Krew Olimpu. Olimpijscy Herosi. Tom 5

,, Krew Olimpu" to ostatnia z pięciotomowej serii ,,Olimpijscy herosi" Ricka Riordana. Osobiście jestem fanką tego autora, lecz tak książka, będąca zakończeniem przygód Percy' ego Jacksona, Jasona Grace' a i reszty załogi Argo II, rozczarowała mnie lekko. Długo czekałam na jej premierę w Polsce i spodziewałam się jednak czegoś innego. Poprzednie książki były ciekawsze, a tu odnoszę wrażenie, że Rickowi Riordanowi brakowało pomysłów. Jedynym pozytywem było zakończenie oraz dobrze pociągnięty wątek o Kalipso, który został rozpoczęty w poprzednich książkach. Myślę, że w skali od 1 do 5 uczciwą cyfrą będzie 3.

Czas leci nieubłaganie. 1 sierpnia zbliża się z każdą chwilą, a wraz z nim nieunikniona wojna. Siódemka herosów z przepowiedni musi dotrzeć na czas do Aten, pokonując przy tym wiele trudnych przeszkód. Jednak wierzą, że uda się im powstrzymać przebudzenie Gai. Lecz życie jest okrutne i nie pozwala im tak łatwo dotrzeć do celu. Największym problemem nie są potwory, bogowie ani pogoda. Są nim wspomnienia, które ciążą na każdym z herosów, znajdującym się na Argo II. W tym samym czasie Nico, Reyna i trener transportują Atenę Partenos do Obozu Herosów, gdzie Oktawian szykuje Rzymian na walkę z Grekami. By uniknąć krwawej wojny i dać siódemce herosów przynajmniej szansę na wygranie, muszą dotrzeć na czas. Czy im się uda? Czy Gaja się przebudzi? I czy wszyscy przeżyją?

I tak oto przeczytałam ostatnią część Olimpijskich Herosów. Długo na nią czekałam i muszę przyznać, że to było wyjątkowo niecierpliwe oczekiwanie. Koniecznie chciałam się dowiedzieć, co będzie dalej i jak zakończy się historia. Gdy wreszcie zdobyłam powieść, od razu wzięłam się za jej czytanie. W tamtej chwili nie było dla mnie nic ważniejszego. Nie mogłam się od niej oderwać. Wszystkie moje myśli były poświęcone herosom. Sprawiło to, że przeczytałam książkę w zadziwiająco szybkim tempie. Teraz tego żałuję, ponieważ tylko przyśpieszyłam ostateczne rozstanie się z jedną z moich ulubionych serii.

Książka ma tak dużo zalet, że nie wiem od czego zacząć... Jak z poprzedniego akapitu pewnie już wywnioskowaliście, jest niezwykle ciekawa. Stwierdzenie, że nie mogłam się od niej oderwać, nie do końca ukazuje stan rzeczy. Ja po prostu nią żyłam. Byłam tam, przeżywałam wszystko z bohaterami i pomagałam im pokonać trudności. To niesamowite uczucie towarzyszyć im w tej ciężkiej i pełnej emocji walce.

Jednak najbardziej rzuciła mi się w oczy realność tej powieści. Prawdopodobnie bardzo dziwnie to brzmi. Opowieść pełna bogów, herosów, magii i nieziemskich istot jest jak najbardziej rzeczywista. Paradoksalne... Jednak pod całą tą magią, nierealnymi wydarzeniami jest ukryta nasza rzeczywistość. Historia różnych herosów i innych dziwnych istot pokazuje nam nasze życie, nasze problemy. Może codziennie nie ratujemy świata przed zagładą, ale jesteśmy jego częścią i powinniśmy to pamiętać. Każdy z bohaterów był całkowicie inny. Żadne cechy charakteru się nie powtarzały, talenty nie były takie same, a problemy ukazywały całą swoją różnorodność. Każdy musiał się zmierzyć ze swoją rzeczywistością i albo się poddać, albo zwyciężyć.

