Krew Świętego. Wielkie Płaszcze. Tom 3

Wreszcie do moich rąk trafił trzeci tom cyklu „Wielkie Płaszcze”. Jako, że pierwsze tomy cyklu bardzo mi się podobały, nie mogłem się doczekać kolejnego tomu. Jak wiemy z wcześniejszych części Wielkie Płaszcze pod wodzą Falcia robią wszystko aby uchronić następczynię tronu przed śmiercią, a jednocześnie sami mają własne kłopoty. Bowiem po śmierci króla, oni sami zostają uznani za zdrajców i ścigani niczym zwierzyna. Jednak dla kogoś, dla kogo honor to rzeczy święta, takie drobiazgi jak troska o własny los, nie mają praktycznie żadnego znaczenia.

Trzeci tom nosi tytuł „Krew świętego. A o tej części możemy dowiedzieć się że:

Jak się zabija Świętego?

Falcio, Kest i Brasti niedługo się tego dowiedzą, bo ktoś znalazł na to sposób...

Książęta od dłuższego czasu zastanawiali się, jak nie dotrzymać umowy dotyczącej osadzenia Aline na tronie, ale odkąd Święci zaczęli ginąć, rozchodzą się plotki, że sami Bogowie sprzeciwiają się jej koronacji. Kościoły starają się bronić, przywracając zbrojne zakony żołnierzy, asasynów i (przede wszystkim) Inkwizytorów – przez co kraj może stać się teokracją. Falcio może to powstrzymać, jedynie znajdując mordercę. Ma tylko jeden trop: przerażającą żelazną maskę, która sprawia, że Święci popadają w obłęd i stają się bezbronni. Lecz nawet jeśli zdoła odnaleźć zabójcę, będzie jeszcze musiał stawić mu czoła w walce.

Można napisać praktycznie to samo, co przy poprzednich częściach. Kto wychował się na hrabim Monte Christo z radością sięgnie po ten cykl. Widowiskowe pojedynki (tak nawet w książkach są takie), walka o przetrwanie, miłość, nienawiść, szczypta magii i wielka przygoda. Cykl rozkręca się coraz bardziej i mam wrażenie że kolejny tom, który będzie nosił tytuł „Tron tyrana” będzie tak przeładowany nie tylko emocjami, że czytelnik nawet nie będzie wiedział, kiedy dotrze na końcowe strony. To prawda że cykl ten praktycznie sam się czyta. Dla wielbicieli akcji w czystej postaci pozycja obowiązkowa. A malkontentom pozostaje lektura książki telefonicznej. Tam bohaterów jest na pewno więcej, a co za tym idzie, pewnie i przygody mają ciekawsze. A przynajmniej dla nich.

Wielkie Płaszcze powracają.

Sebastien de Castell przedstawia trzecią - po "Ostrzu zdrajcy" i "Cieniu rycerza" - część cyklu "Wielkie Płaszcze". I chociaż jest to już trzecia odsłona cyklu, to bohaterowie ani samo uniwersum wcale się nie nudzą, a co więcej wygląda na to, że to chyba najlepsza jak dotąd odsłona całej serii :)

Książęta Tristii spiskują przeciw wstąpieniu na tron niedoszłej (póki co) królowej Aline, a co gorsza zaczynają ginąć kolejni Święci stąpający po ziemi... Chętni do politycznego wykorzystania tego faktu zaczynają głosić, że to sami Bogowie nie chcą wstąpienia Aline na tron. Robi się coraz bardziej niebezpiecznie - wokół pełno spisków, knowań, niechętnych spojrzeń i ukrytej oraz bezpośredniej walki o władzę oraz o wpływy. Falcio, Kest i Brasti mają przed sobą nie lada wyzwanie, najpilniejszą bowiem sprawą staje się odnalezienie zabójcy Świętych jak i wyjaśnienie motywów tego (tych?), którzy za owymi mordami stoją. Jedynym tropem jest pewna żelazna maska, która zdaje się przyprawiać Świętych o obłęd, a przez to ułatwia ona zadanie ich likwidacji... Sprawa nie cierpi zwłoki - niechętni Aline książęta oraz duchowni hierarchowie zaczynają podnosić głosy o konieczności rozbudowywania kościelnego aparatu, co grozi państwową teokracją i przejęciem przez nią faktycznej władzy nad całą krainą...

