Krew Manitou. Manitou. Tom 4

Krew Manitou" to czwarta część cyklu, w której jasnowidz Harry Erskine wraz ze swoim duchowym przewodnikiem stara się zapobiec zagładzie ludzkości. Autor kolejny raz otwiera przed czytelnikiem otchłań nadprzyrodzonych mocy i indiańskich zaklęć. Tym razem jednak zło przybiera wyjątkową postać, bo tajemnica wampirzej epidemii sięga starych, słowiańskich legend.

Po raz kolejny Graham Masterton nie pozwala nam się nudzić przy lekturze swojej książki.

Karol B

Misquamacus powraca!

Czy może być coś bardziej przerażającego niż śmierć? Okazuje się, że życie w jej oczekiwaniu, a nawet więcej – życie w przeświadczeniu, że jest się martwym, że nie ma nadziei, a także życie po śmierci, kiedy uwięziona w ciele dusza wciąż nie chce odejść w zaświaty, są jeszcze gorszą opcją. Wie o tym doskonale jasnowidz Harry Erskine, występujący na komercyjnym rynku, jako Niesamowity Erskine. Jego specjalnością jest wróżenie z kart i wyciąganie pieniędzy od fanatycznych emerytek, ale tak naprawdę jego talent nie polega tylko na doskonałym aktorstwie. Rzeczywiście ma ON zdolność komunikowania się z duchami, głównie za sprawą swojego Duchowego Przewodnika, Śpiewającej Skały, szamana z plemienia Siuksów. Problem w tym, że każda taka aktywność w przeszłości źle się dla niego kończyła, narażał zarówno życie swoje, jak i swoich znajomych (może dlatego ci obecni, nie chcą mieć z nim nic wspólnego).

Czytelnicy, którzy mieli już możliwość zagłębienia się w lekturę cyklu „Manitou” Grahama Mastertona doskonale wiedzą, o czym (i o kim) mowa. Erskine miał bowiem wątpliwą przyjemność wielokrotnie zmierzyć się z demonicznym Misquamacusem, jednym z najgroźniejszych mieszkańców strony zła, za każdym razem ryzykując nie tylko zdrowie psychiczne, ale i utratę życia. Chociaż, można by powiedzieć, że co to za życie – marnuje swój talent nakłaniając ludzi do zakupu sproszkowanych ziół, które i tak nie zadziałają, mieszka w prawdziwych ruderach, a na dodatek rozpadł się jego związek z Karen. Może właśnie dlatego po raz kolejny Erskine podejmuje się działania, w obliczu problemów gnębiących Nowy Jork. Choć właściwie – znając Mastertona – problem nie jest odpowiednim słowem. To raczej swego rodzaju koniec świata, wizja otwartych bram piekielnych, zbryzganych krwią zarażonych nieszczęśników.

I pomyśleć tylko, że wszystko zaczęło się od jednego makabrycznego przypadku zachorowania młodej dziewczyny, dorabiającej jako uliczny mim. Świadkiem dziwnego zachowania oraz problemów gastrycznych Susan Fireman jest doktor Frank Winter, gastroenterolog, pracownik Szpitala Sióstr Jerozolimy. Kiedy dziewczyna zaczyna na ulicy wymiotować krwią natychmiast udziela jej pomocy nieświadomy jeszcze tego, że już wkrótce pacjentów z podobnymi objawami będzie setki, jeśli nie tysiące. Wszelkie medyczne diagnozy upadają, kiedy okazuje się, że zwymiotowana przez dziewczynę krew, tak naprawdę nie dostała się do jej przewodu pokarmowego w wyniku krwotoku wewnętrznego i … nie jest jej. Rozmowa z Susan ujawnia kolejne przerażające fakty – okazuje się, że to krew jej współlokatorów, których zamordowała podrzynając gardła i, po posileniu się, pozostawiając na pewną śmierć.

Jak się okazuje, takie przypadki jak Susan mnożą się w zastraszającym tempie. Każdy z chorych nie tylko ma na sumieniu śmiertelne ofiary, nierzadko nawet swoje dzieci, ale każdy narzeka też na dojmujące, niezwykle bolesne uczucie płonięcia. Ten ogień trawiący ich trzewia, może ugasić tylko jedno – ludzka krew. Wszyscy pacjenci mają też powtarzający się, przerażający sen o zamknięciu, słyszą ponadto obco brzmiące słowa „Tatal nostru!”. Panika obejmuje całe miasto, został ogłoszony stan wyjątkowy, zaś z godziny na godzinę przybywa ofiar. W takich właśnie okolicznościach Niesamowity Erskine przyjmuje klienta, który skarży się na koszmar, który nie pozwala mu w nocy zasnąć…

