Kresowe nadzieje

kobieta z torbą / walizką na okładce, czyli wiadomo, że lektura będzie wojenna - też zauważyliście ten trend? }

Myślę, że takie zdjęcia idealnie oddają trudny, wojenny czas. Walizka jest symbolem nie tylko podróży, jaką niejednokrotnie musieli odbyć ludzie żyjący w czasie I i II Wojny Światowej, takiej rzeczywistej, gdy zmieniali miejsce zamieszkania, ale także zmian wewnętrznych, do których zostali zmuszeni. Tak właśnie było chociażby w przypadku Hani, bohaterki książki "Kresowe nadzieje". Młoda kobietka, trzpiotka, zgrywająca dowcipy swojemu ukochanemu nauczycielowi, nienauczona domowych obowiązków wraz z wybuchem wojny musi zmienić się w dorosłego człowieka, który musi dać sobie radę na wsi, w trudnych warunkach, gdzie nie zawsze jest co do gara włożyć, gdy najbliżsi giną, a zagrożenie jest bardzo blisko.

▪️

2010 rok. Agnieszka, prawnuczka Hani, rozpoczyna naukę w liceum. Pierwszego dnia spotyka Mariusza i okazuje się, że jest to obustronna miłość od pierwszego wejrzenia. Młodzi nie widzą poza sobą świata, a po ukończeniu szkoły chcą wziąć ślub. Niestety sielankę i plany na przyszłość rujnuje wypadek, który sprawi, że przez kolejne lata młoda kobieta nie będzie umiała odnaleźć radości w życiu. Czy pamiętnik prababci sprawi, że pogrzebie trudną przeszłość i wejrzy z nadzieją w przyszłość?

▪️

Mam dość trudną relację z okołowojennymi książkami z wydawnictwa Replika. Przeczytałam w ostatnim czasie dwie i nie do końca przypadły mi do gustu, więc z pewną obawą podchodziłam do tej. Na szczęście zła passa została przełamana, bo Kresowe nadzieje okazały się być o niebo lepsze od poprzedniczek! Dwa przeplatające się światy to jest coś, co bardzo lubię.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, nie miałam okazji czytać żadnej książki pisarki i postanowiłam to zmienić właśnie przy okazji książki "Kresowe nadzieje", do której sięgnięcia zachęcił mnie interesujący opis oraz klimatyczna okładka. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko i z dużym zainteresowaniem. Fabuła została w bardzo ciekawy sposób nakreślona, przemyślana i równie dobrze poprowadzona, a bohaterowie interesująco i autentycznie wykreowani, to postaci z którymi śmiało moglibyśmy się utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Historia ta została przedstawiona w dwóch płaszczyznach czasowych: przeszłość, okres przedwojenny gdzie poznajemy historię Hanny oraz czasy współczesne gdzie poznajemy losy Agnieszki - prawnuczki Hanny. Obie bohaterki od początku zaskarbiły sobie moją sympatię i byłam bardzo ciekawa jak autorka poprowadzi ich losy. Historie obu kobiet zostały bardzo emocjonująco i poruszająco zaprezentowane. Chociaż bohaterki dzieli kilkadziesiąt lat okazuje się, że łączy je bardzo wiele - obie szczęśliwie się zakochały jednak to szczęście zostało im bardzo szybko odebrane. Na kartach powieści obserwujemy jak Hanna i Agnieszka (w tak różnych czasach) stawiają czoła przeciwnością losu i radzą sobie ze stratą, co wywołało we mnie lawinę różnych odczuć. Muszę również wspomnieć o tym, że autorka w niezwykle plastyczny i pobudzający wyobraźnię sposób opisywała wydarzenia mające miejsce w życiu bohaterek, że miałam wrażenie jakbym również im towarzyszyła. Miło spędziłam czas z tą książką i czekam na kolejne powieści autorki! Polecam!

podzieliłam się z Wami opinią na temat Kresowej miłości a za mną już lektura Kresowych nadziei. 😍 Pokochałam bohaterów już w pierwszym tomie a co dobrego przynosi kontynuacja?

Przenosimy się do roku 2019 i nasi bohaterowie są już nieco starsi. Adam i Dagmara są małżeństwem i mają małą Zuzię ale czy są szczęśliwi? Dlaczego kolejne lata małżeństwa zamiast przynosić radość sprawiają, że małżonkowie oddalają się od siebie?

Poznajemy też przesympatyczną Agnieszkę poranioną przez przeszłość, które nie potrafi się po niej pozbierać i ułożyć życia na nowo.

Nasi bohaterowie znów będą kreślić historię na kartach teraźniejszości i przeszłości s dokąd nas to wszystko zaprowadzi? Musicie przekonać się sami!☺️

Cudowna ciepła tak jak pierwszy tom historia. Polubiłam styl pisarski autorki. Co ciekawe, wychodzi ona poza schematy typowych powieści gdzie promowany jest raczej styl zamieszkania przed ślubem, i daje nam bohaterów dla których wiara jest czymś ważnym, a inni bohaterowie ją dopiero odkrywają. Niecodzienne acz znalazło u mnie duży plus.

