Dwie bohaterki, dwa plany czasowe, miłość i tragiczne rozstania. Tak można w skrócie nakreślić fabułę pasjonującej powieści Beaty Agopsowicz.
Jedną z głównych bohaterek "Kresowych nadziei" jest Hanna Donigiewicz. Akcja książki rozpoczyna się w roku 1930. Hanna jest Ormianką, mieszka we Lwowie. Czytelnik, śledząc losy bohaterki, poznaje przedwojenny Lwów, razem z Hanną podróżuje też do Truskawca. Tam pod koniec lat 30. zbudowano nowoczesny polski kurort, który chętnie odwiedzali Polacy. Młoda Hanna zakochuje się w Janie Amirowiczu, bierze z nim ślub. Są bardzo szczęśliwi, starają się o dziecko.
Rok 1939 niszczy jednak rodzinną sielankę. Wybucha wojna, Jan zostaje wcielony do wojska. Ginie na samym początku wojny, we wrześniu 1939 roku. Hanna i jej matka wyjeżdżają ze Lwowa, zatrzymują się w Powsinie pod Warszawą. Wówczas bohaterka orientuje się, że jest w ciąży.
Hanna nie potrafiła zapomnieć o Janie, nie wyszła za mąż po raz drugi, sama wychowała syna Bogusława.
Druga bohaterka "Kresowych nadziei" jest prawnuczką Hanny, ma na imię Agnieszka. Dziewczyna dorasta na początku XXI wieku. Tu zaczyna się drugi plan czasowy powieści. Agnieszka, będąc nastolatką, zakochuje się w swoim koledze ze szkoły. To miłość od pierwszego wejrzenia. Młodzi pragną być razem, snują plany na przyszłość.
Po kilku latach los brutalnie przerywa szczęście młodych. Chłopak Agnieszki ginie w wypadku, a dziewczyna nie potrafi bez niego żyć. Czy lektura pamiętnika babci Hanny spowoduje, że bohaterka obudzi w sobie nadzieję, znajdzie siłę i chęć do życia? Czy Agnieszka okaże się tak silna jak jej prababcia?
O autorce
Beata Agopsowicz jest pisarką, pedagogiem, katechetką i doradcą życia rodzinnego. Napisała do tej pory osiem powieści, m.in. "Cztery pory miłości", "Kresowa miłość", "Trudne wybory miłości", "Dajmy sobie nową szansę".
Czy powieść "Kresowe nadzieje" przedstawia losy bohaterów w różnych epokach historycznych?
Tak, fabuła książki prowadzona jest dwutorowo i łączy wydarzenia z lat 30. XX wieku ze współczesnością. Czytelnicy śledzą losy dorastającej we Lwowie Hanny oraz jej prawnuczki Agnieszki, która odkrywa rodzinną historię w 2010 roku. Ważnym elementem spajającym obie te perspektywy czasowe jest odnaleziony pamiętnik prababki, który pozwala młodszej bohaterce zrozumieć przeszłość swojej rodziny. Taka konstrukcja narracyjna umożliwia głęboką analizę tego, jak traumy i nadzieje przodków wpływają na życie kolejnych pokoleń. Jest to idealna propozycja dla osób lubiących sagi rodzinne z wyraźnie zarysowanym tłem historycznym.
W jakich konkretnych lokalizacjach geograficznych osadzona jest akcja tej książki?
Głównymi miejscami akcji są przedwojenny Lwów, uzdrowisko Truskawiec oraz podwarszawski Powsin. Autorka szczegółowo odtwarza atmosferę kresowych kurortów i tętniącego życiem miasta z okresu międzywojennego, co pozwala czytelnikowi przenieść się w czasie. Przeniesienie akcji do Powsina po wybuchu II wojny światowej ukazuje bolesny kontrast między utraconym lwowskim domem a nową, trudną rzeczywistością okupacyjną. Dzięki temu odbiorca może poczuć autentyczny klimat dawnych Kresów Wschodnich oraz poznać ich specyficzną kulturę i architekturę. Opisy te są plastyczne i stanowią istotny walor poznawczy całej opowieści.
Czy postać głównej bohaterki reprezentuje konkretną grupę kulturową lub mniejszość?
Główna bohaterka, Hanna Donigiewicz, wywodzi się z rodziny lwowskich Ormian, co nadaje opowieści unikalny rys etniczny. Wątek ormiańskiego pochodzenia jest istotnym elementem tożsamości postaci i wpływa na sposób przedstawienia lokalnej społeczności wielokulturowego Lwowa. Czytelnik ma okazję poznać obyczajowość tej grupy, która przez wieki była integralną częścią polskiego krajobrazu społecznego. To cenny element dla osób poszukujących w literaturze obyczajowej autentycznych nawiązań do historii mniejszości narodowych. Wiedza ta pozwala lepiej zrozumieć specyficzny klimat i tradycje panujące w domu bohaterki.
Jaki jest dominujący styl i ładunek emocjonalny tej opowieści?
Książka jest sentymentalną i wzruszającą sagą rodzinną, w której motywem przewodnim jest radzenie sobie ze stratą. Narracja skupia się na silnych więziach kobiecych oraz wpływie tragicznych wydarzeń wojennych na dalsze życie i wybory bohaterek. Styl autorki jest pełen ciepła, ale jednocześnie nie unika trudnych tematów związanych z żałobą i wieloletnią samotnością. Jest to lektura skłaniająca do głębokiej refleksji nad tym, jak pamięć o bliskich pomaga odnaleźć sens we własnym życiu. Opowieść ta angażuje emocjonalnie, oferując jednocześnie nadzieję na nowe otwarcie mimo bolesnej przeszłości.
Dla jakiego typu czytelnika ta pozycja literacka może nie być odpowiednim wyborem?
Książka ta nie będzie odpowiednia dla osób szukających lekkiego, typowego romansu o szybkim tempie akcji. Ze względu na poruszaną tematykę wojenną, śmierć bliskich osób oraz traumę samotności, lektura wymaga od odbiorcy dużej wrażliwości i skupienia. Czytelnicy preferujący literaturę czysto rozrywkową mogą poczuć się przytłoczeni melancholijnym tonem i bolesnymi wspomnieniami bohaterek. Nie jest to również pozycja dla osób unikających w literaturze wątków historycznych i opisów dawnych obyczajów. Jest to tytuł skierowany raczej do miłośników głębokich powieści psychologiczno-obyczajowych z mocnym osadzeniem w faktach.