Tom bardzo dobry, wręcz nadspodziewanie dobry. Cała historia została przez de Castella zaplanowana na cztery tomy, przed ostatnią odsłoną serii mamy w efekcie - po lekturze odsłony numer trzy - bardzo wysoko zawieszoną poprzeczkę. Jestem jednak dziwnie spokojny o czwarty tom, de Castell bowiem zdaje się cały czas w tej opowieści rozkręcać. Największą siłą "Wielkich Płaszczy" jest ciągle to samo - umiejętność połączenia sensacji w wydaniu "płaszcza i szpady" z walką o władzę pełną intryg oraz z elementami prawdziwej fantastyki na czele ze stąpającymi po ziemi Świętymi. Zaskakująco fajnie to wszystko razem współgra. Nie pozostaje zatem nic innego, jak cieszyć się z tego co mamy i czekać na ostatnią odsłonę tej opowieści :) Myślę, że będzie równie dobra jak to, co dostaliśmy od de Castella do tej pory.

Dziękuję Wydawnictwu Insignis za egzemplarz recenzencki.

[Adres usunięty]

"Prawda jest schowana pod warstwą oszustwa, a wiara utopiona w strachu."

Ostatnimi czasy Falcio val Mond, pierwszy kantor Wielkich Płaszczy i jego przyjaciele, Kest, i Brasti mają naprawdę ciężko. Ktoś zaczął mordowanie świętych i bezczeszczenie świątyń, a Wielkie Płaszcze nie wiedzą jak temu zapobiec, mimo, że ofiarami mogą stać się ich przyjaciele. Równie ważne jest osadzenie na tronie młodej Aline, której koronacji przeciwni są wszyscy książęta Tristii. Wielkie Płaszcze wciąż wierne zmarłemu królowi Paelisowi zobowiązały się do przestrzegania porządku, czynienia dobra i walki w imię ideałów, jednak jak poradzić sobie z tyloma przeciwnościami?

Na tę część przygód mojej cudownej trójki czekałam długo, jednak już teraz zaznaczę, że się nie zawiodłam. Jestem także zdania, że "Krew świętego" jest jak na razie najlepszym tomem, chociaż poprzednie - "Ostrze zdrajcy" i "Cień rycerza" były naprawdę, naprawdę godne!

"Maść jest łącznikiem pomiędzy sercem uzdrowiciela a ranami pacjenta."

Fabuła z tomu na tom rozrasta się, a przy tym nie traci na jakości, więc tę serię będę polecać wszystkim wokół! Motywem przewodnim oczywiście są Wielkie Płaszcze, których sytuacja już na wstępie przestała być kolorowa. Lata temu organizacja ta była wychwalana i praktycznie każda pieśń tworzona była by opiewać ich siłę i bohaterstwo, a obecnie uważani są za żebraków, błąkających się bez celu po Tristii i łatwych do wymienienia. Mimo tego nasi bohaterowie pozostają wierni przysiędze złożonej królowi, a tym samym wierni własnym ideałom, niezależnie od zdania reszty świata. Właśnie za to oddanie, wierność i prawdziwą przyjaźń szczerze pokochałam Falcia, Kesta oraz Brastiego i wciąż nie mogę się nadziwić jak szybko zapoznałam się z ich losami w "Krwi świętego", mimo pewnej objętości książki. Pióro Sebastiana de Castella zdecydowanie do mnie przemawia, a książki prawie że same się czytają, niezależnie od ilości stron.

"Gniew jest maską, pod którą zwykle skrywamy strach i słabość."

Akcja w tym tomie jest chyba jeszcze bardziej dynamiczna, niż we wcześniejszych, chociaż wydawało mi się to niemożliwe. Autor ma mnóstwo pomysłów i ładnie je wprowadza do fabuły, zgrabnie przechodząc z wątku na inny, nie powodując przy tym uczucia, że coś zostało przegadane lub niepotrzebnie wrzucone.

Język jakim się posługuje autor jest pełen humoru, co zawdzięczamy głównie Brastiemu, więc wybuchy śmiechu w trakcie lektury są wręcz wskazane! Niestety książka nie dostarcza samych pozytywnych emocji i zdarzyło mi się na niej wzruszyć, możliwe też, że chciałam wyjaśnić z autorem kilka kwestii w mniej lub bardziej przyjemny sposób...

"Krew świętego" to książka utrzymana na wysokim poziomie, pełna wartkiej akcji i mnóstwa emocji. Sebastian de Castell bawi się słowem, dzięki czemu zatrzymuje nas przy sobie na dłużej, nie jest to więc książka, którą będzie można odłożyć po jednym rozdziale, bo uwierzcie, że próbowałam! Głównie przez naukę do matury, ale nawet to nie pozwoliło mi odłożyć przygód Wielkich Płaszczy na dłużej niż chwilę.

Jeśli czytaliście poprzednie części serii to szczerze polecam wam ten tom. Autor zachowuje swój styl, serwując nam mieszankę niespodziewanych zwrotów akcji, pojedynków i problemów bohaterów, z którymi muszą mierzyć się na każdym kroku. Jeśli jeszcze nie znacie Wielkich Płaszczy to polecam wam pierwszy tom "Ostrze zdrajcy"