Kocham cię, mamo

Lubię dobre debiuty i z takim miałam okazję się zetknąć przy okazji czytania tej książki.

Magda siedzi w domu, nigdzie nie wychodzi, od 15 lat czeka na powrót córki, która pewnego wieczoru wyszła z domu idąc do koleżanki, nigdy tam nie dotarła, nie wiadomo co się z nią stało. Mąż Magdy pogodził się ze stratą córki, żyje, pracuje, chce by ich małżeństwo było takiej jak dawniej, niestety szanse na to są nikłe, żona nie daje sobie pomóc, zamyka się w swojej skorupie. Pewnego dnia kobietę odwiedza dzielnicowy, na dworcu widziano Klaudię, Magda na własną rękę rozpoczyna poszukiwania ufając tylko dziennikarzowi i nowej sąsiadce, czy słusznie? Wracając do sprawy sprzed lat może ściągnąć na siebie niebezpieczeństwo, zapomniane sekrety mogą ujrzeć światło dziennie, a prawda może okazać się bolesna.

Bardzo dobrze napisany thriller psychologiczny, wciąga i fascynuje od samego początku. Odczuwałam emocję Magdy jakbym sama nią była, w końcu straciła dziecko, nie wie co się stało, wszyscy przeszli nad tym do porządku dziennego a ona potrafi żyć tylko swoją stratą, nikt lepiej nie zrozumie kobiety, niż druga kobieta. Autorka dawkuje nam informację, wzbudzając ogrom emocji i budując napięcie, tu akcja nie pędzi, tu wszystko toczy się powoli, z rozmysłem. Obrazy jakie na początku podsuwała wyobraźnia w trakcie czytania zaczynały się zmieniać a prawda niekoniecznie była taka, jaką wydawała się na początku. Miałam swoje zdanie co do bohaterów, jednak w trakcie czytania zmieniłam o nich diametralnie zdanie, to było niesamowite.

Zakończenie mnie zaskoczyło, nie przewidziałabym takiego, ani przez chwilę, autorka tu bardzo mnie zaskoczyła.

Czekam na kolejna książkę autorki, tym debiutem postawiła sobie poprzeczkę bardzo wysoko, a Wam polecam całym serduchem „Kocham Cię, mamo”

Informacje dostępne na stronie Lubimy Czytać ujawniają, że Aleksandra Polańska jest debiutantką w dziedzinie literatury. Jeśli o mnie chodzi, uwielbiam poznawać nowe nazwiska, jestem bardzo ciekawa, jakie pomysły drzemią w głowach nowych pisarzy i pisarek. Tym razem „Kocham Cię, mamo” zaintrygowało mnie ze względu na gatunek. Thriller, zwłaszcza psychologiczny, to książka, po którą sięgam bardzo często. Początkowo nie mogłam niemal oderwać się od fabuły- akcja bardzo, ale to bardzo mnie wciągała i koniecznie chciałam dotrzeć do finału. No i właśnie finał trochę obniżył moje zainteresowanie nową powieścią. Dlaczego? Był niespodziewany, co można uznać za plus, jednakże cała idea końca nie za bardzo przypadła mi do gustu, gdyż nie mogłam się w nim połapać. Z całą pewnością to, co dzieje się na końcu, nie może być przypisane do realnego życia zwykłych Kowalskich, a tego chyba bardziej byśmy sobie życzyli.

Magda i Marek Dobrzańscy to małżeństwo przeżywające ogromną traumę. Ich córka, piętnastoletnia Klaudia, miała spotkać się z koleżanką. Niestety, nigdy nie dotarła do domu rówieśniczki. Co może czuć rodzic, który przez masę czasu nie wie, gdzie przebywa jego dziecko? Z całą pewnością jest to coś traumatycznego, trudnego, ciężkiego dla serca i umysłu Widać to szczególnie po matce- Magda bowiem ciągle faszeruje się lekami, unika kontaktu z ludźmi, a jej jedynym sposobem na życie jest wypatrywanie córki w oknie. Nie może też liczyć na pomoc ze strony matki, siostry czy teściowej i ten wątek jest tutaj dobrze opisany.

