Kolory tęsknoty

„Ludzie tak bardzo skupiają się na zawiści z powodu szczęścia innych, że nie dostrzegają własnego szczęścia.”

Czasami to, czego najbardziej pragniemy, wcale nie prowadzi nas do szczęścia, a wybory sprzeczne z naszymi marzeniami okazują się tymi, które ratują nas przed sobą samymi. Los potrafi poprowadzić człowieka w nieoczekiwanym kierunku, zostawiając mu jedynie decyzję, co zrobi z tym, co zostało mu dane. Bohaterki powieści „Kolory tęsknoty” przekonują się o tym boleśnie, odkrywając, jak kruche są nasze wyobrażenia o przyszłości i jak często życie dopisuje własny scenariusz — bardziej bolesny, ale też bardziej prawdziwy.

Jak to bywa w przypadku kontynuacji, trudno pisać o fabule bez zdradzania zbyt wielu szczegółów. Choć to Wiktoria stoi tu na pierwszym planie, każda z postaci ma swój udział w tej historii. Ich rozterki, wewnętrzne konflikty i emocjonalne napięcia sprawiają, że powieść nabiera głębi, a każda scena niesie ze sobą coś istotnego.

W pierwszym tomie trylogii „Odcienie samotności” poznaliśmy młode kobiety, które dopiero uczyły się, czym jest miłość, ale też jak trudno realizować im swoje pasje, pragnienia i marzenia. Wychowane w sztywnych ramach społecznych, musiały godzić własne oczekiwania z tym, czego od nich wymagano. Druga odsłona tej historii pt.: „Kolory tęsknoty” pokazują konsekwencje ówczesnych wyborów, ale też obecnych w sytuacjach, które nie pozostawiły im zbyt dużego wyboru.

Choć autorka nie podaje wielu konkretnych dat, łatwo wyczuć, w jakim czasie rozgrywa się akcja. To ciąg dalszy historii rozpoczętej w 1814 roku, a teraz towarzyszymy bohaterom aż do 1830 roku — tuż przed wybuchem powstania listopadowego.

Od pierwszych stron pani Natalia Thiel wprowadza nas w świat pełen emocji, niedopowiedzeń i rodzinnych napięć, które narastają po wydarzeniach z poprzedniego tomu. To, co kiedyś było bliskością, zamienia się w chłód, wrogość, milczenie i wymuszoną uprzejmość. Wiktoria i Luiza, zakochane w tym samym mężczyźnie, próbują odnaleźć się w rzeczywistości, w której serce nie zawsze idzie w parze z obowiązkiem. Na tym tle rozgrywa się dalsza część historii dwóch rodzin uwikłanych w konwenanse, oczekiwania i własne pragnienia.

W tle mocno wybrzmiewa motyw kobiecej roli w świecie, który wymaga od nich bezbłędności, skromności, posłuszeństwa i odpowiedniego zachowania. Nowe życie obu bohaterek jako mężatek dalekie jest od ich młodzieńczych wyobrażeń.

Żadna z postaci nie jest idealna i to jest ich największa siła. Każda nosi w sobie wady, słabości i rysy, które czynią ją prawdziwą. Moją szczególną sympatię zdobył hrabia Stanisław Rzeski, choć Wiktoria nie potrafiła go docenić, bo jej serce wciąż było przy kimś innym. Świadomość skrywanego sekretu, którego nie może wyjawić mężowi, dodatkowo utrudnia jej odnalezienie się w nowej rzeczywistości. Luiza natomiast osiąga to, czego pragnęła — zostaje żoną Franciszka, którego kocha całym sercem. Szybko jednak przekonuje się, że do miłości nie można nikogo zmusić.

Druga część trylogii „Odcienie samotności” to opowieść o skomplikowanej miłości niszczonej przez konwenanse, ale także o trudnym procesie dopasowywania się do nowej rzeczywistości, ale też o procesie dojrzewania do zrozumienia, że wybaczenie jest wolnością dla duszy. To również historia o samotności, szczególnie tej, która pojawia się wtedy, gdy dostajemy to, czego chcieliśmy, ale nie w taki sposób, jak sobie wyobrażaliśmy.