Jedno słowo przeraża w całej książce, a dokładniej twórczości Riordana - śmierć. Wojna zawsze niesie ją ze sobą, więc żadną tajemnicą nie jest, że i tu się pojawi. Już dawno śmierć bohaterów nie poruszyła mnie tak bardzo. Przywiązałam się do nich całym sercem i nie mogłam wyobrazić sobie świata bez ich istnienia. Teraz muszę. Nie będę opowiadać, co mną tak bardzo wstrząsnęło, ponieważ zepsułabym Wam całą przyjemność z czytania, jednak ostrzegam, żebyście się przygotowali psychicznie.

Powinnam też coś napisać o wadach, ale jest to bardzo trudne zadanie. Nie ma wątpliwości, że jakieś są, ale przecież każda powieść je posiada. Dużo osób zwraca uwagę na brak logiki w niektórych zdarzeniach. Niestety jest to prawdą. Lecz jeśli ktoś naprawdę się wczuje w akcję, nie ma szans ich zauważyć. Ja sama ich nie zauważyłam. Dopiero mój przyjaciel powiedział mi o nich. Na początku nie zgadzałam się z nim, ale po przemyśleniu okazało się, że miał rację. Jednakże to nie zmienia faktu, że błędy są prawie niewidoczne.

Żałuję, że to jest ostatnia książka serii i przede wszystkim całej tej historii. Z Bogami Olimpijskimi i Olimpijskimi Herosami przeżyłam wiele dobrych chwil i naprawdę przykro mi się z nimi rozstawać, a raczej nie wygląda, żeby Rick miał napisać kolejną serię, która przedłuży losy bohaterów. Im też należy się szczęście. Pociesza mnie fakt, że jest jeszcze seria o bogach egipskich i prawdopodobnie niedługo ukaże się cykl o bogach nordyckich. Kolejna przygoda czeka... Natomiast wszystkim, którzy lubią fantastykę polecam zapoznać się twórczością Ricka Riordana. Ci, którzy ją już znają, koniecznie muszą przeczytać "Krew Olimpu".

Długo zwlekałam zakupem tej książki, choć do premiery w Polsce odliczałam dni. Bałam się... rozczarowania, jak również samego zakończenia historii. Przecież przygód Percy'ego było aż osiem (+ jedna, skupiająca się głównie na Jasonie)! I tak po prostu teraz to zakończyć?! Jednak zdecydowałam się na zamówienie. I tu przyszedł czas oczekiwania na przesyłkę. Naprawdę wyjątkowo długo czekałam na samą realizację zamówienia. Na szczęście czas dostarczenia paczki po wysłaniu miną w ciągu dwóch dni.

I w moje ręce trafiła "Krew Olimpu". Piękna, w idealnym stanie, starannie zapakowana. Pierwsze koty za płoty, więc pozostało mi już tylko czytanie.

Ciężko powiedzieć, że książka mi się nie podobała. Jak zawsze treść była niezwykła, akcja w ogóle mi się nie nudziła, a niektóre wątki - po zakończeniu książki - przeczytałam jeszcze po kilka razy. Językowo, ta książka podobała mi się najbardziej - co jest zasługą wspaniałej tłumaczki. Mimo wszystko, co do zakończenia mam mieszane uczucia. Nie zdradzając szczegółów, cieszę się, że Rick uśmiercił te osoby, które uśmiercił, a nie inne; uwielbiam watek w którym pewna osoba wiąże się (nieoficjalnie, ale jednak można się tego doszukać między wersami) z inną osobą, a wszystkie tajemnice zostają wyjaśnione. Było w pewnej chwili czuć, że Riordan zaczął pisać "pod publikę", dla zadowolenia czytelników. Może chciał oszczędzić nam rozpaczy po śmierci danej postaci? Nie wiem. Lecz pan Riordan zapomniał chyba o pewnych osobach. Zlekceważył całkowicie ważne - choć epizodyczne - postaci. A była to jedna z chwil najbardziej wyczekiwanych przeze mnie.

Wszystkie, powyżej wymienione, czynniki wpływają na to, że moja ocena nie jest tak dobra, jak te, które postawiłam przy innych książkach Ricka Riordana.