Jak zakończy się ta opowieść? Choć, mając w pamięci poprzednie części serii, możemy być pewni, że Erskine dzielnie stanie do walki z groźnym demonem, to czy i tym razem uda mu się wygrać? Jaki plan ma Misquamacus? Przekonamy się o tym z lektury „Krwi Manitou”, chyba najlepszego tomu historii, a przynajmniej najbardziej krwawego. To powieść wyłącznie dla czytelników o mocnych nerwach i niezbyt wybujałej wyobraźni, bowiem opisy są tak plastyczne, że jakakolwiek próba ich dodatkowego urealnienia mogłaby skończyć się naruszeniem delikatnej równowagi psychicznej, bądź też … koszmarami sennymi. Masterton po raz kolejny pokazał bowiem swój talent do tworzenia klimatu wypełnionego złem, do kreowania wspaniałych bohaterów fabuły, która porywa, która nie pozostawia miejsca na wątpliwości.

Justyna Gul

Qultura słowa

"Czas nie zawsze jest lekarzem, zwłaszcza w przypadku szczególnie wielkich niesprawiedliwości."

Trzeba przyznać, że w czwartym tomie autor pojechał ostro po bandzie czerwieni, krwistości i ognistości. W "Krwi Manitou" już nieco inny charakter wiódł prym w fabule, mniej związany z indiańskimi duchami niż we wcześniejszych odsłonach serii ("Manitou", "Zemsta Manitou", "Duch zagłady"), mniej wściekłego, bezlitosnego i złośliwego Misquamacusa, a więcej upiorów, potworów i wampirów. Apokalipsa, która dotyka Nowy Jork, błyskawicznie rozwijająca się epidemia zbierająca śmiertelne żniwo, ludzie uwięzieni na granicy dwóch światów, którym nic już nie jest w stanie pomóc. Z jednej strony ofiary niezwykłej kombinacji objawów chorobowych, a z drugiej opanowujący ich bezwzględny przymus czynienia zła. Plusem okazała się mniejsza dawka ironicznego humoru, nierozważnych słów rzucanych przez głównego bohatera, jednak jeszcze momentami wciąż zaskakuje jego niefrasobliwość, lekkomyślność, nieprzygotowanie do walki ze złem, choć zebrał już spore doświadczenie w tej dziedzinie.

Powieść nie trzymała mocno w napięciu, nie drażniła wyobraźni, była materiałem do lekkiej przygody czytelniczej, niezobowiązującego relaksu z książką w ręku, krótkim epizodem z irracjonalnymi zjawiskami i nadprzyrodzonymi zjawiskami. Sprawdziła się jako reset po ciężkim dniu pracy, niewymagający większego skupienia, w takim też duchu była pisana. Ale to też dowód na to, jak bardzo w ciągu ostatnich kilkunastu lat zmieniła się mentalność społeczna, przesunęła granica bodźców strachu wywoływanych przez fikcję literacką, filmową czy gier komputerowych. Naturalny proces większego szokowania, powtarzalności, dynamiczności, a przez to szybszego oswajania, przyzwyczajania i ujarzmiania negatywnych obrazów. Ciekawi mnie dokąd zaprowadzą nas następne dziesięciolecia, czego wówczas będziemy się panicznie bać spotykając się z takim gatunkiem literackim jak horror, jak zaskakiwać będą nas autorzy, na co kłaść będą nacisk, aby rozgrzewała się nasza wyobraźnia czytelnicza.

[Adres usunięty]

Misquamacus wiecznie żywy ;)

Czwarty tom cyklu "Manitou" Mastertona to zmagania ze starym dobrym znajomym ;) ... Tylko Masterton mógł chyba wymyślić i napisać kolejną część horroru o zmaganiach z demonem, którego już tyle razy "ostatecznie" unicestwiono :) ... Każde kolejne "unicestwienie" nie jest jednak, jak widać, unicestwieniem ostatecznym ;) Pisałem już o tym w innych recenzjach, ale napiszę jeszcze raz: to cały Masterton :) ... Jakiej by nie wymyślił bzdury, to ta "bzdura" wciąż trafia w punkt, i choć pozornie pachnie szmirą, to wciąż się broni :)

Cóż wymyślił tym razem nasz znajomy, krwiożerczy indiański demon? Serię mordów o iście wampirzym charakterze i specyfice... Mordów dokonują oczywiście opętani przez niego ludzie (bynajmniej nie za sprawą jakiegoś wirusa, jak sądzą lekarze). Liczba krwawych mordów i poderżniętych gardeł idzie w setki, krew leje się strumieniami, a nad całością zapanować musi, tak jak i stoczyć (znów) walkę z demonem nie kto inny, jak Harry Erskine. Czy znów się uda? ;) ... (naprawdę musze udzielać odpowiedzi na to pytanie? :) ).

