W Lapvonie, średniowiecznym lennie dotkniętym klęskami żywiołowymi, niepełnosprawny chłopak, półsierota uważany za wioskowego głupka staje się całkiem nieoczekiwanie obrazoburcą – bohaterem walki o monarszą władzę, burzycielem starego porządku świata i jedynie słusznej wiary.
Nastoletni Marek, maltretowany i niestabilny psychicznie syn wiejskiego pasterza, wierzy, że jego matka zmarła przy porodzie. Na szczęście zawsze mógł liczyć na miejscową akuszerkę, z którą łączy go trwająca wiele lat głęboka więź, miłość–przyjaźń. Niewidoma Ina zastąpiła mu matkę, wykarmiła go piersią w niemowlęctwie, pomogła w ten sposób także innym dzieciom z okolicy. Jednak zdolności tej kobiety daleko wykraczają poza opiekę nad młodymi matkami i dziećmi – to wiedźma, która posiada wyjątkowe predyspozycje do komunikowania się ze światem przyrody. Dla niektórych ludzi w wiosce umiejętność Iny do odbierania przekazów wiedzy ezoterycznej stanowi dar niebios. Dla innych dom Iny w lesie jest miejscem bezbożnym.
W lecie rekordowej suszy i głodu desperacka potrzeba wiary ludzi w istnienie nadprzyrodzonej istoty, której leży na sercu ich dobro, zostaje wystawiona na okrutną próbę przez zdeprawowanego seniora Lapvony. Kiedy los zbliża Marka do rodziny możnowładcy, na scenę zdarzeń wkraczają jednocześnie okultystyczne siły, które wywołują biblijną katastrofę. Pod koniec roku zasłona dzieląca życie od śmierci oraz świat przyrody od świata duchów okaże się niemal przezroczysta.
O książce
Zaskakująca, całkiem odjechana średniowieczna legenda... Moshfegh przenosi swoją charakterystyczną fascynację groteską do historii o pandemii, nierównościach społecznych i korupcji na szczytach władzy, sprawiając, że jej opowieści wydają się zarówno niesamowite, jak i aż nazbyt znajome.
„Publishers Weekly”
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii fantasy
Jaką atmosferę i styl literacki reprezentuje powieść "Lapvona" Ottessy Moshfegh?
"Lapvona" to mroczna i groteskowa opowieść, która łączy elementy realizmu magicznego z brutalną satyrą społeczną. Autorka kreuje duszny, średniowieczny klimat pełen fizjologicznych detali oraz moralnej dwuznaczności. Lektura wywołuje silne emocje i skłania do głębokiej refleksji nad naturą władzy oraz ludzkim okrucieństwem. To proza wymagająca, skupiona na turpizmie i ukazaniu najciemniejszych stron ludzkiej psychiki. Każda strona tej publikacji przesiąknięta jest specyficznym, niepokojącym nastrojem.
Czy ta książka jest klasyczną powieścią fantasy osadzoną w świecie magii?
Książka odchodzi od tradycyjnych schematów gatunku fantasy, skupiając się bardziej na surrealistycznej wizji zdegenerowanego społeczeństwa. Zamiast epickich bitew czy rozbudowanych systemów magii, czytelnik odnajdzie tu brutalną, quasi-historyczną rzeczywistość rządzoną przez przesądy i instynkty. Elementy nadprzyrodzone pełnią w tekście funkcję symboliczną, a nie przygodową czy rozrywkową. Jest to pozycja skierowana przede wszystkim do miłośników literatury pięknej i mrocznych eksperymentów narracyjnych. Utwór ten redefiniuje pojęcie fantastyki poprzez pryzmat ludzkiego wynaturzenia.
Jaką główną tematykę porusza autorka w tej konkretnej publikacji?
Głównym motywem utworu jest analiza relacji między władzą, religią a biedą w odizolowanej społeczności. Moshfegh bada granice ludzkiej wytrzymałości oraz mechanizmy manipulacji stosowane przez jednostki uprzywilejowane wobec najsłabszych. Powieść demaskuje hipokryzję duchowieństwa i arystokracji w obliczu głodu oraz cierpienia poddanych. Tematyka ta sprawia, że dzieło ma charakter uniwersalnej przypowieści o kondycji człowieka i braku empatii. Autorka nie unika trudnych pytań o sens wiary w świecie pełnym niesprawiedliwości.
Komu odradza się lekturę tej książki ze względu na jej specyficzną treść?
Lektura nie jest odpowiednia dla osób wrażliwych na drastyczne opisy przemocy, fizjologii oraz okrucieństwa wobec zwierząt. Autorka bezkompromisowo przedstawia sceny odrażające i kontrowersyjne, które mogą budzić silny dyskomfort u części odbiorców. Jeśli szukasz lekkiej rozrywki lub optymistycznej historii z pozytywnym przesłaniem, ten tytuł prawdopodobnie nie spełni Twoich oczekiwań. Książka wymaga od czytelnika dużej odporności psychicznej i gotowości na konfrontację z estetyką brzydoty. Nie jest to pozycja rekomendowana dla osób omijających w literaturze wątki skrajnego turpizmu.
Czy styl językowy tej powieści jest przystępny dla przeciętnego czytelnika?
Język powieści jest surowy, bezpośredni i pozbawiony zbędnych upiększeń, co pozwala na pełne zanurzenie w brutalnym świecie. Mimo prostoty konstrukcji zdań, treść niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny i intelektualny wymagający skupienia. Narracja prowadzona jest w sposób chłodny, niemal kliniczny, co potęguje wrażenie obcości i grozy opisywanych wydarzeń. Dzięki takiemu podejściu czytelnik może w pełni skoncentrować się na symbolice i ukrytych znaczeniach tekstu. Jest to stylistyka nowoczesna, która skutecznie buduje dystans między obserwatorem a bohaterami.
