Krew skrytobójców. Okaleczone królestwo. Tom 2

"Krew skrytobójców"jest kontynuacją "Czasu skrytobójców" i żeby w pełni ją docenić należy je czytać po kolei.

Znów widzimy świat oczami Girtona Kulawca-kalekiego skrytobójcy, który boryka się z płynącą we krwi magią. Girton po pięciu latach tułaczki wraca do swojego jedynego przyjaciela- króla Rufry. Rufra jest w trakcie wojny z pozostałymi pretendentami do tronu, jeden z nich pragnie zawiązać sojusz jednak Girton nie ma do niego za grosz zaufania. W ciągu lat wędrówki z mistrz Girton przeżył gorzkie chwile, które odcisnęły się piętnem na jego psychice, a świat na około jawi mu się w ponurych barwach. Wojna targająca Znękanymi Krainami mu nie pomaga, jednak jest na rękę krwiożercom- straszliwemu plemieniu, czerpiącemu przyjemność z torturowania i mordowania, które zażarcie stawia czoła wojskom Rufry. Girton staje się czempionem Rufry, ale gdy braknie mu zimnego osądu mistrz, zdarza mu się zbyt pochopnie oceniać otoczenie i wymierzać sprawiedliwość na własną rękę, bez szerszego spojrzenia na świat. Podczas gdy on wszędzie węszy spisek, Rufra wszystkich opromienia blaskiem swej dobroci - tych dwóch potrzebuje siebie na wzajem dla osiągnięcia równowagi, ale czy będą umieli zaakceptować to, co ten drugi ma do powiedzenia?

Pierwsza część serii - "Czas skrytobójców" zrobiła na mnie świetne wrażenie. O drugiej czytałam wszędzie, że dzieje się więcej i mocniej i j jest lepsza. Kiedy na początku Girton krążył po obozie, rozmawiał z ludźmi, szukał zdrajcy i na wszystkich krzywo patrzył byłam zaskoczona- skąd te pochwały. Jednak było to potrzebne by zbudować napięcie. W pewnym momencie akcja się rozkręciła i wciągnęła mnie bez reszty! Potyczki i

sceny bitewne przeplatają się z misternymi spiskami i wspomnieniami bohaterów. Warstwa emocjonalna jest jeszcze lepiej rozwinięta niż w pierwszej części- nie raz wzdychałam nad losem jednego czy drugiego. Na uwagę zasługuje system magii- gdy obdarzony nią człowiek zaczyna jej używać, ziemia na około jełczeje i obumiera. Jest to bolesny cios dla ubogich Znękanych Krain, dlatego każdy mag ginie z rąk straszliwych ziemianinów. Nie ma tu taryfy ulgowej ani prawa łaski.

W pierwszym tomie poznaliśmy martwych bogów, tu przedstawionych jest więcej mitycznych stworzeń w postaci strarszliwych panów lichotników, które mamią ludzi korzystając z różnych żywiołów, ale ostatecznie zawsze sprowadzają na nich nieszczęście, Wija Żółcisza i Chocholców. Poznajemy też lepiej Xusa niewidzianego- jedynego żywego boga, boga śmierci. To on kroczy przy naszym skrytobójcy i roztacza nad nim swą chłodną, ale troskliwą opiekę.

Autor po raz kolejny doskonale radzi sobie z opisami. Czaruje czytelnika mrocznymi wytworami wyobraźni, przenosząc nas w czas podobny do naszego średniowiecza, a jednak w zupełnie innym świecie.

Obie części Okaleczonego Królestwa jako jedno dzieło lądują na pierwszym miejscu mojej tegorocznej topki czytelniczej i jedyny problem jaki z nimi mam to to, czym wypełnię pustkę oczekiwania na kolejny tom.

„Krew Skrytobójców” jest drugim tomem cyklu Okaleczone królestwo i zarazem kontynuacją przygód bohatera poznanego w książce pod tytułem „Czas skrytobójców”. Kolejna książka przedstawia wydarzenia rozgrywające się pięć lat po zadaniu, które przyjął ze swoim mistrzem. Tak jak poprzednim razem historia została opowiedziana z perspektywy głównego bohatera, dzięki czemu czytelnik głęboko wnika w jego myśli i emocje.

Bardzo ciekawił mnie i podobał się wpływ magii na ziemię. Magia tego przenika ziemię zamieszkujące ją istoty, sprawiając, że choruje. Ludzie, którzy mają dar magii są, zatem postrzegani, jako wielkie zagrożenie dla świata.

Nie mogłam odpuścić czytania drugiego tomu, skoro pierwszy przypadł mi do gustu, szczerze jestem zaintrygowana, w jaki sposób autor rozplanuje ostatni tom trylogii. Nie miałam pojęcia, gdzie poprowadzi mnie akcja, ednak czułam przymus, który sprawił, że bardzo chciałam czytać dalej w każdej wolnej chwili.

Głównym bohaterem książki autorstwa R. J. Barker pod tytułem „Krew Skrytobójców” jest Gideon Kulawiec.

Zabójca wraz z mistrzem działają jako najemnicy, odkąd opuścili Maniyadok. Podróżowali po większości krain wykorzystując swoje umiejętności, otrzymując wynagrodzenie za wykonywanie okrutnych i krwawych zadań. W drodze jego mistrz zostaje otruty, a Girton stara się wrócić do Maniyadoku, którym rządzi jego stary przyjaciel Rufra. Najemnik szuka pomocy i ma nadzieję na znalezienie schronienia. Czasy się zmieniły, podobnie jak ludzie, z którymi Girton trenował. Są tacy, którzy wierzą, że tron królestwa należy do nich, zaczęli, więc ze sobą o niego rywalizować. Girton koncentruje się teraz na wspieraniu przyjaciela i znalezieniu lekarstwa dla swojego mistrza. Czy uda mu się ocalić życie mistrza? Nie może opuścić gardy, bowiem wrogowie często czają się bardzo blisko.

