Kotlina

Kłodzko, robotnicy przypadkowo natrafiają na ludzkie szczątki i figurę anioła bez jednego skrzydła. Dzień później znaleziono martwego mężczyznę. Ktoś albo chce coś ukryć, albo czegoś szuka. Komisarz Zaleski i prokurator Gawron prowadzą śledztwo. Na jaw wychodzą dawne tajemnice miasta. Muszą się oni cofnąć do czasów przesiedleń i funkcjonowania nowej władzy ludowej. Co o wydarzeniach wie mały Staś, który cały czas rysuje anioły bez skrzydeł. Kim okaże się zabójca? I na jaki trop naprowadzi policjantów starsza, samotna, pani Baziak.

Zanim zaczniecie czytać tę książkę, zarezerwujcie sobie odpowiednią ilość czasu, przygotujcie termos z herbatą czy tam kawą i jakąś przekąskę. Wciąga. Do samego końca trzyma czytelnika w niepewności i napięciu. Odkrywa tę drugą stronę ludzkiej natury, o której mało kto wie. Obnaża ludzką ułomność i chciwość spowodowaną chęcią posiadania...za wszelką cenę. Jednocześnie daje nadzieję, że nie wszyscy są źli i na tym świecie żyją ludzie bezinteresowni, dbający o innych. Moje serce skradła Henryka Baziak, która na początku może wydawać się osobą wtrącającą w sprawy innych, a ona tylko czeka,ciągle na coś czeka. Jej ciągła gotowość na wizytę innych i świeże ciasta, którymi hojnie tych ktosiów obdarza przypomina mi moją babcię, pewnie dlatego tak polubiłam tę postać. Mam nadzieję,że autorka niebawem napisze ciąg dalszy, pomimo iż sprawa została doprowadzona do końca - nie bez zaskoczenia - bo każdy z bohaterów woła - w moim odczuciu - o więcej. Oczywiście polecam.

Od tej powieści trudno się oderwać…

Szymon Gawron, sumienny, konkretny i zawsze dobrze poinformowany prokurator oraz komisarz Miron Zaleski spotykają się w starej kamienicy, gdzie przypadkowo przy remoncie zostają odkryte powojenne ludzkie szczątki.

W tej samej piwnicy natykają się na oryginalną rzeźbę – anioła z jednym skrzydłem. O konsultacje w sprawie drewnianej figurki zostaje poproszony miejscowy znawca sztuki, Albert Sznajder. Sprawa nie wydaje się poważna, do czasu, gdy właśnie ten człowiek, dobry i empatyczny filantrop, zostaje zamordowany, a jego ciało upozowane na kształt jednoskrzydłego anioła. Podejrzanym zostaje miejscowy, dobrze znany komendzie ćpun, jednak policjanci szybko się orientują, że prawdziwy morderca zagrał im na nosie.

W innej linii czasowej wracamy do Kłodzka z 1945 roku, kiedy Polacy uciekający przed bandami UPA, zaczynają osiedlać się w domach i gospodarstwach, opuszczających te tereny Niemców. Poznajemy rodzinę Jerzego Szulke i sześcioletnią Henię. Hasło z okładki: „W Kłodzku przeszłość nie umarła” wyraźnie sugeruje, że istnieje silny związek aktualnej zbrodni z tamtymi czasami. To wrażenie szybko okazuje się prawdziwe, gdy u sympatycznej babki Baziakowej na marginesach starych gazet policjanci odkrywają rysunki aniołów z jednym skrzydłem.

Autorka pisze niesamowicie, trudno odłożyć tę historię, bo akcja nieustannie przyśpiesza. Ciągle podrzuca mylne tropy, przeplata informacje z powojennych czasów ze współczesnością w taki sposób, że napięcie rośnie.

Kryminał jest po prostu genialny, ale doceniam również wplecenie kilku wątków społecznych. Los Stasia, chłopca z domu dziecka sprawia, że boli serce. Jego historia jest smutnym przykładem społecznego sieroctwa. Czasami dorośli nigdy nie dorastają do rodzicielstwa, z presji społecznej wynika wiele zła, a patologia i ciemnota, ciągle ma się świetnie.

Moją ulubioną bohaterką jest jednak babka Baziakowa, cudowna, ale samotna staruszka, która piecze ciasta i z tęsknotą czeka na kogokolwiek, kto by ją odwiedził, całym sercem odwdzięczając się za najmniejszy serdeczny gest.

