Królowa lodu

Okładka książki przedstawia na samym środku różę, tło jest błękitne, dzięki czemu fajnie się wszystko komponuje. Matowa w dotyku z wytłuszczeniami. Posiada skrzydełka, które są ochroną dodatkową przed uszkodzeniami typu zagięcia. Na jednym z nich przeczytacie fragment książki, a na drugim kilka zdań o autorze. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, literówek brak. Odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane.

Kolejne spotkanie z Księciem Komedii Kryminalnych! W ostatnim czasie nadrabiam jego powieści i cieszę się, bo zawsze poprawią mi humor. Czyta się zdecydowanie szybko i lekko. Nie ma blokad podczas czytania, sam język doprawiony sarkazmem, ironią i czarnym humorem sprawia, że nie chce się jej odkładać na bok, o ile nie musi. Migiem znikają stronice, przez co wyborna opowieść szybko się kończy. Ja wprost przepadam za lekturami autora i nie czytam opisu, tylko zabieram się za treść. To autor, którego biorę "w ciemno".

Jak zawsze na samym początku książki, mamy spis wszystkich postaci, którzy biorą udział w powieści. Katarzyna Łęczycka jest tu można powiedzieć główną bohaterką, to jej majątek ma ktoś przejąć. I wydawała mi się dosyć pozytywną osobą. Zresztą każdy jest tu świetnie wykreowany, różni się charakterem, zaskakuje nas poczuciem humoru, nieprzewidywalnymi czynami. Mamy tutaj ulubionego komisarza Darskiego, którego znacie dobrze z innych książek, o ile czytaliście. Jest jego partnerka Betty, która od dawna jest w gronie moich ulubionych postaci u Alka. Jak widzicie, bohaterowie zawsze są życiowi, jedni mniej pechowi, drudzy bardziej. Jedni to ciamajdy, a drudzy przebiegli jak lisy. Czyli tak na prawdę, samo życie. ;)

Akcja ma odpowiednie tempo, nie za szybkie, nie za wolne. Pisarz co chwilę zaskakuje nas czymś nowym, co zmienia bieg wydarzeń. Fabuła jest tak ciekawie skonstruowana, że nie sposób domyślić się, kto jest winny, albo kto z kim spiskuje. Moim zdaniem to jedna z najlepszych powieści, jakie czytałam spod pióra Rogozińskiego. Majątek głównej bohaterki i cała zagadka zgromadzenia przy stole brzmi nader ciekawie i jest intrygująco, musicie mi zaufać.

Reasumując uważam, że książka jest naprawdę bardzo dobrze napisana. Dopracowana w każdym szczególe i niczego jej nie brakuje. Raz jeszcze wspomnę że jest to jedna z najlepszych książek autora i cieszę się, że mam ją na swojej półce i że mogłam ją nadrobić. Zdecydowanie polecam wszystkim, którzy lubią komedie kryminalne oraz są fanami twórczości Alka Rogozińskiego. Po raz kolejny daje z siebie wszystko i pokazuje nam, czytelnikom, że pomimo wielu wydanych powieści wciąż potrafi zaskoczyć i rozśmieszyć. Szczerze polecam. :)

Z komediami kryminalnymi z reguły bywa tak, że albo się je uwielbia, albo ich nie cierpi. Autorzy nie mogą się szczycić ogromną ilością fanów, bo to, co niektórych śmieszy do łez, innych drażni. Jest więc to dość specyficzny gatunek literacki. Ja go uwielbiam, ale przyznam, że też mam ścisłe grono autorów, po których książki z przyjemnością sięgam i wiem, że przepona będzie pracowała bardziej niż na niejednych ćwiczeniach fitness. Mam swoją piątkę ulubieńców i na innych nie zwracam zbytniej uwagi. Do tego wąskiego grona zalicza się Alek Rogoziński. Po najnowsze kryminalno-komediowe dziecko, czyli Królową lodu sięgnęłam bez większego zastanowienia.

Oj jakże byłoby przyjemnie mieć bogatą, ale to bardzo bogatą osobę w rodzinie, która bez większego zastanowienia kilka razy w roku zasila konta bankowe pozostałych członków stada bez sprawowania jakiejkolwiek kontroli nad wydatkowaniem pieniędzy. Wystarczy tylko raz w roku w okresie świątecznym zasiąść przy wielkim stole i udawać, że się wzajemnie kocha, szanuje i sobie wybacza. Katarzyna Łęczycka jest właścicielką firmy kosmetycznej, na której prowadzeniu dorobiła się sporej fortuny. Jednocześnie nie przepada za swoją rodziną, którą w większości uważa za obiboków, pasożytów, ludzi bez ikry i charakteru. Komuś w końcu jednak musi przekazać stery w firmie. Na corocznym świątecznym zjeździe zamierzała publicznie ogłosić swojego następcę. Jednak przed świętami wszyscy otrzymują niepokojące anonimy dotyczące rodzinnych tajemnic, a już pierwszego dnia zjazdu rodzina gwałtownie się skurczyła, ponieważ jeden z krewniaków został zamordowany...

