Krzyk orła. Millennium. Tom 7

Mikael Blomkvist wybiera się na północ do Gasskas na ślub córki Pernilli. Dziennikarz ma co do przyszłego zięcia spore wątpliwości.

Lisbeth Salander także niespodziewane trafia do Gasskas, gdyż zostaje opiekunką swej bratanicy Svali. Dziewczynka jest nadzwyczaj inteligentną trzynastolatką i obiektem zainteresowania lokalnych zbirów. Ponadto odziedziczyła po ojcu pewną cechę... Przydatną, choć zgubną.

Daleka północ Szwecji to idealne miejsce dla ekologów, aktywistów i biznesmenów do postawienia farmy wiatrowej. Lokalne władze dążą do tego, chociaż mieszkańcy są przeciwni...

Jak dobrze było wrócić do świata Lisbeth i Mikaela! I to w takim stylu. I chociaż Smirnoff nie dorównała Larssonowi to jednak oddała klimat trylogii.

Autorka wciąga nas w okrutną intrygę pełną zdrad, tajemnic przeszłości, ludzi, którzy nie cofną się przed niczym, by osiągnąć swoje cele. Przeszłość dogania bohaterów, a teraźniejszość otwiera przed nimi wiele nowych drzwi. A wszystko to dzieje się z dala od miejskiego zgiełku, w mroźnej zasypanej śniegiem dziczy.

Czytając czułam atmosferę, którą wykreował Larsson. Widać, że autorka starała się utrzymać to, co było w trylogii najlepszez chociaż nie udało jej się oddać istoty bohaterów. Kontynuacja Smirnoff jest jednak zdecydowanie bliżej oryginału niż powieści Lagerkranza (których, przyznaję w ogóle nie pamiętam). Miałam też skojarzenia z Minierem oraz Thilliezem.

Akcja powieści rozwija się stopniowo i utrzymuje dobre i podobne tempo. Książkę trudno odłożyć, chociaż czytelnik bywa wybijany z rytmu. Nie wiem czy to kwestia autorki czy tłumaczenia, ale było kilka momentów, które zgrzytały. Powieść ta wciągnęła mnie bez reszty, ale miałam lekkie poczucie chaosu a także niedomknięcia wątków. Kto wie może nastąpi to w kolejnym tomie. Niemniej jednak czuję się usatysfakcjonowana!

To powieść niezwykle mroczna, wchodząca w najciemniejsze zakamarki złych dusz. W "Krzyku orła" zobaczymy do czego prowadzi chciwość, jak wielką władze mają korporacje dowodzone przez bogaczy a także okrutne oblicze szalonych wizjonerów. To również opowieść o nowych początkach, odkupieniu i samotności.

Lisbeth i Mikael powrócili w znakomitym stylu. Porwali czytelnika do świata zbrodni, chorych ambicji, dążenia po trupach do celu. Weszliśmy z nimi do ciemnego i mroźnego lasu. Wyszliśmy przerażeni i przemarznięci.

Czytajcie!

Współpraca reklamowa

Autorka stanęła przed trudnym wyzwaniem, jakim jest wykreowanie kontynuacji poczytnej serii. Wydaje mi się, że udało jej się zrealizować ten plan. Powieść jest wciągająca, utrzymany specyficzny został klimat cyklu, a na dodatek czuć, że pisarka włożyła w nią cząstkę sienie. Jednak główni bohaterowie nie mają tego pazura co kiedyś.

Ostatnio sporo mówi się o Szwecji, a w tej książce mamy ten kraj w typowym wydaniu. Daleka północ i szemrani ludzie to podstawa całej fabuły. Lektura naprawdę wciągająca, da się czytać, nie nudzi i nie męczy wprowadzanymi raz po raz wątkami. W sumie może to być całkiem ciekawa propozycja także na prezent.

Mieszkałam w Szwecji i byłam ciekawa jak przedstawiono ten kraj. Tutaj akurat cała akcja działa się na bardziej mrocznym terenie bo na północy, gdzie żyje się mega trudno. W książce sporo jest kryminalnych wątków, gangi, grabieże, a nawet i słynne złe korporacje włączają się do fabuły. Naprawdę dużo się dzieje i to dobrze, polecam!