" [...] Anioł był jak ten głupi świat po głupiej wojnie. Z jednym skrzydłem nie mógł już latać, ale nadal mógł żyć. [...]"

Czy wierzycie, w to, że niektóre przedmioty mogą być przeklęte i sprowadzać na człowieka śmierć lub nieszczęście?

Agata Kunderman swoją najnowszą powieścią pod tytułem "Kotlina", zabiera nas do mrocznego Kłodzka. Tutaj pod powierzchnią ukryte są siły nieczyste, które drzemały tam od wielu lat. Podczas remontu pewnej kamienicy, niestety wydostały się na powierzchnię. Będą ofiary, które tracą swoje życie w dziwnych okolicznościach. Policja i prokuratura będą intensywnie współpracować, żeby wyjaśnić tę sprawę. Czy będą w stanie rozwiązać zagadkę śmierci niewinnych ludzi? Kto straci życie, a kto je odbiera? Powiem wam, że to wcale nie będzie takie proste.

Autorka przedstawia nam czasy współczesne i wydarzenia, które miały miejsce w 1945 roku. Wszystko się ze sobą pięknie przeplata, tworząc wyjątkową historię.

Jeżeli czytacie uważnie, to nie macie szans na przegapienie szczegółów, które tutaj są bardzo istotne.

Cieszę się, że Agata Kunderman przedstawiła inną stronę Kłodzka, tę bardziej mroczną. Dzięki jej opisom mogłam to sobie wyobrazić.

Autorka stworzyła wyjątkową i barwną fabułę. Już sam początek wciągną mnie w swój wir i nie pozwolił odejść od czytania. Dalej było jeszcze lepiej.

Podobało mi się, że w ciekawy sposób autorka przedstawiła swoje postacie. Miałam wrażenie, że są bardzo realne. Chętnie wpadłabym na ciasto do babki Baziakowej. Czytając, czułam zapach jej wypieków. Nie dziwię się, że wszyscy kochali jej ciasta. Warto do niej zajrzeć.

Mogłabym razem z komisarzem Mironem Zaleskim i prokuratorem Szymonem Gawronem poprowadzić śledztwo. To byłaby dla mnie czysta przyjemność. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś o nich usłyszymy.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki. Z przyjemnością sięgnę po  wcześniejsze jej powieści.

Gdy spotkacie anioła bez twarzy z jednym skrzydłem, to uważajcie na siebie, bo zło jest już blisko.

Czy wierzysz, że cisza potrafi być głośniejsza od krzyku? Że to, czego nie wypowiadamy, z czasem zaczyna żyć własnym życiem - odbijając się echem w murach, snach i ludzkich sumieniach? Właśnie taką ciszę usłyszysz w „Kotlinie” Agaty Kunderman - powieści, która wciąga jak mgła nad Kłodzkiem i nie pozwala się z niej wydostać nawet po ostatniej stronie.

W „Kotlinie” Agaty Kunderman już sam początek brzmi jak koszmar: remont starej kamienicy, odkryte ludzkie szczątki i figura anioła z jednym skrzydłem. A potem - śmierć lokalnego historyka sztuki. To nie przypadek. To początek historii, w której przeszłość nie chce dać się pogrzebać. Komisarz Miron Zaleski i prokurator Szymon Gawron rozpoczynają śledztwo, które prowadzi ich w głąb mroku - tego ludzkiego i tego, który od dziesięcioleci unosi się nad Kotliną Kłodzką.

Agata Kunderman nie tworzy zwykłego kryminału. Ona snuje opowieść - o winie, o pamięci i o tym, że zło czasem nie znika, tylko zmienia twarz. „Kotlina” to książka, która łączy w sobie dwie płaszczyzny: współczesne śledztwo i dramatyczne wydarzenia z czasów powojennych przesiedleń. Ten wątek historyczny dodaje powieści niezwykłej głębi - bo to właśnie historia jest tu cichym sprawcą, niewidzialną siłą napędzającą zbrodnię. Autorka potrafi oddać ciężar tamtych lat - bolesne rozdarcie między dawnym a nowym światem, pomieszanie języków, wspomnień i lęków.

