Jeszcze zdążę cię odnaleźć

Czy można naprawdę poznać samego siebie, jeśli przez całe życie trzeba ukrywać to, kim się jest?

Z takim ciężarem mierzy się Łukasz Rylski, bohater książki „Jeszcze zdążę cię odnaleźć” Doriana Franka. To młody chłopak, który odkrywa swoją tożsamość w świecie pełnym uprzedzeń, braku zrozumienia i nieustannego oceniania. Żyjąc w konserwatywnej rodzinie, każdego dnia zmuszony jest pilnować swoich słów, gestów i emocji, by nie ujawnić tajemnicy, która mogłaby odmienić całe jego życie.

To drugi tom serii "Poza nawiasem" i zdecydowanie polecam rozpocząć przygodę z tym cyklem od pierwszej części, „Niewłaściwe pytanie”. Znajomość wcześniejszych wydarzeń pozwala lepiej zrozumieć relacje między bohaterami oraz rodzinne tło, które ma ogromne znaczenie dla historii Łukasza.

Dorian Frank po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o trudnych sprawach z ogromną wrażliwością. Nie ocenia swoich bohaterów, nie moralizuje, lecz pokazuje ich codzienne zmagania i pozwala czytelnikowi samemu wyciągać wnioski.

Najbardziej poruszyła mnie wewnętrzna walka Łukasza. Strach przed odrzuceniem, samotność i ciągłe życie w napięciu wręcz wylewają się ze stron tej powieści. Czy można być szczęśliwym, kiedy każdego dnia trzeba udawać kogoś innego? Jak długo da się budować mur wokół własnych uczuć?

Autor świetnie oddał również klimat dorastania. Licealne życie, pierwsze zauroczenia, potrzebę akceptacji i bunt przeciwko narzucanym schematom przedstawił w sposób bardzo autentyczny. Dzięki temu losy bohatera wydają się niezwykle prawdziwe, a jego emocje łatwo udzielają się czytelnikowi.

Podczas lektury wyraźnie odczuwałam smutek, niepokój, wzruszenie, ale również nadzieję. To historia o odwadze, poszukiwaniu własnego miejsca i walce o prawo do bycia sobą. Bardzo lubię sięgać po książki poruszające odważne, często bolesne tematy, które dla wielu osób wciąż pozostają niewygodne lub przemilczane. Cenię autorów, którzy nie boją się mówić o sprawach trudnych, skłaniających do refleksji i spojrzenia na świat z innej perspektywy. Takie historie uwrażliwiają czytelników, poszerzają horyzonty i pozwalają lepiej zrozumieć problemy, z którymi mierzą się inni ludzie. Właśnie szczerość tej opowieści oraz psychologiczna głębia bohaterów zrobiły na mnie największe wrażenie.

„Jeszcze zdążę cię odnaleźć” to poruszająca i niezwykle wartościowa powieść obyczajowa, która skłania do zatrzymania się na chwilę i spojrzenia na pewne sprawy z większą empatią. Dorian Frank stworzył historię pełną emocji, autentycznych dylematów i bohaterów, których losy angażują od pierwszych stron. To książka o akceptacji, potrzebie zrozumienia i odwadze, by żyć w zgodzie z samym sobą. Polecam ją wszystkim, którzy szukają literatury nie tylko wciągającej, ale również pozostawiającej po sobie ważne przemyślenia długo po zamknięciu ostatniej strony.

„Jeszcze zdążę Cię  odnaleźć” – Dorian Frank, Wydawnictwo WFW

To książka o zagubieniu, szukaniu siebie i próbie odnalezienia własnego miejsca w świecie. Historia jest spokojna, ale bardzo emocjonalna i momentami naprawdę daje do myślenia.

Bohaterowie nie są idealni — mają swoje problemy, chaos w głowie i życiowe rozterki, dlatego łatwo poczuć z nimi więź. Autor pokazuje emocje w naturalny sposób, bez przesady i sztucznego dramatyzmu.

Styl jest lekki i przyjemny, dzięki czemu książkę czyta się szybko. To jedna z tych historii, przy których można się zatrzymać i na chwilę wyciszyć.

To opowieść o tym, że czasem trzeba się pogubić, żeby móc naprawdę siebie odnaleźć.

Znacie książki, które po przeczytaniu zostają w głowie na dłużej? 

"Musiałeś przyleźć aż tutaj i zmuszać mnie do włączenia pod tę górę? Sumienia nie masz czy co?" - D. Frank, "Jeszcze zdążę Cię odnaleźć"

Łukasz Rylski uczeń liceum, młody nastolatek, który ma całe życie przed sobą i nie małą tajemnice. Łukasza poznajemy już w pierwszym tomie, gdzie okazuje się, że jest to siostrzeniec głównego bohatera pierwszego tomu Tomka. Tomka poznaliście w mojej recenzji. Łukasz dorasta i stara się nie rzucać w oczy, ani nie mówi, więcej niż powinno się. Bo co by było gdyby w końcu palnął prawdę? Może nie skończyło by się to dobrze. Chłopak ma bardzo religijną rodzinę: rodzice, wujkowie. Jego tajemnica nie "wbija" się w ich zasady religijne. Łukasz wyjeżdża do ciotki Olgii i jej syna Michała (z którym nie zbyt dobrze się na początku dogaduje). Tam zażywa w końcu większej wolności i swobody. Nie jest tak jak w domu, jest mniej rygorystycznie. Nie ma takiej kontroli.