Zgodnie z tytułem odnajdujemy tu różne odcienie tęsknoty, uczucia o wielu twarzach i różnym natężeniu. Tęsknota za dawnymi czasami, normalnością, miłością, rodziną, za ukochanym miejscem i młodością. To także opowieść o rodzinie, w której każdy nosi w sobie własne pragnienia i lęki. Autorka z dużą dbałością odtwarza klimat epoki, nie przytłaczając historycznymi detalami, lecz subtelnie wplatając je w codzienność bohaterów. Dzięki temu powieść jest jednocześnie lekka w odbiorze i pełna treści, a jej świat wiarygodny i barwny.

Nie sposób opisać wszystkiego, co dzieje się w tej części. Wydarzeń jest wiele, a życie doświadcza bohaterów na różne sposoby, pokazując, że nic nie jest dane raz na zawsze. Los potrafi zaskoczyć zarówno dobrem, jak i bólem.

"Kolory tęsknoty" to poruszająca i dojrzała kontynuacja, która nie tylko rozwija historię bohaterów, ale również skłania do refleksji nad wyborami, których konsekwencji nie zawsze da się odwrócić. Każdy z bohaterów otrzymuje swoją lekcję i musi zmierzyć się z tym, co przynosi codzienność, niezależnie od własnych pragnień czy wyobrażeń.

Długo przyszło nam czekać na drugi tom sagi osadzonej w czasach, gdy Polska znajdowała się pod zaborami. Nowa powieść Natalii Thiel została umiejscowiona w tych właśnie ramach czasowych, dlatego nie wahałam się ani chwili i pewnego wieczora sięgnęłam po książkę i zasiadłam do lektury. Spędziłam przy niej kilka długich, absolutnie urzekających godzin. Niestety odbiło się to później na moim śnie i skończyło chronicznym niewyspaniem, ale tak już bywa z naprawdę dobrymi książkami – po prostu trzeba je przeczytać do końca, by jak najszybciej poznać zakończenie.

Drugi tom sagi kontynuuje losy bohaterów, ponownie prowadząc czytelnika przez świat pełen emocji, rodzinnych tajemnic i trudnych wyborów. Autorka z dużą wrażliwością pokazuje codzienne życie ludzi żyjących w realiach podzielonej ojczyzny. Pokazuje świat, w którym wielka historia nieustannie splata się z prywatnymi dramatami i marzeniami. W centrum wydarzeń znajdują się relacje rodzinne, dojrzewanie bohaterów oraz uczucia, które potrafią zmieniać ludzkie losy. Obok miłości pojawiają się tu także rozczarowania, nadzieja przeplata się z tęsknotą, a każdy kolejny rozdział przynosi nowe próby dla postaci.

To jedna z najbardziej urzekających historii, jakie miałam okazję przeczytać w ostatnim czasie. Powieść imponuje starannością historycznego przygotowania, a jej akcja rozgrywa się we dworach.

To właśnie tam zaczyna się i kończy wiele ważnych wątków tej opowieści. W murach dawnej rezydencji kryją się wspomnienia dziecięcej beztroski, psot i pierwszych przyjaźni, ale także momenty dorastania, pierwszych wielkich uczuć oraz doświadczenia miłości, która dla wielu bohaterów okazuje się najważniejszym przeżyciem w życiu. Nie brakuje tu jednak również rozczarowań, bolesnych decyzji i pożegnań. Autorka prowadzi czytelnika przez całą paletę emocji, czyniąc to z taką subtelnością, że powieść momentami przypomina osobisty pamiętnik. Można odnieść wrażenie, jakby był to dziennik kogoś, kto przeszedł już długą drogę życiową i z perspektywy czasu potrafi spojrzeć na swoje doświadczenia z większym spokojem, a nawet z gotowością do wybaczenia.

Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki autorka traktuje swoich bohaterów. Natalia Thiel nie ocenia ich wyborów ani nie narzuca czytelnikowi jednoznacznych osądów. Pozostawia przestrzeń do refleksji, zachęcając odbiorcę, by sam spróbował odpowiedzieć sobie na pytanie, jak zachowałby się w podobnej sytuacji. Ten subtelny zabieg sprawia, że zanim przyjdzie nam kogokolwiek potępić, mimowolnie zaczynamy rozważać własne reakcje i decyzje. W efekcie powieść stawia przed czytelnikiem kilka istotnych pytań natury moralnej, na które każdy będzie musiał odpowiedzieć sam

„Kolory tęsknoty” to piękna, wielowątkowa opowieść napisana z niezwykłą dbałością o szczegóły. Zachwyca zarówno językiem, jak i umiejętnością odtworzenia klimatu minionej epoki oraz przenikliwą obserwacją ludzkich charakterów. To książka dla tych, którzy w literaturze szukają emocji, wzruszeń i historii, które zostają w pamięci jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony.

Czy można naprawdę zapomnieć o miłości, która raz na zawsze zmieniła nasze życie?

Sięgając po „Kolory tęsknoty” autorstwa Natali Thiel miałam poczucie powrotu do świata, który już wcześniej zdążył mnie emocjonalnie pochłonąć. Po „Odcieniach samotności” miałam poczucie niedosytu, bo historia rodzin Korbielewiczów i Mielewskich nie jest tylko opowieścią o miłości. To historia o wyborach, które czasami podejmujemy wbrew sobie… i o konsekwencjach, które potrafią ciągnąć się przez całe życie.

Tym razem wracamy do bohaterów w momencie, gdy wszystko już się wydarzyło. Śmierć Amelii odcisnęła piętno na obu rodzinach, a to, co kiedyś było przyjaźnią między Wiktorią i Luizą, zamieniło się w napięcie, milczenie i wymuszoną uprzejmość. I muszę przyznać, że to właśnie ta przemiana relacji była dla mnie jednym z najmocniejszych elementów tej książki. Bo jak poradzić sobie z faktem, że osoba, która była Ci najbliższa, nagle staje się kimś obcym?

Wiktoria i Luiza kochają tego samego mężczyznę - Franciszka. A on sam staje przed wyborem, który nigdy nie jest prosty: posłuchać serca czy poczucia obowiązku. W świecie XIX-wiecznych konwenansów decyzje rzadko należą wyłącznie do zakochanych. W grę wchodzą majątki, oczekiwania rodzin, reputacja i to, co „wypada”. Autorka bardzo wyraźnie pokazuje, jak brutalnie rzeczywistość potrafi zweryfikować dziewczęce marzenia. Wiktoria i Luiza wchodzą w dorosłe życie jako mężatki, ale to życie nie przypomina romantycznych wyobrażeń o miłości. Zamiast szczęścia pojawiają się rozczarowanie, samotność i sekrety, które trzeba dźwigać w milczeniu. I właśnie to milczenie jest w tej powieści niezwykle wymowne.

Czytając „Kolory tęsknoty” miałam momentami wrażenie, że emocje bohaterów są ukryte między wersami - w niedopowiedzeniach, w spojrzeniach, w słowach, których nie wolno wypowiedzieć na głos. W świecie, w którym kobieta powinna być „dostojna” i „opanowana”, cierpienie często trzeba przeżywać w samotności.

Bardzo podobało mi się też to, jak autorka oddaje klimat epoki. Dwory szlacheckie, konwenanse, zależności rodzinne i społeczne - wszystko to tworzy tło dla historii, która w gruncie rzeczy jest bardzo uniwersalna. Bo choć akcja rozgrywa się w XIX wieku, emocje bohaterów są zaskakująco współczesne. Bo to opowieść o tęsknocie za miłością, za zrozumieniem, za życiem, które mogło potoczyć się zupełnie inaczej.

Podczas lektury kilka razy miałam ochotę zatrzymać się i po prostu pomyśleć o decyzjach bohaterów. O tym, czy ja na ich miejscu zrobiłabym coś inaczej. I właśnie takie książki lubię najbardziej - takie, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną, tylko zostają z czytelnikiem jeszcze na długo.

Ocena 8/10 - bo jeśli lubisz powieści pełne emocji, rodzinnych sekretów i trudnych wyborów, „Kolory tęsknoty” zdecydowanie mogą Cię poruszyć. To historia, która pokazuje, że czasem największym ciężarem w życiu nie jest to, co się wydarzyło… ale to, co mogło się wydarzyć.