Jakie tajemnice skrywa familia Łęczyckich i bajecznie bogata Katarzyna?

Kto przejmie firmę?

Kto był twórcą anonimów i jaki chciał osiągnąć cel?

Rogoziński ma swoje – tak! Autor też człowiek – lepsze i słabsze momenty. Teraz według mnie jest na fali wznoszącej i każda kolejna jego książka jest lepsza niż poprzednia. Królowa lodu zawiera klasyczną zagadkę kryminalną z bardzo ograniczoną ilością osób podejrzanych za to z całym wachlarzem motywów skłaniających do popełnienia przestępstwa. Jest też klimat świąteczny, który ostro kontrastuje z uczuciem niepokoju i wzajemnej podejrzliwości, co unaocznia fałszywość w międzyludzkich relacjach i uwypukla brudne sekreciki poszczególnych członków rodziny. Bliscy Katarzyny są dość liczni i by się nie pogubić w koligacjach i powiązaniach Autor na samym początku wszystkich zgrabnie i ironicznie przedstawił. Odetchnęłam z ulgą, bo moi krewni aż tak upiorni nie są!

Na zachętę dla zastanawiających się nad lekturą dodam, że miłośnicy postaci Róży Krull też powinni poczuć się usatysfakcjonowani, bo mimo iż oficjalnie w książce nie występuje, to jednak pojawia się w pewnym znaczącym epizodzie. Sporą rolę odgrywa też świeżo mianowany inspektor policji Krzysztof Darski wraz z narzeczoną. Co robili w tym całym świątecznym zamieszaniu u Łęczyckich? Sami się przekonajcie.

Nie wiem jak wy, ale u mnie to czwarta już książka w której mamy motyw nadchodzących świąt Bożego Narodzenia, gdzie każda z postaci dostała zawiadomienie, które co roku celebrowała głowa pokolenia. Królowa rodu, wiekiem podchodzącym pod postać Świętego Mikołaja, ma ogłosić komu przekaże swój majątek wypracowany we własnej firmie. Oczywiście chętnych na niego nie brakuje. Każdy kombinuje teraz, bądź wcześniej przygotowywał sowicie zaplanowany spisek, by twórczyni imperium to właśnie na niego zwróciła swoją uwagę. Jednak, mamy tu zupełnie inne niż w innych książkach podejście do tematu. Wychodzi bowiem na to, że jest tutaj ktoś, kto przejrzał wszelkie plany członków rodziny i nie zamierza teraz siedzieć cicho. Co z tego wyniknie? Czyżby niespodzianką było tutaj morderstwo? A może tylko strach o własne życie i wynajęcie do opieki odpowiednie osoby?

To bez wątpienia komedia kryminalna, ale odniosłam wrażenie, że barwi ją kolor czarny. Autor sprawił, że chętnych do spadku było grono, ale jak zauważyli niektórzy, nie każdy był czystej krwi. O zamiarach nie wspominając, gdyż nie odnalazłam tutaj osoby, która by szczerze martwiła się o zdrowie staruszki, gdyż zera na koncie całkowicie przesłaniały im widok czegokolwiek. Wszelkie informacje, których się dowiadujemy będą opisami samych postaci, gdyż tak naprawdę nikt nikogo tutaj nie znał od wewnętrznej strony. Oglądali każdego dnia pozory i tylko z nami byli szczerzy, co nie oznacza, że od razu zdradzali nam wszystkie swoje zamiary. Niekiedy traktowali nas jako postać z książki, gdzie słowa wypowiadane stanowiły jakieś szyfry, pokazanie między sobą jakiegoś listu i tym wzniecali naszą ciekawość. Jakby wiedzieli, że zależy nam na tej wiedzy i dlatego nie zamierzali się z nią zdradzać. Na początku książki mamy opisaną każdą ważną postać, więc kiedy pada imię, lub rzeczy, które robi się w określonym wieku, to od razu wiemy o kogo chodzi. Druk jest duży i dialogów całkiem sporo. Czasami dostajemy jakąś drobną podpowiedź, ale nie na tyle istotną, byśmy odkryli, co się wydarzy. Czytałam ją z wielkim zainteresowaniem, dlatego ją wam polecam:-)

Choć akcja książki toczy się w okresie Bożego Narodzenia, nie spodziewajcie się ciepłej, rodzinnej i świątecznej atmosfery. Do rodziny Katarzyny Łęczyckiej raczej nie chcielibyście należeć. 😀 Mimo niebotycznej fortuny, którą szczodrze dzieli się z liczną rodziną, nestorka rodu nie należy do najserdeczniejszych osób, jakie widział świat. Trzeba zatem utrzymywać z nią poprawne relacje, by nie stracić dostępu do finansowego źródełka, ale co za dużo to niezdrowo - spotkanie raz w roku na familijnym zjeździe wystarczy w zupełności.