[...] Przeżyłaś jako jedyna z twojej rodziny. Jesteś świadkiem. Twoja odpowiedzialność polega na tym, aby nie umrzeć. [...]"

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Karin Smirnoff. Mam nadzieję, że nie ostatnie, ponieważ ta autorka zasługuje na uwagę. Od czasu do czasu lubię sięgać po książki szwedzkich pisarzy. Tym razem do ręki wpadła mi powieść pod tytułem "Krzyk orła". Jest to historia jak najbardziej na czasie. Mamy tutaj mroźny, biały i surowy klimat. Nie martwcie się, ponieważ rozgrzewają emocje towarzyszące czytaniu.

"Krzyk orła" jest siódmą częścią przygód głównych bohaterów: Lisbeth Salander i Mikaela Blomkvista. Czy znacie poprzednie części: "Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", "Dziewczyna, która igrała z ogniem", "Zamek z piasku, który runął", "Co nas nie zabije", "Mężczyzna,

który gonił swój cień", "Ta, która musi umrzeć"? Nie martwcie się, ja też ich nie znam. Mimo wszystko bardzo dobrze odnalazłam się w tej historii. Uwielbiam szwedzkie kryminały.

Mikael Blomkvist jest byłym dziennikarzem śledczym gazety "Millennium". Wybiera się na ślub córki.

Lisbeth Salander jest programistką i hakerką. Nieźle zna się na informatyce i bezpieczeństwie w sieci. W jakim stopniu przydadzą się jej zdobyte umiejętności? Czy będzie potrafiła zaopiekować się swoją bratanicą (córką swojego przyrodniego brata)? Co się stało z jej matką?

Oprócz wątków obyczajowych znajdziecie tutaj interesujące wątki kryminalne. Oczywiście znajdziecie tutaj ciekawe zwroty akcji.

Co się stanie, gdy prawda zacznie powoli wyciekać? Kto będzie zagrożony? Czy orły lubią żywić się ludzkim mięsem?

Podobały mi się krótkie, zwięzłe rozdziały. Jest ich aż 86. Dzięki nim nie wiało nudą. Nie miałam czasu na odpoczynek.

Jeżeli lubicie książki, w których znajdziecie mnóstwo intryg, spisków i nieprzewidzianych zdarzeń, to szybciutko sięgnijcie po "Krzyk orła". Ta książka powinna przypaść wam do gustu, o ile cenicie sobie twórczość szwedzkich pisarzy.

Nie mam porównania tej historii z poprzednimi. Muszę wam od razu powiedzieć, że pierwsze trzy tomy napisał Stieg Larsson, kolejne trzy David Lagercrantz, a kolejną i jeszcze nie ostatnią Karin Smirnoff. Kiedyś muszę sięgnąć po sześć poprzednich tomów. Trzy pierwsze czekają na mnie na półeczce. Oczywiście chętnie przeczytam kolejne części, które napisze Karin Smirnoff, ponieważ jestem bardzo ciekawa dalszych losów głównych bohaterów.

Jeszcze raz wam przypomnę, że "Krzyk orła" można śmiało czytać bez znajomości poprzednich części.

" [...] Nie dlatego jadę na północ, że chcę, ale jadę. Na terapię chodzę nie dlatego, że chcę, ale chodzę. Nie dlatego, że świat jest dobry, bo jest koszmarny, ale dlatego, że muszę. [...]"

Karin Smirnoff pokazuje, że nadal potrafi zaskakiwać. Jej styl, choć prosty, to jednak niesamowicie wciągający i intensywny. Zanurzenie w świecie 'Millennium' to jak zawsze emocjonalna jazda bez trzymanki. Niektóre wątki mogłyby być bardziej rozwinięte, ale to drobnostka wobec ogólnej jakości powieści. Co za rozdział w serii!

Powieść jest mroczna, a sama akcja rozwija się stopniowo, pozwalając czytelnikowi spokojnie zapoznać się z każdym bohaterem i okolicznościami, w jakich kolejno się pojawiają. Sama akcja nie jest umiejscowiona w żadnym dużym mieście, a małej, zasypanej śniegiem mieścinie. Każdy z nas może poczuć ten klimat, a nawet utożsamiać się z takim miejscem.

