Kontener. Paula Pihlaja. Tom 1

Mam klaustrofobię. Być może nie powinnam tego pisać oficjalnie, no ale dobra.

Boję się być w ciasnych pomieszczeniach. Czy tytułowy KONTENER jest takim miejscem? Z pewnością, gdyby ktoś był zamknięty w takim pudle, to na bank by się wystraszył… na śmierć.

„Kontener” A. M. Ollikainen.

Jest to powieść małżeństwa i duetu autorskiego Aki i Milli Ollikainenów.

Osobiście byłam bardzo zaciekawiona tym jak im to wyszło, ponieważ jestem wielką fanką skandynawskich kryminałów (chociaż nie tylko ich;)).

Na stronie wydawnictwa możemy przeczytać, że: „W Helsinkach zostaje odnaleziony kontener ze zwłokami. Posesja, na której go odkryto, należy do jednego z najbardziej znanych biznesmenów w Finlandii. Kiedy komisarz policji Paula Pihaja rozpoczyna śledztwo, ślady prowadzą do rodziny biznesmena, ujawniając dziesięciolecia podejrzanych przedsięwzięć biznesowych w Namibii” - ale… co takiego może mieć wspólnego biznesmen z Helsinek z Nambią, kontenerem i… trupem?

Fajny zabieg jaki wprowadzili autorzy, mylący czytelnika - zdecydowanie na plus. Myślisz, że już wiesz a tutaj: a nie! I ucierają Ci nosa :).

Bywało różnie. Początkowo mnie wciągnęło, potem trochę przeciągnęło, zmieniło, znowu wciągnęło i koniec końców myślę, że to DOBRA KSIĄŻKA.

Zdecydowanie polecam do wieczornej kawki, gdy macie wolny czas, by usiąść i zatopić się w tej historii.

Moim zdaniem - polubicie bohaterów ;)

P.S osoba, która znajduje się w kontenerze nie zmarła ze strachu (co ja bym zrobiła, więc proszę mnie nigdzie nie zamykać!:D) to powinno tym bardziej zachęcić Was do przeczytania ;).

Za książkę dziękuję Wydawnictwu.

Czas na pierwsza odsłonę fińskiej serii kryminalnej.

W Helsinkach zostaje odkryty kontener ze zwłokami. Miejsce, gdzie zostają znalezione należy do jednego z najbogatszych biznesmenów w kraju. Śledztwo prowadzi Paula Pihlaja. W tym samym czasie życiem osobistym Pauli wstrząsają stare wspomnienia, które wracają do pamięci na skutek powstałych wydarzeń. Kobieta będąc młodą dziwczyną urodziła dziecko i oddała je do adopcji. Jej syn dorósł i jest oskarżony o morderstwo z czym nie radzi sobie jego biologiczna matka. Dręczy ją bowiem poczucie winy spowodowane oddaniem dziecka do adopcji i tym jak potoczą się jego losy.

Od początku książki nie mogłam jakoś złapać wątku całej tej historii. Gubiłam się w treści co było dla mnie mocno zniechęcające. Jednak kiedy już sobie poukładałam w głowie historię, bohaterów ich role, zainteresowanie dalszą częścią historii stało się zdecydowanie większe.

Historia w późniejszym czasie wciągnęła mnie w swój świat i dalszą część książki czytało się naprawdę dobrze. Nie przeczytamy tu drastycznych treści, które wywrócą nasz żołądek do góry nogami. Fajnym wątkiem jest oddzielenie sprawa prywatnych Pauli od tych zawodowych co bardzo fajnie ze sobą współgra i daje ciekawsze tło historii.

Czego oczekujcie sięgając po kryminał? Szokującej zbrodni, a może trudnej do rozwiązania zagadki? Czy jeszcze czegoś innego?

Po kryminale oczekuje, że mnie zaciekawi zagadką, wciągnie akcją oraz będzie miał dobrą fabułę ze śledczymi, którzy nie zdobędą sympatii ale szacunek podczas lektury. W powieści "Kontener" autorstwa A. M. Ollikainen dostajemy wszystkiego po trochu.

