Królowa cieni. Szklany Tron. Tom 4

Książka mimo rozbudowanej fabuły i niespodziewanych zwrotów akcji bardzo przyjemna w czytaniu i napisana przyjaznym językiem, co pozwala dość szybko ją czytać. Osobiście uwielbiam główną bohaterką  Aelin, która z każdym tomem jest coraz bardziej waleczna i nieugięta. Nie jest to książka na jeden wieczór, mimo to jest tak wciągająca, że ciężko jest się od niej oderwać.

Poprzednie tomy książki postawiły wysoką poprzeczkę przed autorką. Dobrze jest więc zobaczyć, że kolejny tom trzyma bardzo dobry poziom i jest naprawdę bardzo mocno wciągającą lekturą dla fanów całej serii. Mnie się bardzo podobała, a cała kolekcja świetnie prezentuje się na półce z książkami. Polecam.

Książka jest napisana prostym i zrozumiałym językiem, przyjemnie się ją czyta. Czcionka także jest odpowiednio dostosowana do czytelnika. Wizualnie bardzo mi się podoba. Co ważne, historia przedstawiona w książce jest bardzo ciekawa i wciągająca, dynamiczna. Mimo dużej objętości nie da się od niej oderwać.

Uwaga – w recenzji mogą być małe spojlery.

Bardzo ciężko robi mi się zdjęcia i pisze o kolejnych tomach serii. Zwłaszcza jeśli lubię wszystkie części, są one w podobnym klimacie i na takim samym poziomie jeśli chodzi o moje odczucia względem nich. Dlatego niesamowicie ciężko tworzy mi się posty związane ze Szklanym Tronem i np. Uniwersum Nocnych Łowców (stąd ich brak na moim profilu, mimo że kocham każdą książkę z osobna).

Teraz trochę cieszę się, że mogę napisać o czwartym tomie i wreszcie chwilę pomarudzić, bo już brakowało mi pomysłów. Pomarudzić na początek, bo tak bardzo nie lubię relacji Chaol-Aelin w tej części. Ich „kłótni” wplątanych tylko po to, żeby zrobić miejsce Rowanowi, z którym Aelin po prostu ma być. Ten wątek jest trochę męczący, ale to jeden z powtarzających się schematów Maas, więc jakby nie patrzeć trzeba go przeboleć. Ale za to lubię wątek Manon i przyjaciółek-wiedźm. Lubię jej relację z Asterin, która przez wszystkie części robiła z niej lepszego człowieka. Lubię wątek przeszłości Asterin i jej odniesienia do tego, co aktualnie dzieje się w Morath (swoją drogą, za każdym razem to powtarzam, ale Morath to dla mnie drugi Mordor z LOTR-a). Lubię wątek ratowania Aediona i mocy Lyssandry. Lubię plot-twist z Kaltain czy wątek Arobynna. Lubię nowe, wprowadzone niedawno postacie (w sumie z każdym kolejnym tomem lubię wszystkich bohaterów coraz bardziej). Ale przede wszystkim lubię wątek Doriana - to chyba moja ulubiona część tej książki wraz z genialnym zakończeniem z udziałem jego ojca. Serio, to zakończenie była jedną z już niewielu rzeczy, którą pamiętałam od początku do końca również przed momentem mojego fragmentarycznego re-readu. Tę chwilę, kiedy przygryzałam paznokcie ze zdenerwowania, kiedy czytałam o Chaolu. Walkę Doriana z demonem. Jego rozmowę z Królem. To zakończenie zapoczątkowało moje dwa ukochane tomy, czyli „Imperium Burz” i „Wieżę Świtu”. Może dlatego tak bardzo je uwielbiam.

Czekałam na czwarty tom z utęsknieniem i zdecydowanie się nie zawiodłam! Klimat niepodrabialny a fabuła nadal trzyma w napięciu. No i nareszcie autorka rozwinęła wątek Rowana! Nie mogę się nacieszyć tą serią. Sposób w jaki Sarah tworzy bohaterów jest niepowtarzalny a ja jak zwykle czekam na więcej!