Para po jakimś czasie postanawia się przeprowadzić, a kobieta trochę zmienia swoje nastawienie do życia. Poznaje nowych sąsiadów, w tym sympatyczną Klarę, z którą nawiązuje kontakt. Sama Magda chce też dalej działać w kwestii szukania swej córki, ale czy to coś da? O czym dowie się załamana matka? Co tak naprawdę stało się w dnu wyjścia nastolatki? Dlaczego Magda nagle zostaje poinformowana o tym, że jej córka była widziana na wrocławskim dworcu? Taka informacja zarówno szokuje, jak i daje nadzieję na to, że jej dziecko nie zmarło. Ja oczywiście żadnych szczegółów nie zdradzę, powiem tylko, że w książce tej nie można liczyć na żadne powtarzalne i banalne historie.

Gdy zaczynałam czytać powieść, każdy z poszczególnych rozdziałów pochłaniałam niemal jak gąbkę. Dialogi były dobrze prowadzone, a akcja rozwijała się bardzo dynamicznie. Gdy jednak zaczęłam docierać do scen końcowych, coś jakby się posypało. Zabrakło mi większego nacisku na sferę psychologiczną, a na to liczyłam. Sam koniec uznałam za bardzo mało prawdopodobny. Niemniej jednak nie chciałabym, by Aleksandra Polańska rezygnowała z kariery literackiej. Jestem pewna, że w jej głowie zrodzi się jeszcze coś ciekawego i dającego do myślenia. Ogromnym plusem jest tutaj forma wydruku- sam tekst czytało mi się bardzo wygodnie, co jest walorem dla osób o słabszym wzroku.

Czy polecam powieść? Na pewno całkowicie jej nie odrzucam, a jak na debiut „Kocham Cię, mamo” nie było złą książką, właściwie tylko przez zakończenie zmuszona jestem obniżyć ogólną ocenę.

Książka "Kocham Cię, mamo" jest debiutancką powieścią autorki, a jak już wiecie bardzo lubię poznawać nowych pisarzy, dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok tego tytułu. Jest to książka z gatunku thriller psychologiczny. Do sięgnięcia po książce zachęcił mnie intrygujący opis i okładka, która ogromnie przyciąga wzrok. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko i z dużym zainteresowaniem, ja pochłonęłam ją w jeden wieczór. Fabuła została w bardzo interesujący sposób nakreślona i dobrze poprowadzona, a bohaterowie naprawdę świetnie wykreowani. Na kartach powieści obserwujemy i poznajemy Magdę - kobietę, której córka zaginęła piętnaście lat wcześniej - dowiedziałam się co czuje, myśli, z czym się boryka, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Autorka w naprawdę naprawdę interesujący i autentyczny sposób kreśli portret psychologiczny głównej bohaterki, wiernie oddaje wszystkie emocje towarzyszące Magdzie podczas wszystkich wydarzeń, ja osobiście chłonęłam je całą sobą i bardzo przeżywałam to co działo się w życiu głównej postaci tej książki! Nie jestem w stanie sobie nawet wyobrazić co musiała przechodzić ta kobieta! Akcja przez większość powieści toczy się raczej swoim niespiesznym rytmem, by później znacznie przyspieszyć. Znajdziemy tutaj naprawdę świetnie uknutą intrygę, a na koniec taki zwrot akcji, którego moim zdaniem naprawdę ciężko było się domyślić! Świetnie spędziłam czas z tą książką i czekam już na kolejne powieści autorki! Gratulacje tak udanego debiutu! Polecam!