W kontenerze wypełnionym wodą zostaje odnalezione ciało kobiety. Sprawą zajmuje się komisarz policji Paula Pihlaja. Wszystkie tropy prowadzą do rodziny jednego z najbardziej znanych biznesmenów w kraju i jego podejrzanych przedsięwzięć biznesowych w Namibii. Paula dodatkowo nękana jest przez jej przeszłość. Kto jest odpowiedzialny za śmierć kobiety i jak wszystko jest ze sobą powiązane? Sięgnijcie po książkę by poznać odpowiedź.

Czytając książkę w ogóle nie było czuć iż została napisana przez duet autorski. Autorzy mają w swoim dorobku po trzy powieści kryminalne oraz zdobyli nagrody, ale pierwszy raz napisali powieść wspólnie. Przy takich dokonaniach czytelnik ma bardzo wysokie wymagania co do lektury, i mimo, że nie jest to fenomenalna powieść to czyta się ją z zaciekawieniem i niepokojem. Także moje oczekiwania w znacznym stopniu zostały zaspokojone. Poruszany w książce problem jest bardzo ciekawy, a sama zagadka morderstwa zawiła i nie spodziewałam się takiego jej rozwiązania.

Jeśli macie ochotę na ciekawy kryminał, który zmusi Was choć trochę do myślenia i zastanowienia się nad poruszanymi treściami w powieści to bardzo Wam polecam tą książkę.

Za egzemplarz książki w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo Wydawnictwu Czarna Owca.

"Mocne wejście w nową kryminalną serię. Tak mogę krótko scharakteryzować tę powieść. ""Kontener"" to przede wszystkim mroczny klimat, tajemnice i zmagania zawodowe oraz prywatne głównej bohaterki. Wszystko to składa się na intrygującą fabułę, która przenosi podczas czytania na miejsce wydarzeń.

Całość została dobrze pomyślana i akcja toczy się w sposób przyciągający uwagę. Główną bohaterką jest Paula Pihaja, która prowadzi śledztwo w pewnej wyjątkowo makabrycznej sprawie. Niektóre wątki mają także ciekawe rozwiązania. Poza tym Aka i Milla Ollikainen potrafią też nieźle zmylić podczas czytania, co uważam za wielką zaletę tej książki. Doskonały kryminał i według mnie zapowiada on cykl, którym z pewnością warto się zainteresować. Polecam wszystkim mającym ochotę na coś właśnie takiego."

Kiedy zobaczyłam okładkę książki i przeczytałam opis, stwierdziłam, że koniecznie muszę przeczytać tę książkę, bo zapowiada się naprawdę dobre śledztwo połączone z ciekawym wątkiem obyczajowym. Problemy osobiste pani komisarz, które wpływają na jej postrzeganie sprawy, trauma z przeszłości i towarzyszące na każdym kroku poczucie winy.

O co dokładnie chodzi? W Helsinkach odnaleziono kontener ze zwłokami, a ma to miejsce na posesji jednego z najbardziej znanych biznesmenów w kraju. Kiedy komisarz Paula Pihlaja rozpoczyna śledztwo, okazuje się, że wszystkie ślady prowadzą do jego rodziny i ujawniają one tajemnice związane z działalnością w Namibii. A jak się okazuje to właśnie stamtąd pochodzi ofiara brutalnego morderstwa.

Niestety, ale nie porwała mnie ta powieść. Jest to kolejna już książka skandynawskich autorów, która nie przypadła mi do gustu. Może po prostu mają jakiś wyjątkowy styl, który mi nie odpowiada. Sama historia zapowiadała się ciekawie i zaczęłam czytanie naprawdę z dużym zaangażowaniem, później przyszła lekka konsternacja, bo zaczęły mylić mi się postacie. Miałam wrażenie, że każdy bohater ma podobne imię, albo podobnie się nazywa.

Jeśli chodzi o samą akcję, to uważam, że toczyła się zbyt wolno. Zbyt dużo wątków pobocznych, które oczywiście w pewien sposób łączyły się z tym głównym, ale sprawiały, że na odkrycie kolejnych elementów musiałam długo czekać. Wolę historie z szybką, zaskakującą akcją, a tutaj mi po prostu tego zabrakło.

Zdecydowanie druga połowa książki zyskuje, bo więcej się dzieje, ale w moim przypadku nie zatarła tego nieprzyjemnego wrażenia z początku.