To, co zachwyca, to klimat. Duszny, pełen napięcia, w którym czuje się chłód kamiennych murów i zapach wilgoci po deszczu. Kunderman potrafi pisać tak, że słyszysz echo kroków w pustym korytarzu, czujesz niepokój, gdy ktoś w ciemności szeptem wypowiada imię, którego nie powinien znać. Nie potrzebuje tanich efektów - jej siłą jest atmosfera. Każdy rozdział to jak kolejna warstwa mgły, którą zdzierasz powoli, odkrywając coś, co wcale nie daje ukojenia.

Bohaterowie są jednym z najmocniejszych punktów tej historii. Miron Zaleski - komisarz z przeszłością, której sam wolałby nie pamiętać. Prokurator Szymon Gawron - jego racjonalny, ale niepozbawiony emocji partner. I wreszcie kilkuletni Staś - chłopiec z domu dziecka, który maluje anioły z jednym skrzydłem. Czy to tylko przypadek? Czy może dziecko widzi to, czego dorośli nie potrafią dostrzec? Ten wątek wprowadza do książki nutę metafizyki, subtelne napięcie między światem realnym a tym, co wymyka się rozumowi.

„Kotlina” to powieść, w której przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Kunderman mistrzowsko pokazuje, że tajemnice mają długie cienie, a zło - nawet jeśli przykryte warstwami zapomnienia - zawsze znajdzie sposób, by znów się ujawnić. Czytelnik błądzi tu razem z bohaterami, podejrzewa wszystkich i nikomu nie ufa. Każda strona przynosi kolejne tropy, które zamiast rozwiewać wątpliwości, tylko je mnożą. I właśnie w tym tkwi siła tej książki - w niepewności, która trzyma do końca.

Nie będę ukrywać - „Kotlina” nie jest lekturą lekką. To thriller, który wymaga uwagi, skupienia i gotowości, by wejść głęboko w ludzkie emocje. Ale jeśli pozwolisz się jej prowadzić, dostaniesz historię, która długo nie opuści Twojej głowy. To opowieść o złu rodzącym się w milczeniu, o pamięci, która potrafi zabijać, i o aniele, który zamiast chronić - zwiastuje śmierć.

W moim odczuciu Agata Kunderman napisała książkę dojrzalszą, pełniejszą i bardziej emocjonalną niż cokolwiek wcześniej. To thriller, który działa na wszystkich poziomach - fabularnym, historycznym i psychologicznym. I choć końcówka zostawia w czytelniku więcej pytań niż odpowiedzi, to właśnie w tym tkwi jej urok. Bo prawdziwe zło nigdy nie daje się zamknąć w logicznych ramach.

Ocena: 9/10 - bo „Kotlina” to jedna z tych historii, które czyta się z przyspieszonym biciem serca, ale odkłada z poczuciem smutku i zachwytu jednocześnie. Smutku - bo tak wiele tu bólu. Zachwytu - bo to literatura z duszą.

Historia zaczyna się od znalezienia przez robotników podczas remontu starej kamienicy w Kłodzku ludzkich szczątków i tajemniczej figury anioła z jednym skrzydłem. Następnego dnia zostaje znaleziony martwy lokalny historyk sztuki Albert Sznajder, a jego ciało zostaje ułożone tak, by nawiązywało do anioła z jednym skrzydłem. Od tej chwili już nic nie będzie takie samo. Śledztwo prowadzi komisarz Miron Zaleski i prokurator Szymon Gawron. Wszędzie pojawia się symbol jednoskrzydłowego anioła. Ktoś maluje go na starych gazetach, a kilkuletni Staś, który mieszka w domu dziecka, maluje go w swoim pokoju.

Autorka stworzyła historię, w której przeszłość i teraźniejszość przenikają się. Bardzo dobrze potrafi budować klimat, napięcie, niepokój, wrażenie, że coś czai się za plecami. Stworzyła klimat pełen tajemnicy, niepokoju i niedomówień. Bardzo spodobał mi się sposób w jaki połączyła wątek kryminalny z historią regionu.

Akcja jest spokojna, ale i pełna napięcia. Historia wciąga powoli, ale skutecznie. Książkę czyta się z zaciekawieniem. Czytelnik błądzi razem z bohaterami, podejrzewa wszystkich i nikomu nie ufa. Każda strona przynosi kolejne tropy, które zamiast rozwiewać wątpliwości, tylko je mnoży. Bohaterowie są jednym z mocnych punktów tej historii. Postacie są realistyczne, z krwi i kości, a Staś – chłopiec z sierocińca, który maluje anioły, zostaje w pamięci na długo.