Choć Dagmara w tym tomie bardzo mnie irytowała to i tak lubię bohaterów i uważam, że autorka wykonała kawał dobrej roboty 🤗

Serdecznie polecam Wam tą powieść 😍

Wspomnienia z przeszłości, pamiętnik prababci, miłosne uniesienia i dramaty to podstawowe tematy najnowszej powieści Beaty Agopsowicz „Kresowe nadzieje” 🧡

Powieść napisana jest dwuwymiarowo. Jej wymiar historyczny to życie młodej Hanny Donigiewicz - mieszkanki przedwojennego Lwowa. Razem z Hanią uczestniczymy w spacerach po tym przepięknym, zabytkowym mieście, przeżywamy pierwsze uniesienia „miłości aż po grób”, a następnie dramaty młodej matki. We Lwowie zastaje nas i bohaterkę wybuch II Wojny Światowej. Ta trzpiotowata, wesoła panienka z dobrego domu zostaje nagle postawiona w obliczu walki o przetrwanie. Musi poradzić sobie z życiem, które dotychczas przynależało klasie niższej. Możemy jednak podziwiać Hannę i jej wolę walki o przyszłość własnej rodziny w tych strasznych czasach.

Drugi wymiar powieści to współczesność i losy prawnuczki Hanny, Agnieszki. Okazuje się, że losy dziewczyny i jej prababki splatają się w dramatycznych okolicznościach, gdy obie tracą miłości swojego życia 😞 I choć pierwotnie obu wydaje się, że to koniec świata, to ich wewnętrzna siła daje o sobie znać i pomaga podnieść się po traumie 💔

Jest to typowa powieść obyczajowa. Bardzo podobały mi się postaci obu bohaterek, choć przez moją miłość do historii, bliższa wydała mi się Hanna. Czytało mi się lekko, choć tematyka była dość trudna. Autorka ominęła szczegóły wojennych dramatów naszych rodaków na Kresach Wschodnich, skupiając się na losach Hanny i jej rodziny. Przyznam, że czytając zatęskniłam za tymi lwowskimi klimatami, atmosferą miasta, z którego pochodzą także moi przodkowie, i poczułam silną więź z młodą, dzielną bohaterką ♥️

[współpraca reklamowa] @wydawnictworeplika

„Kresowe nadzieje” to powieść, której akcja dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych. Agnieszka do dziewczyna, która kończy niedługo liceum. W swoim nastoletnim życiu spotkała już swoją miłość. Niestety nie dane jej było zestarzeć się z Mariuszem. Został potrącony przez tira i zginął na miejscu, ale uczucie Agnieszki nigdy nie wygasło. Dziewczyna nie potrafiła już pokochać kogoś innego. Pewnego dnia dostaje od swojego dziadka dziennik jego babci, Hanny. Czy dzięki niemu będzie umiała otworzyć się na nowe znajomości?

Autorka zabiera nas do roku 1930, gdzie poznajemy młodą Ormiankę Hannę Donigiewicz. Jest to zabawa i trochę zadziorna dziewczyna, która przeżywa swoją pierwszą miłość. Wraz z prababcią Agnieszki spacerujemy po ulicach Lwowa, i jedziemy na wakacje do Truskawce, które spowodowały, że Hanna straciła swoją miłość. Po pięciu latach od tego wyjazdu poznaje Jana, za którego wychodzi za mąż. Jej szczęście nie trwa zbyt długo, ponieważ wybucha wojna i Janek zostaje zabity. Natomiast nasza bohaterka orientuje się, że jest w ciąży. Do koca życia już nie pogodziła się ze śmiercią męża i została sama.

Jak historia opisana w pamiętniku wpłynie na Agnieszkę? Przekonacie się sami.

„Kresowe nadzieje” to świetnie skonstruowana powieść, która zabierze nas w pełną emocji podróż do lat trzydziestych ubiegłego wieku. Bardzo polubiłam Hannę. Jej charakter i to w jaki sposób autorka przedstawiła czasy w jakich ta bohaterka żyła. Bez pośpiechu, bez gonienia za czymś codziennie. Wydaje się, że ludzie wtedy mieli o wiele więcej czasu dla siebie i byli o wiele spokojniejszy. Cudowanie również było przechadzać się wraz z młodą Hanną po Lwowie.

Bardzo lubię historię w których teraźniejszość miesza się z przeszłością. I tak jest tutaj. Agnieszka gdy dostała dziennik swojej prababci, poznała ją i zrozumiała wiele rzeczy o swoim życiu. Autorka opisała również co takiego wydarzyło się w życiu współczesnej nastolatki. Dlaczego tak ciężko jej było otworzyć się na nowe możliwości.

Książkę przeczytałam w dwa wieczory i wciągnęła mnie bez reszty. Pomimo, że autorka trochę skacze w czasie, nie wymagało to ode mnie wielkiego skupienia, jak to zwykle bywa w takich historiach. Czytało mi się bardzo dobrze i przyjemnie. Bardzo dobrze wykreowani bohaterowie zarówno ci sprzed prawie stu lat, jak i ci z czasów obecnych.

Jeśli lubicie tego typu historie, w których mamy okazję poznać świat, który już dzisiaj nie istnieje, to bardzo polecam „Kresowe nadzieje”.