Samą książkę ciężko się odkłada, ponieważ trzyma w napięciu, choć można zauważyc kilka nieścisłości.

"Krzyk orła" Karin Smirnoff to prawdziwa perełka dla fanów Millennium! Autorka błyskotliwie przeplata mroczne tajemnice z głęboko ludzkimi historiami. Chociaż to już siódma odsłona serii, książka trzyma w napięciu do samego końca. Idealna dla tych, którzy lubią zaskakujące zwroty akcji! Smirnoff zręcznie wprowadza nowe elementy, dodając świeżości do dobrze znanego świata."

“Krzyk orła” to siódmy tom znanej na cały świat kryminalnej serii Millenium, ale pierwszy napisany przez Karin Smornoff, ze względu której sama skusiłam się na lekturę, mimo że wcześniej z serią nie miałam do czynienia. Zatem mogę potwierdzić, że książkę można również traktować jako powieść osobną. Powieść, która nie tylko jest dobrze zbudowana pod względem stylu i intrygi kryminalnej, ale i która porusza bardzo ważne dla świata współczesnego tematy - mianowicie historia toczy się w małej szwedzkiej wiosce, w której ma powstać największa na świecie farma wiatraków. No właśnie, tym tematem jest problem niewystraczających pokładów energii, na którą przez całą technologię zapotrzebowanie jest ogromne, a źródeł jest mniej - ze względu na wyniszczenie planety, teraz raczej opierać możemy się przede wszystkim na odnawialnych źródłach energii. I tak przyglądamy się przepychankom polityczno-biznesowym już na poziomie planowania oraz podejściu zwyczajnych, mieszających w tym miejscu ludzi. Poza tym wątkiem jest też coś, co pod względem emocjonalnym trafiło do mnie mocniej - wątek 13letniej niezwykłej dziewczynki i jej dalszych losów, które są niejasne po zaginięciu jej matki. Oczywiście w to wszystko uwikłani są głowni bohaterowie - Mikael Blomkvist i Lisabeth Salander. W książce panuje bardzo fajny surowy klimat - północ Szwecji, pierwsze śniegi, zimno pogodowe, ale mieszkających tam ludzi doskonale pasują do naszej aktualnie pogodowej aury. Jest to więc lektura nie tylko dla fanów serii, ale i dla tych co lubią spokojnie prowadzone kryminały poruszające ważne społeczno-politycznie tematy.

Trylogię Millenium czytałam dawno temu. Jest to jeden z tych cykli, których się nie zapomina. Po Stiegu Larrsonie kolejne trzy części napisał David Lagercrantz. Teraz Karin Smirnoff ma napisać kolejne trzy tomy. "Krzyk orła" jest pierwszym z nich.

Mikael Bomkvist przyjeżdża do małego miasteczka Gasskas na północy Szwecji. Jego córka ma wyjść za mąż za burmistrza tego miasteczka.

W tym samym czasie do miasteczka przyjeżdża również Lisbeth Salander. Wbrew sobie zostaje opiekunką swojej bratanicy, inteligentnej 13 nastoletniej Svali. Matka dziewczynki zaginęła, a babcia zmarła. Do tego wkoło niej kręcą się podejrzane typki.

W Gasskas mają zajść wielkie zmiany. Burmistrz chce postawić wielką farmę wiatrową, której mieszkańcy są przeciwni. Wielkie pieniądze, które wiążą się z inwestycją, przyciągają organizacje przestępcze. Dziennikarska natura Blomkvista nie pozwala mu siedzieć bezczynnie. Pozyskane informacje w coraz gorszym świetle stawiają jego przyszłego zięcia.

Spotkanie Blomkvista i Salander jest nieuniknione. Jednak czy będą jeszcze potrafili razem współpracować?

Trylogia Stiega Larrsona była rewelacyjna. Do jej bohaterów mam wielki sentyment, więc z chęcią sięgnęłam po kontynuację. Lektura bardzo mnie wciągnęła. Podoba mi się klimat, jaki stworzyła autorka. Jest mrocznie, czuć, że coś wisi w powietrzu, jest napięcie i oczekiwanie. Akcja początkowo spokojna przyspiesza i nabiera tempa. Wciąga czytelnika w wir wydarzeń i odkrywa kolejne lokalne tajemnice.