Kontener to mroczny początek fińskiej serii. Skandynawskie kryminały cieszą się dużym uznaniem, zabierając nas do świata zbrodni i seryjnych morderców. Jednak stosunkowo rzadko autorzy zabierają nas do Finlandii. Co przyszykowała dla nas Czarna Seria? Czy Ollikainen będą godną konkurencją dla Lackberg? Przekonajmy się!

Fińska zbrodnia.

Odnalezienie kontenera ze zwłokami wstrząsa policjantami. Tak charakterystyczna zbrodnia może być tylko początkiem serii morderstw, które budzą strach miasteczka. Okazuje się, że morderstwa mogą mieć charakter rasowy, a policjanci zaczynają szukać punktów wspólnych. Po sprawdzeniu wpływowych właścicieli posesji, na których znaleziono Kontener, wychodzą kolejne prawdy na jaw. Ich inwestycje biznesowe w Namibii zaczynają budzić wątpliwość, a akcja książki zaczyna pędzić, porywając nas w intrygujące poszukiwania mordercy.

Kto zabił?

Kontener to dzieło duetu pisarskiego małżeństwa Ollikainen. Autorzy utkali zgrabną intrygę, lecz wielowątkowość powieści może zabijać jej tempo. Choć ze wszelkich sił chcemy się dowiedzieć, kto i dlaczego zabił, skupiamy się na innych postaciach, przez co zabijane jest napięcie. Długo musimy czekać, aby wątki splątały się ze sobą i czytelnik mógł zrozumieć, dlaczego autorzy tyle czasu skupiali się na motywach sztuki czy przeszłości rodziny. To napięcie sięga zenitu pod koniec książki, gdy puzzle układają się w całość, lecz dla wielu osób to nierówne tempo może negatywnie wpływać na odbiór książki. Na uwagę zasługują również intryga, matactwa biznesowe, a także fiński klimat miasteczka. Autorzy w sposób poprawny prowadzą nas przez kolejne etapy śledztwa, lecz opowieść pozbawiona jest zaangażowania emocjonalnego i fałszywych tropów, co dla mnie jest charakterystyczne w powieściach skandynawskich.

Kontener początek mrocznych zbrodni!

Mimo wszystko to obiecujący początek serii, która zapewni nam klimat skandynawskiej zbrodni, leniwego snucia się akcji i intrygi wyróżniającej się spośród konkurencyjnych książek. Wprowadzenie wątku dyskryminacji rasowej, nuty artystycznych elementów i międzynarodowych biznesów będą dobrym początkiem dla każdego czytelnika, który chce rozpocząć przygodę z kryminałami. Jestem ciekawa, jak Autorzy poprowadzą fabułę w drugiej części.

Skandynawskie kryminały, a w szczególności te wychodzące spod pióra autorów ze Szwecji są w świecie literatury uznawane za te o wyjątkowym klimacie, którego stylu pozazdrościć może wielu autorów. To właśnie one najczęściej są wymieniane jako wzór, kiedy przychodzi do oceny panującego klimatu obezwładniającego czytelnika w trakcie czytania książki. Czy sztuka ta może udać się także autorowi z Finlandii? Albo nawet dwóm, piszącym jedną książkę, w dodatku będącym na co dzień małżeństwem?

„Kontener” będący tworem małżeństwa i zarazem duetu pisarskiego Akiego i Milli Ollikainenów skupia na sobie niemal całą fabułę książki, będąc jej centralną i najważniejszą częścią. Na posesji należącej do jednego z najbardziej znanych biznesmenów Finlandii, zostaje odnaleziony kontener, a w nim zwłoki. Makabryczne odkrycie potęguje fakt, iż ofiara została w kontenerze… utopiona. Śledztwo zaczyna prowadzić komisarz policji Paula Pihaja, która za punkt honoru stawia sobie złapanie winnego, tocząc walkę nie tylko z mordercą, ale także z samą sobą, będąc targaną przez wstrząsające wspomnienia.