To nie jest lekka lektura. To historia o ludziach, ich tajemnicach i o tym jak przeszłość potrafi odcisnąć ślad na teraźniejszości. To opowieść o winie, o pamięci i o tym, że zło czasem nie znika tylko zmienia twarz. Czuć w niej przeszłość, jej ciężar i piękno, które się tam ukrywa. Książka jest dla tych, którzy lubią mroczne historie, kryminały z warstwą psychologiczną. Dla tych, którzy kochają thrillery zostające w głowie na długo. Polecam tę książkę każdemu kto lubi historie z tajemnicą.

„Kotlina” to powieść w której historia oddycha mrokiem, a przeszłość nigdy nie śpi. To książka na kartach której tajemnica, historia i emocje splatają się w hipnotyzującą całość. W końcu to książka pamięci, i o tym, jak bardzo teraźniejszość potrafi być uwięziona w tym, co nigdy nie zostało przepracowane.

Podczas remontu starej kamienicy w Kłodzku robotnicy odkrywają ludzkie szczotki i figurę anioła z jednym skrzydłem. Następnego dnia ginie miejscowy historyk sztuki, a śledztwo prowadzone przez komisarza Mirona Zaleskiego i prokuratora Szymona Gawrona odsłania coraz głębsze warstwy milczenia, win i starych grzechów.

Kłodzko, miasto na pograniczu, pełne historii, przesiedleń, przemilczeń staje się tu bohaterem samym w sobie. Każda ulica, każda kamienica zdaje się coś szeptać. A gdzieś między nimi błąka się chłopiec, Staś, który rysuje anioła z jednym skrzydłem… Czy widzi coś, czego dorośli nie potrafią dostrzec?

„Kotlina” to książka dla tych, którzy lubią , gdy fabuła wciąga od pierwszej strony, ale też nie boją się emocji i ciemnych odcieni ludzkiej natury. To proza, którą pachnie wilgocią starych murów , kursem archiwów i niepokojem, który nie daje zasnąć.

Jeśli cenicie sobie literaturę, w której kryminalna intryga spotyka się z historią i psychologiczną głębią, ta książka jest właśnie dla Was. To jedna z tych książek, które nie tylko się czyta! Ją się przezywa.

Podczas remontu jednej z kamienic w Kłodzku, robotnicy trafiają na ludzkie szczątki oraz tajemniczą figurę anioła. Następnego dnia lokalny historyk sztuki, zostaje znaleziony martwy. Komisarz Miron Zaleski podejmuje śledztwo, które prowadzi w głąb historii miasta.

„Kotlina” to najnowszy kryminał spod pióra autorki. Historia przedstawiona w powieści wciągnęła mnie od samego początku. Autorka buduje mroczny i oplatający czytelnika klimat. Stare miasto, tajemnice ukryte pod powierzchnią, historia miasta z przeszłością w tle, mroczne ludzkie sekrety. Śledztwo kryminalne jest dobrze skonstruowane i solidnie po prowadzone, wielowątkowe, dowody, poszlaki, analiza i łączenie faktów. Równolegle pojawia się wątek historyczny, po przez retrospekcje obserwujemy dramatyczne czasy przesiedleń i odbudowy powojennych ziem. Autorka z dbałością o szczegóły przedstawia te historię, a dodatkowym atutem stanowią również wspomnienia jej bliskich, które są podstawą do stworzenia tej powieści. Tło historyczne najbardziej mnie ciekawiło, nadawało głębi tej historii, dzięki temu to nie jest tylko prosta historia kryminalna. Figura anioła z jednym skrzydłem jako symbolem i elementem intrygi oraz zagadki, to ciekawy pomysł, który na pewno stanowi wyróżnienie na tle innych historii. Bohaterzy skonstruowani ciekawie, nie są schematyczni, a tchnięto w nich życie, różnorodni. Ich historie są gęste od emocji. Babcia Baziakowa oraz Staś, zapadną w mojej pamięci. Duet detektywów to elektryzujące połączenie i czekam na kolejne spotkanie z nimi.

