Kolonia. Nowe wieki ciemne. Tom 1

Lepszego science fiction chyba w tym roku nie przeczytacie. No chyba, że autor uraczy nas kolejnym tomem serii Nowe Wieki Ciemne, które już w pierwszej odsłonie, są monumentalnym dziełem, nie tylko jeśli chodzi o objętość(1000 stron)ale i rozmach, z jakim ukraiński pisarz stworzył dwuplanetarny świat, w sumie całkiem niedalekiej przyszłości. Akcja dzieje się na Ziemi i na Marsie i choć na obu planetach mieszkają ludzie, to wiele ich dzieli i może prowadzić do konfliktu i kosmicznych niesnasek. Jednak historia tego czy innego bohatera nie jest tu najważniejsza, bo książka, jak to często bywa w tym gatunku to przede wszystkim refleksja nad ludzką naturą, tego jak wykorzystujemy zdobycze techniki i czy jako Homo sapiens mamy przyszłość, kolonizując kolejne planety. Wszystko to podane jest w fantastycznym sosie, który aż kipi od niepokoju, pewnego rodzaju osamotnienia i niebezpieczeństwa, bo Kosmos wcale nie okazuje się przyjaznym miejscem i nie wita nas z otwartymi ramionami. No i wszystkie nasze przywary też dają o sobie znać, wtedy kiedy jest źle i kiedy nie powinny, ach ta ludzkość! Widać, że autor popracował nad psychologią każdej z postaci, czyniąc ją interesującą i taką z krwi i kości, gdzie można im kibicować, ale nie przyjmować bezkrytycznie, bo chyba żaden z bohaterów nie jest kryształowy. Na uwagę zasługuję też przygotowanie naukowe twórcy, co szczególnie widać w rozdziałach mocno traktujących o fizyce czy biotechnologii. Nie jest to tylko kreacja. Ona bazuje na aktualnej wiedzy, przez co książka jest bardzo wiarygodna. Nie widzę tu słabych punktów i jestem pełen zachwytu nad tą książką. Wyszła Maxowi Kidrukowi rzecz bardzo poważna, stawiająca pytania o rzeczy najważniejsze, gdzie wizja przyszłości jest tylko dla nich kostiumem, ale bardzo pięknym i urzekającym. Nie wiem kiedy ten tom doczeka się kontynuacji, ale będę czytał go w ciemno, skoro Kolonia okazała się takim arcydziełem. Polecam!

Za książkę dziękuję @insignis_media

Wyjątkowa. Zapierająca dech. Skomplikowana. Skłaniająca do przemyśleń. Wciągająca jak mało która.

To właśnie "Kolonia" - potężna (dosłownie i w przenośni) książka sci-fi, która już od pierwszych stron wydała mi się niesamowicie fascynująca. I takie wrażenie utrzymała przez pozostałe tysiąc sto! 🤯

Przede wszystkim na uznanie zasługuje to, że autor podszedł do wszystkich omawianych zagadnień na maksa profesjonalnie. Żadnych dróg na skróty czy niedopowiedzeń - wszystko jest tu przemyślane, połączone ze sobą i zgodne z faktami czy nauką.

Jak już kiedyś pisałam, to nie jest książka dla każdego. Ogrom naukowych zagadnień związanych z kolonizacją Marsa i nie tylko (wytłumaczonych dość przystępnie, ale jednak), mnóstwo perspektyw, dziesiątki bohaterów (naliczyłam 183), zawiłe polityczne intrygi, ekologiczne i społeczne problemy, walka o władzę, epidemie, rebelia, a także warstwa psychologiczna sięgająca głęboko do natury ludzkiej i pojęcia człowieczeństwa... Niektórych taka ilość wątków, motywów i postaci może przytłaczać czy wręcz zniechęcać. Ale jeśli nie należycie do tej grupy - KONIECZNIE sięgnijcie po Kolonię. Przyznajcie, już po samym tym opisie widać, że przy tej książce NIE DA SIĘ NUDZIĆ 😁

O tak obszernej powieści nie da się pisać w instagramowym limicie, więc jest jeszcze mnóstwo rzeczy, o których chcę Wam opowiedzieć. Ale to już w kolejnych postach 😎

A póki co... uwielbiam, polecam i totalnie podziwiam autora za to, co tutaj stworzył! No i jak na szpilkach czekam na ciąg dalszy 🔥

🚀🪐 Kolonia autorstwa Maxa Kidruka to monumentalne, ponad tysiącstronicowe dzieło, które przenosi czytelnika w realia XXII wieku. Autor tworzy rozbudowaną, wielowątkową opowieść, w której Ziemia i Mars stają się dwoma biegunami jednego świata – połączonymi technologią, polityką i ambicjami, a jednocześnie podzielonymi nierównościami i rosnącymi napięciami. Od pierwszych stron czuć, że to historia przemyślana w najmniejszych detalach, a jej tło naukowe i polityczne zostało opracowane z imponującą precyzją.

🚀🪐 Akcja startuje w 2141 roku, kiedy ludzkość wciąż zmaga się ze skutkami pandemii clodis, a nowy, śmiertelny patogen zagraża kobietom w ciąży. Wątek medyczny przeplata się z badaniami nad tajemniczymi wyrzutami neutrin, tworząc atmosferę naukowego śledztwa i globalnego zagrożenia. Kidruk świetnie balansuje pomiędzy nauką a dramaturgią, dzięki czemu nawet najbardziej techniczne fragmenty są zrozumiałe i angażujące. To nie tylko futurystyczna wizja, ale także ostrzeżenie przed kruchością naszego systemu ochrony zdrowia i nieprzewidywalnością natury.