Mikael Blomkvist jest taki, jak go pamiętam. Dziennikarski nos nie przestaje węszyć. Praca jest zawsze na pierwszym miejscu. Nie liczy się z nikim. Chociaż teraz ma jedną słabość, którą jest jego kilkuletni wnuk.

Lisbeth dalej jest indywidualistką, która toleruje wyłącznie swoje towarzystwo. Czy spotkanie ze Svalą coś w niej zmieni? Muszę powiedzieć, że te dwie to bardzo ciekawy duet.

Podsumowując, jestem pozytywnie zaskoczona "Krzykiem orła". Miło było spotkać ponownie dobrze znanych bohaterów. Fabuła była wciągającą, trudna do rozszyfrowania, taka jak lubię. Karin Smirnoff miała trudne zadanie, jednak moim zdanie świetnie sobie poradziła.

„Krzyk orła” to siódma część przygód Lisbeth Salander i Mikaela Blomkvista i pierwszy tom cyklu napisany przez Karin Smirnoff, której Wydawnictwo Polaris powierzyło napisanie trzech kolejnych tomów cyklu „Millennium”. I bardzo dobrze, bo pierwszy, który napisała wyszedł autorce naprawdę świetnie. Od razu zaznaczę, że jeśli chodzi o jakiekolwiek porównania mogę odnosić się jedynie do trylogii napisanej przez Larssona, bo reszty tomów nie znam. I odnoszę wrażenie, że bez znajomości tomów 4-6 wiele nie straciłam. Nawet mimo faktu, że trylogię czytałam bardzo dawno temu i niewiele pamiętam. Chociaż pewnie i je kiedyś nadrobię po to, aby mieć o nich własne zdanie.

Bardzo płynnie weszłam w tę historię i w mig się w niej odnalazłam. Na pewno umożliwiła mi to świetna atmosfera stworzona przez Smirnoff, dokładnie taka jak u Larssona, przynajmniej w moim odczuciu. Trochę obawiałam się po takim czasie powrotu do Lisbeth i Mikaela, których obdarzyłam kiedyś szczerą sympatią. Obawiałam się niepotrzebnie, bo chociaż wiele się zmieniło, moi ulubieni bohaterowie pozostali właściwie tacy sami. Przypadek sprawia, że drogi Lisbeth i Mikaela niespodziewanie krzyżują się w małym miasteczku na północy Szwecji. On wybiera się do Gasskas na ślub córki, ona wybiera się w to miejsce w sprawach rodzinnych. A ponieważ na dalekiej północy Szwecji ma miejsce grabieżcza operacja, w której szczegóły nie będę wnikać, bo doczytacie je sobie w powieści, nasza dobrze znana dwójka znów będzie miała okazję się wykazać.

Mimo że Smirnoff to nie jest Larsson, udało jej się stworzyć nie tylko podobną klimatycznie opowieść, ale też dobrze pomyślaną, przemyślaną i poprowadzoną intrygę, w której nic do samego końca nie jest oczywiste. Jest niebezpiecznie, bo gra toczy się o wielkie pieniądze i rozgrywa na wysokich szczeblach, a zamieszani w intrygę ludzie nie cofną się przed niczym, aby osiągnąć swój cel. Jest mrocznie, nie tylko z powodu osadzenia akcji z dala od miejskiego zgiełku, na dalekiej, mroźnej, zaśnieżonej północy, ale z powodu możliwości poznania człowieka od jego najgorszej, najbardziej chciwej, zepsutej, okrutnej strony. Jest też zaskakująco i intrygująco. Powieść wciąga i trzyma w napięciu. I to nawet mimo akcji, która nie pędzi na łeb na szyję. Dynamika tej historii jest wyrównana i chociaż powieść ma momenty, kiedy myślami odbiegamy gdzieś daleko, ciężko jest ją odłożyć, dopóki nie dowiemy się, jak to się skończy. A nie dowiemy się wszystkiego, bo niektóre wątki pozostały otwarte. Przed nami jednak kolejne tomy, w których na pewno znajdziemy brakujące odpowiedzi. Ta opowieść to nie tylko doskonale skrojona intryga, to też wyraziści bohaterowie i ich pokręcone, naznaczone bliznami losy, przeszłość, która lubi się o nich upomnieć i sekrety, które tylko czekają, aby ujrzeć światło dzienne.