Łukasz podobnie jak Tomek czasem opowiada nam o swojej przeszłości, głównie jak dojrzewał czy był dzieciakiem. Przypomina sobie pewne fakty z swojego życia, co daje nam obraz całości jego samego. Łukasz dużo myśli, analizuje, rozkminia. Jest osobą, która musi dużo myśleć nad jednym zagadnieniem. Jakby można było daną zagowstke rozwiązać na wiele sposobów, dzięki jej dogłębniej analizie.

Książka jest obszerna, większa niż jej pierwszy tom. Jest bardziej luźna, swodobna jak na życie nastolatka. Chce spędzać czas tak jak większość jego rówieśników. W tym przypadku pomaga mu Michał (z którym po czasie łapie kontakt) i spędza czas jak z kolegą. A na horyzoncie pojawia się jeszcze ktoś kto rozświetli jego dzień. Pewien Radek. Ale też wiele, wiele się wydarzy, nawet to czego się nie spodziewamy. Szczególnie po połowie książki, będzie wiele zaskoczeń i rozmyślań. Zdecydowanie dużo dumania nad tym co przeczytaliśmy.

Podsumowując całość książka opowiada o chłopaku, który chciał żyć swobodniej, bez narzuconego schematu własnego życia, własnych wyborów. Chciał też sam decydować o tym wszystkim. Jednak nie mógł, ciągle był podwładnym kogoś innego. Życie go ciągle ograniczało, ale nie myślcie, że tutaj jest sam smutek. Jest też wiele radości i powoli rodząca się swoboda. Ale to wszystko czeka na Was i zanurzenie się w te strony.

Zobaczcie jak potoczyło się życie Łukasza, a te życie potrafi być przewrotne.

*współpraca reklamowa*

Są książki, które mają 250 stron i czyta się je przez tydzień, ale są i takie co mają ich ponad 500 i czyta się je w parę godzin...

Kiedy skończyłam czytać pierwszy tom tej serii pierwsze co mi przyszło do głowy, to to że mądrego warto posłuchać, kiedy kończyłam czytać ten tom, miałam takie same myśli. Nie wiem czy to ze względu na tak prawdziwą choć nieco może i kontrowersyjną (no taki mamy niestety kraj) fabułę czy może po prostu z autorem nadajemy na tych samych falach, ale ta książka to normalnie złoto, niemal kropka w kropkę odwzorowuje moje myśli, poglądy i jakieś tam zasady jakimi się kieruję w życiu, no bomba.

Łukasz to typowy nastolatek, jednak z czasem zaczyna sobie zdawać sprawę z tego, że jest inny. Jego codzienność po tym odkryciu zaczyna się zmieniać, a życie w konserwatywnej i homofobicznej rodzinie mu tego nie ułatwia. Nastolatek musi sobie radzić sam, skrupulatnie dba o swoją tajemnicę, pilnuje się na każdym kroku, by nie ujawnić swojego prawdziwego ja. Z czasem jednak hormony zaczynają coraz bardziej buzować, zaczyna dostrzegać wyrwy, ale też z każdym mijającym dniem jest coraz bardziej zmęczony udawaniem. Dochodzi do punktu, w którym musi podjąć decyzję, która nie tylko nie jest łatwa, ale zmieni jego życie już na zawsze, tylko czy znajdzie wsparcie i czy aby na pewno jest gotowy na spotkanie z brutalnym światem.

Kiedy dostałam e-mail, z propozycją zrecenzowania książki, nie zastanawiałam się ani sekundy. Wiedziałam, że muszę to przeczytać, choćby to była ostatnia rzecz jaką w życiu zrobię. Oczywiście nie patrzyłam na opis, tylko poszłam na żywioł, stąd też moje zaskoczenie już na samym początku lektury, że historia nie jest kontynuowana, a tak jakby się cofa, a do głosu dochodzi Łukasz, nastolatek, który na końcówce tego pierwszego tomu ni z tego, ni z owego znalazł się pod drzwiami Tomka. Ta książka pokaże nam nieco inne oblicze tej historii, i po części pokaże nam drogę, motywy i odpowie na pytanie dlaczego chłopak tam się znalazł.

Autor po raz kolejny zabiera nas w podróż, w której poznajemy dogłębnie bohatera, tym razem jednak bardziej skupił się na nastolatku, na dorastaniu, na jego drodze do pogodzenia się z tym, kim jest. To historia, która skłania do myślenia, pokazuje drugą stronę medalu, ale przede wszystkim pokazuje jak żyje się młodzieży, która kocha teoretycznie inaczej. W powieści mamy mocny nacisk na tematy związane z LGBT, obserwujemy nie tylko wewnętrzne zmagania młodego chłopaka, który choć bardzo chce, nie może być po prostu sobą, ale obserwujemy też postrzeganie tych osób, patrzymy jak ciężko takim nastolatkom dopasować się do społeczeństwa, jak się ich ocenia, jaka panuje niesprawiedliwość. We mnie lektura, podobnie jak i pierwszy tom, wzbudziła szereg różnorakich nawet skrajnych emocji, a autor naprawdę po mistrzowsku oddał wszelkie niuanse, pokazał brutalną prawdę i choć człowiek by chciał by to co jest tutaj opisane było tylko literacką fikcją, niestety dla wielu jest codziennością.