Książka jak to bywa w przypadku skandynawskich kryminałów, pozbawiona jest szybkiego tempa akcji, która momentami toczy się nieubłaganie wolno. Stanowczo za wolno. Cała historia zdaje się być od samego początku dobrze skonstruowana z interesującymi wątkami w tle, na które w trakcie trwania śledztwa natrafia ambitna pani komisarz. Jej niewątpliwym atutem jest z pewnością łatwo przyswajalny styl autorów. Mimo tego Osoby , które „zjadły już zęby” na kryminałach mogą tą pozycją poczuć się nieco rozczarowane. „Kontener” bowiem pozbawiony jest tej charakterystycznej dla nich iskierki, która z każdym kolejnym rozdziałem podkręca temperaturę, powodując szybsze bicie serca. W moim odczuci stanowi ona świetną pozycję dla czytelników, którzy małymi krokami zechcą wkroczyć w mroczny świat kryminałów, poznając go od podszewki…

Współpraca z wydawnictwem Czarna Owca.

Nowa fińska seria kryminalna!

Na posesji jednego z najbardziej znanych w Finlandii biznesmena odkryto kontener ze zwłokami. To tutaj komisarz Paula Pihaja rozpoczyna swoje śledztwo, które z Helsinek prowadzi ją do Namibii, a jej życie osobiste wywraca się do góry nogami bo przeszłość lubi się o siebie upominać.

Zawsze uwielbiałam książki „Czarnej Serii” Wydawnictwa Czarna Owca. Po co bym nie sięgnęła to nigdy się nie zawodziłam. Do tego jeszcze jak był skandynawski to nawet nie musiałam czytać opisów.

Do „Czarnej Serii” należy także „Kontener”. Sam opis książki bardzo zachęca do przeczytania. Do tego okładka i chwytający tytuł, no i przede wszystkim fakt, że napisało go fińskie małżeństwo. Jednak muszę przyznać, że z „Kontenerem” zdecydowanie coś tutaj „nie pyknęło”… Na książce dość mocno się zawiodłam.

Pomysł na fabułę był ciekawy, a jego wykonanie juz znacznie gorsze. Styl autorów kompletnie mnie nie kupił i całość czytało mi się bardzo ciężko. Do tego akcja wlecze się jak przysłowiowe „flaki z olejem”. Ilość opisów przyćmiewa tutaj wszystko, a nie wnosi niczego szczególnego do fabuły. Nie można tutaj także zapomnieć o nijakich bohaterach.

„Kontener” jak się okazuje to zdecydowanie nie moja bajka. Nic mnie nie zachwyciło, nic mnie nie porwało. Szkoda! Bo liczyłam na coś naprawdę świetnego, a skończyło się… powiedzmy, że nieprzyjemnie.

Ostatnio trafiają w moje ręce kryminały skandynawskie, ale o ile Camillę Lackberg czy Jo Nesbo bardzo lubię, to z resztą już jest różnie.

"Kontener" rozpoczyna nową serię fińskich kryminałów z komisarz Paulą Pihlają.

W święto lata, na terenie willi należącej do znanego biznesmena i prezesa fundacji Lahmus, wspierającej badania nad krajami rozwijającymi się, znaleziony zostaje kontener ze zwłokami w środku. Co ciekawe sam kontener należał do fundacji. Policja próbuje odkryć tożsamość ofiary i ustalić czy ma jakieś powiązania z rodziną Lehmusoja. Jak można się domyśleć, wielkim pieniądzom i biznesom towarzyszą brudne interesy, szantaże, zdrady i morderstwa, a przy okazji śledztwa na jaw wychodzą rodzinne tajemnice.

Szczerze mówiąc, myślałam że trafiłam na coś dobrego, bo początek dawał nadzieję na niezły kryminał. Niestety, dalszy ciąg mnie rozczarował. Być może to typowe dla skandynawskich kryminałów, ale akcja wlecze się powoli, policjanci sprawiają wrażenie jakby prowadzili rozmowy przy herbatce a nie szukali mordercy. Książka zdecydowanie nie dla mnie i raczej nie pociągnę znajomości z helsińską policja. Po raz kolejny przekonałam się że nasi rodzimi "kryminaliści" są najlepsi. ;)

Fiński kryminał, napisany przez małżeństwo intrygował. Niecodzienny tytuł, trochę oczekiwań co do skandynawskiego pióra i opis, który mocno mnie zaciekawił. Wszystko brzmiało świetnie, ale fajny pomysł przyćmiło wykonanie.