Mikael i Lisbeth wracają w „Krzyku orła” w naprawdę dobrym stylu. Powieść mi się podobała i jestem ciekawa, co czeka na bohaterów za kolejnym zakrętem, dlatego z ciekawością będę wypatrywać kolejnych tomów cyklu. Serdecznie polecam!

Hmm. Mam dylemat jeśli chodzi o tą historię. Powiem szczerze, że jest to moje pierwsze spotkanie ze szwedzkim kryminałem i cyklem Millennium.

I raczej na tym jednym się skończy. Dlaczego? O tym za chwilę.

Krzyk orła jest siódmym tomem cyklu Millenium i jednocześnie pierwszym z trzech planowanych tomów autorstwa Karin Smirnoff.

Na dalekiej północy Szwecji globalne korporacje mają swoje plany co do przejęcia naturalnych terenów. Podobnie, jak organizacje przestępcze.

Lisbeth Salander przyjeżdża do Gasskas w sprawach rodzinnych. Zostaje opiekunką swojej bratanicy Svali, której matka niedawno zniknęła.

Okazuje się, że dziewczyna pomimo zaledwie trzynastu lat jest niezwykle utalentowana oraz ... jest obserwowana.

W tym samym czasie Mikael Blomkvist również zmierza w te tereny. Sprowadza go ślub córki z mężczyzną, co do którego krążą niepokojące plotki.

Niespodziewane wydarzenia sprawią, że drogi Lisbeth i Mikaela znowu się przetną.

Gdy długo skrywana prawda ujrzy światło dzienne, Salander staje się ostatnią nadzieją dla Blomkvista.

Z jednej strony doceniam pomysł na tą historię, bo jest naprawdę ciekawy. Korupcja, wielkie pieniądze, tajemnicze zaginięcia, ludzie, którzy nie cofną się przed niczym by osiągnąć cel.

Gdy w grę wchodzą wielkie pieniądze nie liczy się nic - ani ludzkie życie, ani przyroda. Dla niektórych nie ma żadnych świętości poza dwiema - władzą i pieniędzmi.

Smutne to, ale prawdziwe.

Z drugiej strony chyba nie do końca rozumiem szwedzkie poczucie humoru.

Chyba po raz pierwszy spotkałam się z tym, aby dwie nowo poznane w pociągu osoby przedstawiały się sobie inicjałami.

"Zmieści się pan tutaj. Jedziemy w tym samym przedziale - odzywa się mężczyzna (...)

- IB - mówi tamten i podaje mu rękę.

- MB - odpowiada Mikael."

W pewną dezorientację wprawiała mnie również konstrukcja zdań, jak i szwedzkie nazwy.

W jednym akapicie autorka pisze o Lisbeth, a w drugim o Mikaelu. Przydałaby się jakaś stopka, by to oddzielić od siebie.

Dodatkowo wplecenie w aktualną dyskusję pomiędzy postaciami, rozmowy przebiegającej w myślach jednej z nich i to w dodatku naprzemiennie nie do końca przypadło mi do gustu.

Miałam również wrażenie, że część zdań była sformułowana jakby bezosobowo.

"Sprzątacz nie zna jego imienia. Chłopiec mówił mu nie raz, ale sprzątacz nie pamięta."

No i chyba po raz pierwszy spotkałam się w książce z takimi określeniami, jakie są użyte w tej powieści.

"Lubi Lisbeth, ciągnie ją do niej jak mącznika do spiżarni (...)."

"Rozmowa płynie opornie, jak śmieci unoszące się na Gangesie."

Serio?

Wiem, że seria Millennium ma swoich zwolenników. Ja jednak pozostanę przy polskich kryminałach.