Skalę pozornej szmiry i "przegięcia" w wykonaniu Mastertona niech zobrazuje poniższy przykład fabularny: Misquamacus wykorzystuje w swym krwawym dziele uśpione wampiry sprowadzone do Ameryki w XIX wieku, wampiry te zaś, po latach uśpienia, budzą się i odradzają w związku z atakiem na WTC 11.09.2001r. ... :) Przegięcie totalne, prawda? A jednak... wciąż się broni! :) Sztuki uczynienia ze szmiry mistrzostwa (w dobrym tego słowa znaczeniu) naprawdę nie potrafi lepiej nikt niż Graham Masterton :)

Polecam!

Dziękuję Wydawnictwu Albatros za egzemplarz recenzencki.

Recenzja znajduje się także na moim blogu:

[Adres usunięty]

MANITOU POWRACA… PO RAZ KOLEJNY

To już czwarty tom "Manitou" (a piąty, jeśli liczyć spin-off serii "Dżinn"), ale Masterton nie zwalnia tempa. Co prawda po poprzedniej części, która była solidnych rozmiarów tomiszczem, ten pod względem objętości wypada dość blado, ale i tak warto po niego sięgnąć. Dlaczego? Bo brytyjski autor po raz kolejny pokazał za co fani kochają jego twórczość, a w szczególności ten klimatyczny, pełen grozy i brutalności cykl, który jednocześnie oferuje solidną dawkę... humoru.

Wszystko zaczyna się od wymiotującej krwią kobiety. Na miejscu zdarzenia jest akurat lekarz, dr. Winter, który udziela jej pomocy. Biedaczka zostaje przewieziona do szpitala i tu zaczynają się problemy. Lekarze nie są w stanie znaleźć źródła krwawienia, natomiast odkrywają, że krew wcale nie należała do pacjentki. Kobieta wymiotowała bowiem mieszanką posoki dwóch obcych osób – musiała ją wypić, a jej ilość sugeruje, że „dawcy” najprawdopodobniej już nie żyją. Jakby tego było mało, chora cierpi na światłowstręt i ma anemię. Zachowuje się jak wampir, a lekarze, zafascynowani tym przypadkiem, chcą odkryć prawdę zanim pacjentka wpadnie w ręce policji. To jednak dopiero początek, bo wampirza epidemia zaczyna się roznosić i dosięgać kolejne osoby. Dochodzi do paniki, władze starają się wyjaśnić wszystko w racjonalny sposób i… Tu na scenę wkracza doskonale znany nam Harry Erskine, który wie, że kryzys wywołało coś nie z tego świata. najprawdopodobniej maczał w tym palce sam Misquamacus, z którym Harry walczył już tyle razy, z tym że ten przecież miał zostać ostatecznie pokonany już jakiś czas temu…

Jeżeli cenicie twórczość Mastertona, a nie znacie cyklu o Manitou, jak najszybciej powinniście to zmienić. Podobnie zresztą jak w przypadku, gdy uwielbiacie horrory, bo choć brytyjski mistrz grozy stworzył dziesiątki znakomitych dzieł i kilka długich cykli, to właśnie "Manitou" jest jego opus magnum. A przy okazji - może przede wszystkim? - po prostu znakomitym horrorem. Horrorem, który ma w sobie i dużo klimatu, i brutalność, i nieco kiczu, i nieco epickości - i wreszcie ten wspomniany humor, który dodaje całości lekkości i sprawia, że serię czyta się naprawdę znakomicie, nawet jeśli nie jest ona wolna od błędów.

Czwarty tom, po kolejnym ostatecznym pokonaniu Manitou, serwuje nam opowieść, w jakich Masterton jest najlepszy. Co to znaczy? Mamy tu gawędziarstwo w klimatach legendy miejskiej, do tego świetne połączenie faktów z fikcją i uczynienie z całości rzeczy jak najbardziej prawdopodobnej. Niewielu autorów to potrafi, jemu się udaje. Na dodatek wie też w jaki sposób urzec klimatem, jak rzadko który pisarz zajmujący się literaturą grozy. A że nie brak tu rozmachu i pewnej dozy epickich scen, pomieszanych razem z elementami, jakby żywcem wziętymi z "Z archiwum X", "Krew Manitou" czyta się naprawdę doskonale.

Nic więcej dodawać już chyba nie muszę, prawda? Tak, jak i nie trzeba niniejszej powieści polecać miłośnikom autora. Jeśli jednak uwielbiacie horrory i chcecie przeczytać coś dobrego, nastrojowego i dobrze napisanego, koniecznie powinniście poznać nie tylko ten tom, ale całą serię o Manitou. Naprawdę warto.