Tegoroczne spotkanie okaże się jednak zabójcze w skutkach. Dosłownie.

Nie będę Was trzymać w napięciu i już na wstępie napiszę - bardzo lubię poczucie humoru Alka. Jego książki są dla mnie odskocznią nie tylko od zazwyczaj czytanych kryminałów i thrillerów, ale również trudów codzienności. Pozwalają choć na chwilę oderwać się od trudnych tematów i z przymrużeniem oka, w humorystycznym tonie czytać o wątkach kryminalnych, które teoretycznie powinny być poważne. Nie tym razem 😄. Przygotujcie się na sporą dawkę czarnego humoru.

"Królowa lodu" wciąga czytelnika nie mniej niż pozostałe książki autora. Szczególnie nawiązania do historii rosyjskich carów były dla mnie interesujące. Dobrze nakreślone, nieco przerysowane, lecz charakterystyczne postaci, ubarwiają historię tej ekscentrycznej rodzinki. Niestety częściowo domyśliłam się rozwiązania zagadki już w pierwszej części książki, ale mimo to z przyjemnością poznawałam każdy kolejny rozdział, choćby ze względu na moje umiłowanie do ironii, której w książce nie brakuje.

Jeśli zatem szukacie lektury, której fabuła związana jest ze zbliżającymi się świętami, ale książki typowo świąteczne to nie Wasza bajka, sprawdźcie koniecznie najnowszą komedię Alka Rogozińskiego. 👍

Czy z rodziną dobrze wychodzi się tylko na zdjęciach?

Katarzyna Łęczycka jest twórczynią kosmetycznego imperium "Złota Róża". Posiada rozległą rezydencję w Lubniewicach, gdzie co roku zaprasza całą rodzinę na święta. Jest to jedyny raz w roku kiedy dochodzi do rodzinnego spotkania. Można powiedzieć, że jej członkowie nie pałają do siebie sympatią.

Przed tegoroczną wigilią Łęczycka zatrudnia prywatną detektyw, która ma ją chronić. Jest ona przekonana, że rodzina chce się jej pozbyć. I dochodzi do morderstwa. Kto zginął?

Czy podejrzenia Katarzyny były słuszne?

"Królowa lodu" to najnowsza komedia kryminalna Alka Rogozińskiego. Muszę powiedzieć, że świetnie bawiłam się przy tej lekturze.

Jej głównym atutem są bohaterowie. Chociaż początkowo gubiłam się w tych rodzinnych powiązaniach to szybko załapałam kto jest kim. Każdy jest na swój sposób inny, oryginalny i nietuzinkowy. Mimo że wszyscy nie przepadają za Łęczycką, z wielką niechęcią przyjeżdżają na coroczne spotkanie świąteczne, to nikt nie ma problemu z przyjmowaniem od niej comiesięcznego przelewu. A kłótnie kto jest bardziej leniwy i zachłanny nie mają końca. Oczywiście trwa również walka o to kto zostanie głównym spadkobiercą i przejmie kosmetyczne imperium.

Jakiś czas przed świętami członkowie rodziny otrzymują dziwne anonimy. To co jest w nich sugerowane z jedynej strony jest niewyobrażalne, z drugiej zaś może wiele tłumaczyć. Łęczycka zaś jest przeświadczona, że przebywający w jej domu goście czyhają na jej życie. Atmosfera jest, więc iście świąteczna. Powietrze można ciąć nożem. Kiedy dochodzi do morderstwa klimat jeszcze się zagęszcza.

Napięcia więc nie brakuje, podobnie jak sporej dawki humoru. Zwłaszcza tego czarnego. Zagadka kryminalna tak skonstruowana, aby do końca nie być pewnym, kto jest czarnym charakterem w tym towarzystwie. I powiem szczerze, że udało się autorowi mnie zaskoczyć. Co do jednej osoby miałam swoje podejrzenie, ale druga to mnie mocno zaskoczyła.

Wiernych fanów twórczości autora z pewnością ucieszy wieść, że w "Królowej lodu" nie zabrakło świeżo awansowanego inspektora policji Krzysztofa Darskiego, który znany jest z innych powieści Alka Rogozińskiego. Czy mimo urlopu podejmie się znalezienia mordercy?

Jeżeli macie ochotę na lżejszą lekturę to "Królowa lodu" będzie jak znalazł.