Jak sami widzicie mam mieszane odczucia, co do tej historii. Są rzeczy które mi się podobały i takie, które nie przypadły mi do gustu.

A jak jest z wami? Czytaliście już Krzyk orła? Jakie są wasze odczucia?

Ocenę tej historii pozostawiam każdemu z osobna, ponieważ wszystkim nam nie musi się podobać to samo. Może akurat wy traficie do grona fanów tego cyklu?

Trzymający w napięciu thriller, który zapiera dech w piersiach. Smirnoff doskonale buduje atmosferę, prowadząc czytelnika przez labirynt tajemnic i zaskakujących zwrotów akcji. Postacie są głęboko skonstruowane, łącząc w sobie emocje i inteligentne zagadki. Polecam wszystkim, którzy lubią książki pełne napięcia i wciągających historii

Od niepamiętnych czasów ludzie zastanawiają się, co powstało pierwsze kura czy jajko? Odpowiedzi na to pytanie są dwie, a jakże dzielą społeczeństwa w opiniach. Jeśli zaś zapytacie, jak zrodziła się czyt-NIKowa miłość do czytania kryminałów i thrillerów, to odpowiedź jest jedna – lektura serii Millennium Stiega Larsona. To właśnie ta trylogia sprawiła, że pokochałem ten gatunek, a to było jeszcze długo przed powstaniem Czyt-NIKa. Teraz z nieskrywaną przyjemnością mogę podzielić się z Wami moją opinią na temat siódmej już części tego kultowego cyklu, którego autorką jest Karin Smirnoff. To pierwsze spojrzenie kobiety na losy Lisbeth Salander i Mikaela Blomkvista. Czy szwedzka pisarka i dziennikarka podołała? Ta recenzja jest odpowiedzią na to pytanie.

Odpowiedź może być tylko jedna – TAK! Ale na tym nie skończę swojej opinii na temat książki „Krzyk orła”. O tej książce mógłbym rozprawiać godzinami, krzycząc w niebogłosy, że Millennium nadal jest dla mnie serią wszechczasów. Zapoczątkował ją Stieg Larsson, kontynuował David Lagercrantz, a Karin Smirnoff, dopisała kolejne rozdziały, z równie wielką wprawą, tworząc intrygującą historię z Lisbeth Salander i Mikaelem Blomkvistem w roli głównej.

Co tym razem połączy drogi Lisbeth i Mikaela? Czy razem ponownie zmierzą się ze złem tego świata? Globalne korporacje i organizacje przestępcze staną się oczkiem uwagi naszych bohaterów bowiem coś się święci, coś wisi w powietrzu! Los sprawił, że drogi tych dwojga połączyły się w Gasskas, małym miasteczku na północy Szwecji. Lisbeth przyjechała tu, aby opiekować się swoją siostrzenicą Svali, gdyż jak się okazuje jej matka zniknęła. Mikael przybył tu na ślub swojej córki. Niestety na temat jej wybranka krążą dziwne plotki, które niepokoją dziennikarza.

Lecz proszę mi wierzyć, że nie tylko prywatne względy bohaterów, sprawią, że pozostaną oni w tym miasteczku na dłużej. Jak już wspomniałem w powietrzu wisi afera, i to szyta grubymi nićmi. Dlatego też duet ten stanie na wysokości zadania, aby ją ukrócić. A proszę mi wierzyć będzie się działo, wszak seria Millennium słynie z nieoczekiwanych wydarzeń, które i tym razem dadzą się we znaki najpopularniejszemu duetowi w literaturze kryminalnej.

Co ważne Karin Smirnoff zadbała o ten niepowtarzalny, mroczny klimat, tak charakterystyczny dla skandynawskiej literatury, o aurę, która jest znakiem rozpoznawczym tego cyklu. Myślę, że każdy fan gatunku, każdy miłośnik Millennium w nowej odsłonie znajdzie swoją cząstkę miłości względem Lisbeth i Mikaela. A warto dodać, że to nie ostatnie zdanie Smirnoff bowiem powstaną kolejne części. Zatem nie pozostaje nam nic innego, jak czekać na kolejne spotkanie z Salander i Blokvistem.

Książka „Krzyk orła” ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarna Owca