„Kotlina” to kryminał łączący w sobie zagadkę, głębię psychologiczną oraz tło regionalne, a całość tworzy ciekawą i spójną historię. Historię, w której przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, polecam 🖤

„Kotlina” to książka, która wiedziałam, że spodoba mi się już patrząc na jej tytuł. Uwielbiam wracać do Kotliny Kłodzkiej w realu jak również literacko.

W Kłodzku zostają odkryte zwłoki w jednej z kamienic, w której zawalił się strop. Oprócz szczątek znaleziono również drewnianą figurkę aniołka z jednym skrzydłem. Na dugi dzień natomiast Albert Sznajder, lokalny historyk sztuki zostaje znaleziony martwy.

Sprawą zajmuje się komisarz Miron Zalewski i prokurator Szymon Gawron. Śledztwo zabiera ich w głąb historii miasta. Do czasów prób odbudowy miasta po wojnie.

Dreszczyk podczas lektury nie odpuszcza. Zwłaszcza gdy mały chłopiec Staś rysuje anioła z jednym skrzydłem. Wydaje się, że Staś widzi więcej niż dorośli. Co to takie? Jakie tajemnice o mieście i jego mieszkańcach wyjdą na jaw? Przekonacie się sami.

Dolny Śląsk bogaty jest w historię i bardzo lubię gdy chociaż małe wzmianki o niej znajdują się w książkach. I tak właśnie jest tutaj. Autorka wspaniale oddała klimat starej kamienicy i sekretów jakie skrywa. Napięcie podczas lektury wzrasta z każdym nowym rozdziałem. Akcja jest dość dynamiczna. Kolejne sekrety wychodzą na jaw dość szybko. Nie ma tutaj długich i nudnych opisów, które sprawiają, że ma się ochotę przeskoczyć parę stron, ale są takie które oddają mroczny klimat.

Wszystko to sprawia, że książka jest fantastyczną lektura na długie jesienne wieczory. Bardzo polecam!

📖 „Każde miasteczko ma swoje sekrety. Ale nie każde pozwala im przetrwać tak długo...” 🌫️

Nowy polski thriller, który wciąga jak mgła nad Kotliną Kłodzką 🌲💀

Podczas remontu starej kamienicy zostają znalezione ludzkie szczątki i figura anioła z jednym skrzydłem... 🪽

Od tej chwili nic już nie będzie takie samo.

Agata Kunderman stworzyła historię, w której przeszłość i teraźniejszość przenikają się jak echo w górskiej dolinie.

To nie tylko kryminał – to opowieść o winie, pamięci i o tym, że prawda zawsze znajdzie drogę na powierzchnię. 🕯️

Co mi się podobało?

Autorka świetnie potrafi budować klimat, poczucie napięcia, niepokoju, wrażenie, że „coś” czai się za rogiem. Wątek kryminalny jest interesujący i wielowarstwowy, nie tylko śledztwo, ale też historia regionu, przeszłość, skutki działań ludzi. Bohaterowie są zarysowani w sposób, który daje im pewną głębię. Nie są kartonowi, a ich relacje i motywacje mają swoje złożoności.

Uwielbiam klimat tej książki – duszny, niepokojący, pełen niedomówień i ludzi, którzy mają zbyt wiele do ukrycia 😶‍🌫️

🎯 Dla kogo jest ta książka?

Jeśli lubisz mroczne historie, w których cisza i przestrzeń grają równie dużą rolę co wydarzenia,.kryminały z warstwą psychologiczną i refleksją nad przeszłością regionu,

niebanalnych bohaterów i intrygę, która nie zawsze daje proste odpowiedzi to „Kotlina” zdecydowanie Ci się spodoba. Jeśli lubisz thrillery, które zostają w głowie na długo po ostatniej stronie – „Kotlina” jest dla Ciebie! 🔥

Jeśli natomiast preferujesz bardzo szybkie tempo, bardzo uproszczoną fabułę i postaci bez głębi, to możesz momentami odczuć lekkie zmęczenie w trakcie czytania.

Książka ma wiele mocnych stron. Klimat, ciekawy pomysł, regionalne tło, dobrze poprowadzone śledztwo. Jednocześnie pewne elementy mogłyby być dopracowane przede wszystkim przejrzystość narracji i tempo w środkowej części.

Na pewno będę polecać ją znajomym, którzy lubią kryminały z duszą i mrokiem.

Moja ocena: 9/10 🌟

Polecam gorąco!

BRUNETTE BOOKS