A mowa tu o tempie akcji jakie serwują nam autorzy. Książka mimo ciekawej zagadki, zajmujących wątków obyczajowych wręcz umiera przez nagromadzenia opisów, w moim mniemaniu, nic nie wnoszących do fabuły. Dłużyła mi się, a momentami nawet nie chciałam do niej wracać. I tak powieść z dużym potencjałem okazała się rozczarowaniem.

Książkę mogę polecić osobom, które lubią powolną akcję, długie opisy i mozolne wgryzanie się w fabułę. Mnie nie miało co porwać i zachwycić, a szkoda, bo Czarna Seria jest jedną z lepszych serii kryminalnych.

Ostatnio coś mam pecha do książek, do tego lecą u mnie same słabe oceny. Niestety po ostatniej dobrej lekturze "Ocalić syna", która do tej pory jeszcze wywołuje u mnie ciarki, nie mogę się wciągnąć w inne powieści, a tym bardziej jeśli chodzi o skandynawskie kryminały. Teraz pokusiłem się o kryminał prosto z samej Finlandii. I co z tego wyszło, a to że, co raz bardziej się przekonuje do tego, że to nie są książki dla mnie, robiłam do nich kilka podejść i żadna jeszcze nie spodobała mi się do takiego stopnia, aby chciała sięgnąć po więcej. Miłości chyba z tego związku nie będzie🤷.

.

A teraz przejdźmy do rzeczy, a raczej do opisu🧐

🌿Posesja bardzo wpływowego biznesmena, a w nim stoi ogromny kontener. Ktoś popełnił błąd i wysłał go tam przez pomyłkę, błąd ludzki, no zdarza się, ale czy aby na pewno to była pomyłka, czy jednak przemyślana zagrywka?

W kontenerze zostają odnalezione zwłoki czarnoskórej kobiety, która umarła z powodu utopienia. Ktoś wcześniej uwięził ją w nim, a później cały kontener zalał wodą. Kto mógł popełnić taką zbrodnię, do tego zadając sobie tyle trudu? Na to pytanie spróbuję znaleźć odpowiedź komisarz Policji Paula Pihlaja.🌿

.

Czy sam opis nie brzmi ciekawie i zagadkowo? A i owszem, dlatego też się pokusiłem o tę książkę, a teraz żałuję, bo zmarnowałam swój cenny czas na nią, a mogłam go przeznaczyć na kryminał bardziej trzymający w napięciu. Po pierwsze miałam problem z zapamiętaniem imion i nazwisk. Nie potrafiłam ich nawet przeczytać, a co mówić o samym spamiętaniu poszczególnych osób, co mi przysporzyło najwięcej problemów w tej książce. Nie byłam wstanie, dopasować bohaterów z ich imiona, rolami, powiązaniami i sytuacjami, w jakich brali udział.

.

To chyba najbardziej mnie przytłoczyło i zniechęciło do dalszego czytania, gdyż po 100 stronach miałam taki mętlik w głowie, że chciałam po prostu zacząć czytać ją od nowa, bo kompletnie nic z niej nie rozumiałam. A jeśli nie jestem wstanie ich odróżnić od siebie, to czytanie nie ma dalszego sensu.

.

Nie poddałam się i czytałam ją dalej, a po co? No a po to, aby do połowy książki się wynudzić i czytać prawie o niczym. Miałam nieodparte wrażenie, że czytam o jakimś brazylijskim serialu, który to nie raz był emitowane w tv, tylko tym razem głównym bohaterem był kontener. Doczytałam książkę do ostatniej strony i chociaż już na samym końcu coś zaczęło się dziać, to i tak nie powaliło mnie na kolana. Jest to seria z Panią komisarz i prawdopodobnie mają być kolejne jej części, ale nie będę nawet się nimi interesowała, bo jeśli teraz nie zapłonął ogień, to i już nie zapłonie, a wręcz zgasł🔥 A co do samej Pani komisarz, to zostały tutaj dosłownie tylko uszczknięte pewne prywatne wątki z jej życia i trochę żałuję, że ten wątek nie został bardziej rozbudowany, bo mógł okazać się najciekawszym w całej tej powieści.