🚀🪐 Równolegle poznajemy życie na Marsie, gdzie populacja kolonii przekroczyła sto tysięcy mieszkańców. Choć technologia pozwala na funkcjonowanie w trudnych warunkach Czerwonej Planety, w społeczeństwie narastają głębokie podziały. Urodzeni na Marsie czują się obywatelami drugiej kategorii – odsunięci od prestiżowych stanowisk, zmuszeni do ciężkiej, fizycznej pracy. Ten wątek ma w sobie siłę społecznego dramatu i przypomina, że walka o równość i godność to uniwersalny motyw, niezależny od czasu czy miejsca.

🚀🪐 Kidruk konstruuje fabułę z perspektywy kilkunastu postaci – od naukowców i polityków po zwykłych robotników i buntowników. Dzięki temu historia jest wielowymiarowa, a każdy rozdział odkrywa kolejne elementy układanki. Autor nie boi się pokazywać, jak losy bohaterów splatają się w zaskakujących momentach, a drobne decyzje mają globalne konsekwencje. To narracja, która wymaga uwagi, ale odwdzięcza się bogactwem szczegółów i głębią charakterów.

ㅤ

🚀🪐 W tle osobistych dramatów i politycznych rozgrywek unosi się pytanie o przyszłość ludzkości. Czy kolonizacja kosmosu rzeczywiście jest drogą do przetrwania, czy raczej powieleniem tych samych błędów, które doprowadziły Ziemię na skraj katastrofy? Kidruk nie daje prostych odpowiedzi, lecz kreśli wizję świata, w którym postęp technologiczny idzie w parze z moralnymi dylematami, a geopolityczne konflikty wcale nie znikają po opuszczeniu naszej planety.

ㅤ

🚀🪐 Kolonia to powieść ambitna, wymagająca i niezwykle satysfakcjonująca. Łączy w sobie elementy hard science fiction, thrillera politycznego i dramatu społecznego, a przy tym zmusza do refleksji nad przyszłością naszego gatunku. To książka, którą czyta się powoli, delektując się szczegółami świata przedstawionego i intrygami, jakie w nim zachodzą. Kidruk udowadnia, że ukraińska literatura science fiction może konkurować z najlepszymi światowymi tytułami, a jego wizja Marsa i Ziemi roku 2141 zostaje w pamięci na długo po zamknięciu książki.

Max Kidruk w „Kolonii” pokazuje nam przyszłość, która wcale nie wygląda jak spełnienie marzeń o wielkim kroku dla ludzkości. To nie utopia pod szklaną kopułą na Czerwonej Planecie, lecz brutalny obraz tego, jak nasze przywary i konflikty przenosimy wszędzie, dokądkolwiek się udamy. Z jednej strony mamy Ziemię, zmęczoną pandemią, pełną strachu i chaosu. Z drugiej Marsa, gdzie rodzi się nowa społeczność, ale zamiast solidarności panuje tam niesprawiedliwość, a frustracja mieszkańców rośnie z dnia na dzień. Trudno się temu dziwić, w końcu nie wszyscy mogą czuć się dobrze, zwłaszcza jeśli urodzili się na Marsie. Czują się obywatelami drugiej kategorii, zmuszanymi do niewolniczej pracy i pozbawionymi wpływu na losy swojego świata. W powietrzu czuć zapach buntu, a na horyzoncie można wyczuć rewolucję, której nikt tak naprawdę nie rozumie ani nie kontroluje.

Ziemia przedstawiana przez autora nie jest taka, jaką znamy, z pewnością nie taką chcielibyśmy mieć przyszłość. Ludzkość zmaga się ze skutkami katastrofalnej pandemii, nowymi formami ucisku i zapaścią moralną. To świat, w którym technologia wcale nie rozwiązała wszystkich problemów, a wręcz stworzyła nowe, bardziej wyrafinowane, mniej oczywiste, ale równie dotkliwe. Kolejny świat, w którym popełniamy te same błędy, zupełnie jakbyśmy nie byli w stanie się uczyć. Nie ma tu prostych podziałów na „dobrych” i „złych”. Bohaterowie są skomplikowani, czasem irytujący, ich historie przeplatają się, czasami boleśnie, i każdy ma swoje racje.

Max Kidruk ukazuje, że kosmos nie jest miejscem neutralnym ani zbawczym, gdziekolwiek człowiek się uda, tam zabiera swoje lęki, pychę, uprzedzenia i niezałatwione sprawy. „Kolonia” przedstawia wizję Marsa i Ziemi w połowie XXII wieku, świata rozdzielonego nie tylko przestrzenią kosmiczną, ale także głębokimi podziałami społecznymi, politycznymi i moralnymi. Czytając „Kolonię”, miałam skojarzenia z Trylogią Marsjańską Kima Stanleya Robinsona, ale wszystko wydaje się mniej optymistyczne i zakorzenione w ludzkiej psychologii. To książka, którą się przeżywa, w każdej wolnej chwili wraca się do niej, żeby znowu zanurzyć się w ten świat. Jestem ciekawa, co się pojawi w kolejnych tomach, książka jest gruba, znajduje się w niej wiele szczegółowych informacji, wykresów, tabel. Autor skrupulatnie podszedł do tematu starając się przewidzieć wszystko, co może spotkać ludzi. Czasami mam wrażenie, że to właśnie my sami możemy być dla siebie największym zagrożeniem.