Kod Kathariny. Cykl William Wisting. Tom 12

„Kod Kathariny” to najnowszy i najbardziej wciągający tom cyklu o komisarzu Wistingu. Z jednej strony znajdziemy w nim to co u Horsta najlepsze, czyli: niesamowity klimat śledztwa, które z jednej strony jest dość niespieszne a z drugiej nie brak mu zaskakujących zwrotów. Mamy też mocno zarysowanych i niezwykle ciekawych bohaterów. Jednak w tej części… sama nie wiem… a może po prostu czuć te elementy jeszcze mocniej? Może są one jeszcze bardziej wyraziste? Jak dla mnie rewelacja. Horstowi zdarzały się słabsze tomy. Ten jednak jest zdecydowanie najlepszy. Zresztą oceńcie sami!

Wiecie co? Bardzo zżyłam się z Williamem Wistingiem i za każdym razem cieszę się ogromnie, gdy tylko widzę informację o premierze książki Jorna Liera Horsta. Uwielbiam przyglądać się temu, w jaki sposób komisarz prowadzi policyjne śledztwo, jak logicznie i krok po kroku próbuje ułożyć całość sprawy. Nasz komisarz ma jednak sprawę, której nie udało mu się rozwiązać od ponad dwudziestu lat. Co roku w rocznicę zaginięcia Kathariny Haugen Wisting sięga po akta jej sprawy. Kobieta zostawiła pewną wskazówkę, którą śledczy nazywają kodem Kathriny, mimo to wciąż nie wiadomo co stało się tego dnia. Wisting od tego czasu co roku odwiedza także męża zaginionej, który ma alibi na ten dzień, bo w dniu zaginięcia żony pracował daleko od domu. W dwudziestą czwartą rocznicę Martin Haugen znika bez wieści z domu, dlaczego? Tego samego dnia na komendzie zjawia się młodszy śledczy Adrian Stiller, zajmujący się w Kripos nierozwiązanymi sprawami (cold cases). Oznajmia, że zaginięcie Kathriny wiąże się z inną zagadką sprzed lat. Śledczy będą musieli połączyć siły, czy w takim składzie uda im się rozwiązać te dwie sprawy? Czy Wisting będzie umiał zaakceptować niecodzienne metody Stillera na prowadzenie śledztwa?

Przy „Jednej jedynej” napisałam, że Horst to klasa sama w sobie. Zdecydowanie podtrzymuje swoją opinię. Choć w „Kodzie Kathariny” można zauważyć pewną różnicę w sposobie prowadzenia fabuły, to autorowi po raz kolejny udało się przykuć moją uwagę do samego końca. Akcja toczyć się będzie wręcz leniwie, nie otrzymamy tutaj gwałtownych zwrotów akcji i właściwie już na samym początku zostanie wytypowany podejrzany. I choć podzielałam opinię śledczych co do wytypowanej osoby, to autor tak mnie zmanipulował, że gdy tylko zbliżałam się do ostatnich stron rozdziału, mój mózg podsuwał mi wiele rozwiązań, co może się stać. Wisting i Haugen wybiorą się do domku letniskowego na ryby, i podczas tego pobytu może zdarzyć się wszystko.

W tej części autor postawił również na trzecioosobową narrację, a fabułę śledzić będziemy z perspektywy aż trzech bohaterów. Oprócz komisarza będzie to jego córka Line, która, choć przebywa na urlopie, będzie pracować nad tą sprawą i jednocześnie zajmie się nagrywaniem podcastów. Wydaje mi się, że Line dorosła, już nie działa na oślep i chaotycznie nie łapie się każdej poszlaki. Pojawienie się Adriana Stillera wniosło do ksiązki pewną nowość. To dość tajemniczy bohater, cierpiący na bezsenność zjawia się z dnia na dzień w komisariacie. Jego metody śledcze są dość kontrowersyjne, a ON sam zawsze osiąga upragniony cel. Czy Stiller zostanie w tej serii na dłużej?

„Kod Kathriny” to jednowątkowy, emocjonalny i bardzo płynnie napisany kryminał. Wisting jeszcze w żadną sprawę nie był tak mocno zaangażowany. Czy po tylu latach uda mu się złamać kod Kathariny? Przekonajcie się sami, ja z niecierpliwością czekam na kolejną część.