Jako mama patrzę na tą lekturę też pod innym kątem, bo budzi ona we mnie spore obawy. Opisuję się jako osobę tolerancyjną, według mnie każdy ma prawo kochać kogo chce, i mam nadzieję, że to moje podejście się nie zmieni, i nawet jak któreś z moich dzieci będzie "inne" to nie wpłynie to na naszą relację, jak zawsze powtarzam, dla każdego robota w domu się znajdzie. Nie chciałabym, żeby którekolwiek z nich bało się powiedzieć to na głos, żeby bało się odrzucenia, tak jak opisane to było w tej książce. Nawet nie wiecie jaką miałam ochotę wskoczyć do tej książki, i tego naszego Łukaszka tak po prostu przytulić, a nawet go zaadoptować, żeby w końcu chłopak mógł odetchnąć pełną piersią.

To lektura ważna i potrzebna, pokazująca problemy, piętnująca niepokojące, homofobiczne zachowania, co ważne w doskonałym świetle obrazująca hipokryzję, nie tylko środowisk konserwatywnych czy kościelnych. To książka, a właściwie seria, o której powinno być głośno, którą powinien przeczytać każdy czy to nastolatek czy dorosły, bo może to właśnie te książki otworzą temu społeczeństwu oczy na krzywdę i niesprawiedliwość, z którą patrzy się na tych "innych". Jakbym miała takie możliwości to wpisałabym tą serię do kanonu lektur szkolnych dla szkół średnich, bo to właśnie takie książki powinno się czytać, takie które uczą, pokazują realny świat, które otwierają oczy i które skłaniają do przemyśleń.

Ja uwielbiam, ponownie jestem pod ogromnym wrażeniem tego co autor tutaj zrobił, jak wyśmienicie to wszytko zobrazował, jak nie bał się wejść głębiej w poszczególne tematy, jak dosadnie wskazał wszelkie trudności, żale i zachowania godne potępienia. Książka po części zostawia nas w tym samym miejscu, w którym zrobił to pierwszy tom, dlatego też moim zdaniem kolejność czytania tych dwóch pierwszych tomów może być dowolna, bo to jakby dwie różne historie, które według słów autora połączą się w całość w trzecim finałowym tomie, na który z niecierpliwością czekam. Czytajcie bo warto!

*olilovesbooks2*

Tomasz wracał do domu złamany, gdy pod drzwiami zobaczył nastoletniego chłopaka. Zapłakane oczy siostrzeńca miały jeszcze bardziej skomplikować jego życie. Ale jak to się stało, że Łukasz znalazł się pod jego drzwiami? O tym jest ta historia.

Dorian ma tę wyjątkową umiejętność czarowania słowem. Pisze historię brutalną, trudną i pełną cierpienia, a przy tym sprawia, że ciągle chce wiedzieć więcej. Chcę poznać dalsze losy tego chłopaka, który zdecydował się walczyć o swoje życie i towarzyszy temu cała gama emocji.

Najważniejszą postacią jest tutaj młody Łukasz, który jest zwyczajnym zagubionym nastolatkiem. Odkrywa swoją orientację, jednak konserwatywna rodzina i mieszkańcy małej miejscowości, w której żyje, sprawiają, że jest to wyjątkowo trudne. Szybko go polubiłam i wyciągnęłam się w tę historię. Jak na nastolatka jest dojrzały i mądry, jednak nieprzerysowany. Ma momenty siły oraz słabości, jest po prostu ludzki.

Historia Łukasza poruszała całkiem inne struny mojego serca. Może ze względu na jego wiek. Tomasz to dorosły facet i jego rozterki przeżywałam jak swoje lub kogoś bliskiego. Łukasz wzbudzał we mnie trochę instynkt macierzyński i chciałam go ochronić przed całym złem, tym bardziej że jego rodziców wysłałabym chętnie w kosmos. W życiu Łukasza dzieje się trochę więcej niż u Tomka i, mimo że jest to historia rozgrywająca się na przestrzeni lat, to akcja zdaje się bardziej dynamiczna. Autor jednak nie stracił swojego zamiłowania do rozmyślań i długich opisów. Nic jednak nie jest tu niepotrzebnie, powtarzane lub nudne, każdy opis buduje sytuację bohaterów. To historia ciekawa i porywająca, jednak pełna też tych złych emocji; bezsilność, strach, smutek niewyobrażalna złość, zwłaszcza w kontekście matki głównego bohatera.

Zakończenie to wspaniałe połączenie obu historii i już nie mogę się doczekać kontynuacji. Wujek i siostrzeniec kontra cały świat.