Aleksandra Polańska stworzyła dość oryginalny i wciągający thriller psychologiczny. Jednak nie do końca mogę się zgodzić ze stwierdzeniem zamieszczonym na okładce. Początkowo, kiedy poznajemy Magdę i dowiadujemy się, co stało się w jej życiu i dlaczego zachowuje się tak, a nie inaczej, powieść raczej średnio trzyma w napięciu. Bohaterka została ciekawie wykreowana. Na początku sprawia wrażenie wyobcowanej i mocno pogubionej. Jest apatyczna, nie gotuje, nie sprząta, siedzi tylko i patrzy w okno. Trwa, ale nie żyje. I tak od piętnastu lat. W ogóle nie ma chęci do życia, a to rzutuje nie tylko na jej małżeństwo, ale też na relacje ze znajomymi. Z jednej strony jest to zrozumiałe, bo przecież zaginęła jej córka. Nawet nie potrafię wyobrazić sobie, co ta kobieta przeżywała. Mam oczywiście jakieś pojęcie o tym, co ją spotkało, bo ta bohaterka jest pierwszoosobową narratorką powieści i z jej perspektywy poznajemy wszystkie wydarzenia. Magda opowiada o tym, co wydarzyło się w jej życiu, mamy wgląd w jej przemyślenia i emocje. Autorka stworzyła przekonujący portret psychologiczny głównej bohaterki. Mimo to i tak zdawałam sobie w trakcie lektury pytanie, czy tak w ogóle da się żyć i to przez piętnaście lat. Kiedy okazało się, że Klaudia, córka Magdy, była widziana, kobieta nagle odzyskuje siły i podejmuje się śledztwa, które po takim czasie pogrążenia w marazmie i stagnacji wydaje się dla takiej osoby czymś niemożliwym do zrobienia. Coś mi tu lekko zgrzytnęło, ale to był jedyny moment w powieści, kiedy miałam jakiekolwiek wątpliwości. Z jednej strony kreacja jest wiarygodna i jak pisałam przekonująca. Doskonale rozumiemy bohaterkę, jej ból, rozpacz i nadzieję na to, że córka wróci. Z drugiej, kiedy już się przyzwyczaimy do konkretnego obrazu tej osoby, ona nagle się zmienia. Jej zachowanie przestaje pasować do tego, jak została pokazana wcześniej.

Wracając do napięcia, o którym wspomniałam na początku. Autorka dawkuje je powoli. Na początku możemy dobrze poznać Magdę, ale też jej relacje z bliskimi. Z mężem, który kocha ją mimo wszystkich jej wad i z teściową, która jest prawdziwym książkowym potworem i nie życzę nikomu, nawet Magdzie, która również potrafiła mnie irytować, takich osób w swoim otoczeniu. Później akcja rusza z kopyta, przyspieszając jeszcze bardziej pod koniec powieści i serwując na zakończenie zwrot akcji, którego się nie spodziewamy. To przede wszystkim historia matczynej miłości, poruszająca przy okazji tematy innych skomplikowanych relacji rodzinnych, ale też zmyślnie skonstruowana intryga, która kończy się w zaskakujący i zasmucający sposób. I to mimo faktu, że w pewnym momencie powieści autorka prawie podaje rozwiązanie na tacy. No może nie podaje, tym bardziej, jeśli finał jest tak niespodziewany, jednak jest jedna sprawa, której w trakcie lektury łatwo można się domyślić. Ale mimo to pod koniec szczęka leci do samej podłogi i długo trwa, zanim poskładamy ją do kupy.

„Kocham cię, mamo” to całkiem udany debiut. Thriller psychologiczny, który wyróżnia ciekawy pomysł na fabułę i nieoczywiste zakończenie, a także dobrze sportretowana główna bohaterka i sprawnie poprowadzona intryga. Mimo pewnych niedociągnięć jak najbardziej polecam!

"Kocham cię, mamo" to debiutancki thriller psychologiczny Aleksandry Polańskiej.

Odkąd zaginęła ich nastoletnia córka małżeństwo Magdy i Marka opiera się na dziwnych zasadach, ona tkwi w marazmie, obserwując świat zza okiennych szyb. Gdy po piętnastu latach ktoś twierdzi, że widział zaginioną dziewczynę, kobieta w tajemnicy przed mężem rozpoczyna jej poszukiwania.

"Kocham cię, mamo" opowiada nie tylko o ogromnej tęsknocie matki za dzieckiem, lecz porusza więcej tematów związanych z trudnymi relacjami rodzinnymi, od bezdusznej matki począwszy, poprzez toksycznego szwagra, na mężu, który ma sporo na sumieniu, skończywszy. Od początku zastanawia mnie dziwna relacja łącząca małżonków i ich odmienne zdanie na temat córki. Czyżby matka nie pamiętała tego, co złe i ją idealizuje? Pojawia się też myśl, że może kobieta jest chora psychicznie, bo czy będąc tak doświadczonym przez los, można pozostać przy zdrowych zmysłach? Co takiego ukrywa Marek? Bo wiadome jest, że na pewno coś ukrywa.

Wraz z każdą przeczytaną stroną pytań przybywa a odpowiedzi wciąż brak. Wszystko jest tak zagmatwane i niejasne, że czuję się jak w labiryncie, z którego nie ma wyjścia, a ja tak bardzo chcę dotrzeć do prawdy, która finalnie odrobinę mnie rozczarowała.