Oprócz wyleczenia swojego mistrza i pomocy Rufrze, Girton ma za zadanie znaleźć szpiega.

„Krew Skrytobójców” to powieść, która potrafi czytelnika zaskoczyć i nie rozczarować, autor trzyma się pewnych schematów, ponownie mamy więc tajemniczość, ciekawą narrację, zwroty akcji, zdrady i elementy zaskoczenia, które starałam się przeanalizować. J. R. Barker rozwinął swoje umiejętności przedstawiających historię w tej części w taki sposób, że stała się ona nieprzewidywalna. Książka skupia się mocno na temacie odkupienia i uprzedzeniach wobec magii. Girton musiał dorosnąć i zebrać siły by przeciwstawiać się swoim demonom, jak zawsze, tego rodzaju mentalna walka nie będzie łatwa, ponieważ przyjaźń, lojalność i przebaczenie będą wielokrotnie wystawiane na próbę. W historii „Krew Skrytobójców” sekwencje akcji mnie pochłonęły, wszystkie bitwy były tak przedstawione, że mogłam sobie wyobrazić każdą z nich. Nie było tutaj chaotycznych opisów, które nie wnosiły zbyt wiele do fabuły. Wcześniej zabijanie było dla Girtona sztuką, teraz jest po prostu koniecznością. Z wielką przyjemnością przeczytam drugi tom Okaleczonego królestwa, nie wiedziałam nawet, kiedy dotarłam do ostatniego rozdziału tej wyjątkowej opowieści.

R. J. Barker

"Krew Skrytobójców"

Tom 2 Okaleczone Królestwo

* " - Język jest tak okrutny jak twoja ulubiona broń, chłopczę."

* "Jesteśmy skazani, by być sumą naszych uczynków, choćby i niecnych. Są one niczym strzały - kiedy się je wypuści, nie można uniknąć konsekwencji."

* "Skoro trawa rośnie i się zmienia, to czemu ludzie nie mieliby się zmieniać? Lasurd powiedziała, że pory roku zmieniają się nie bez powodu, więc i inne zmiany zachodzą nie bez powodu."

Girton i jego mistrz wrócili do Maniyadocu z nadzieją na znalezienie schronienia, ale śmierć, jak zawsze, depcze Girtonowi po piętach. Miejsce, które niegdyś znał, już nie istnieje.

Mam wrażenie, że w tym tomie działo się więcej, a to co się działo przechodziło ludzkie pojedzie, cały czas podczas czytania miałam takie: co, jak, dlaczego, czemu? Nie mogłam objąć rozumem co się tutaj wyprawia! A powiem Wam, że wyprawia się dużo, niespodziewanie, nagle, a te zwroty akcji są rewelacyjne!

Fabuła jest jak umysł, który ślizga się i wije wokół historii, fabuły, bohaterów, akcji, tematów i wydarzeń jakie mają i miały miejsce. To jak lina, która oplata nadgarstki powoli i delikatnie, aby nagle zacisnąć się z siłą, z którą lepiej nie zadzierać, a im bardziej się wiercisz i chcesz przestać czytać, tym mocniej liny się zaciskają, ból staje się nie do wytrzymania i wtedy się poddajesz i dajesz się porwać historii, po to by na koniec powiedzieć było warto, chce więcej!

Akcja całej historii jest dynamiczna, pełna zwrotów, niespodziewanych wydarzeń, wyzwań jakie czekały mojego Girtona. To co się w tej części wydarzyło jest po prostu 🤯

Kreacja bohaterów w tej części jest równie dobra jak w pierwszej, ale o niebo lepsza po przez zmiany jakie zachodzą w bohaterach i uwaga, nie tylko w głównych, ale i w drugoplanowych, którzy z nami zostali. Po prostu kocham ich wszystkich za to jacy byli, za to kim się stali. No po prostu jestem zauroczona przemianą i tym, że autor skupił się na każdym z bohaterów.

Opisy są realistyczne, znowu czułam się częścią historii, nie byłam tylko obserwatorem, brałam czynny udział we wszystkim co się działo, a działo się naprawdę dużo! Opisy dopracowane pod każdym względem, wszystko miało swoje miejsce. Nie umniejszały swoją ilością, wręcz przeciwnie, dzięki nim historia była genialna. Można było poczuć, zobaczyć i najważniejsze przeżyć!

Emocji tutaj nie zabranie, znowu zostałam przez nie pochłonięta, znowu się wylewały z każdej strony, albo to ja tak przeżywałam? To bardzo możliwe, był moment, w którym wybuchnęłam śmiechem mimo całego napięcia i niepewności jakie towarzyszyło podczas czytania. Pojawiła się chwila szczerego i mocnego śmiechu! 😂

Podsumowując "Krew Skrytobójców" trzyma poziom i jest tak samo intrygujący i wciągający jak poprzedni. Nie zabraknie intryg, walk, emocji! I drugiego dna.

☠️Ten tom był lepszy, a to tylko dlatego, że dłuższy od poprzedniego i mogłam dłużej być w tym świecie. 🥰😅

Nie chce powiedzieć za dużo, więc nie mówię nic o wydarzeniach, bo to naprawdę trzeba przeczytać i przeżyć samemu! Ale jak już przeczytacie, to śmiało możemy dyskutować o tym godzinami. 😃

A teraz pozostaje mi czekać na tom trzeci. 🥺

Polecam ❤️