Kobieta z lawiny

W masywie Mount Blanc dochodzi do osunięcia lawiny, która niestety porywa ze sobą przynajmniej jedną osobę. Do akcji wkraczają ratownicy oraz pies tropiący. Autor bardzo ciekawie opowiedział o poszukiwaniu zarówno z perspektywy ludzi jak i samego psa. Udaje się wydobyć spod śniegu żywą kobietę. Ma ona przywiązaną linę, która świadczy o domniemanych współtowarzyszach. Ratownikom nie udaje się znaleźć nikogo więcej, a wybudzona w szpitalu kobieta doświadcza amnezji. Pamięta mało znaczące szczegóły, ale nie wie kim jest. Rozpoczyna się walka o odzyskanie pamięci i poznanie co wydarzyło się tego tragicznego dnia.

Ciężko sobie wyobrazić jak można nie wiedzieć kim się jest. Budzić się i mieć totalną pustkę w głowie. Patrzeć w lustro i nie poznawać osoby po drugiej stronie. To właśnie przeżywa cudem uratowana kobieta. Niczym dziecko od nowa poznaje siebie. Potrzebuje jednak pomocy z zewnątrz, wskazania właściwej drogi, by odblokować najgłębsze pokłady świadomości.

Historia zawiera sporo przemyśleń bohaterów. Settembrini za główny cel stawia sobie poznanie tożsamości poszkodowanej. Składa marne okruszki i sukcesywnie brnie do przodu. Wyrusza po śladach jakie z trudem udaje mu się ustalić. Ta podróż staje się również pretekstem do wniknięcia wgłąb samego siebie.

Niekwestionowanym atutem tej książki są alpejskie krajobrazy. Mimo że nie ma w niej ilustracji to autor pięknie namalował je słowami. Zawarł w fabule również szczegółowe opisy wspinaczki oraz wędrówek po lodowcu. Wybrzmiewają one niemal na każdej stronie, a góry są wręcz jednym z głównych bohaterów. Ich miłośnicy powinni być usatysfakcjonowani.

Ciężko mi jednoznacznie ocenić tę powieść. Z jednej strony byłam zachwycona motywem górskim, z drugiej jednak dostałam za mało thrillera w thrillerze. Jak dla mnie jest tu za bardzo rozwinięty wątek obyczajowy. Zbyt dużo prywaty Settembriniego. Opisy jego kontaktów z matką, siostrami, relacji z kobietami. Momentami miałam wrażenie, że kobieta wyciągnięta spod lawiny jest tylko dodatkiem, jakimś mało znaczącym wątkiem.

Ogólnie czytało mi się lekko i szybko jednak kolejny raz spodziewałam się trochę czegoś innego.

„Kobieta z lawiny” to opowieść o dojrzałym górskim przewodniku, młodej psychiatrce i kobiecie z lawiny, która po wypadku górskim traci pamięć. To historia o próbie odkrycia kim tajemnicza kobieta jest i co tak naprawdę wydarzyło się przed zejściem lawiny.

Ogółem książka nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia. Nie do końca podobała mi się relacja między głównymi bohaterami - niby platoniczna, ale dość dziwna i brzmiąca jak uprzyzwoicona fantazja starszego mężczyzny. Nie wniosła ona za dużo do tej książki. Liczyłam na więcej sensacji, tajemniczych wydarzeń, ale nie dostałam ich. Była to dość spokojna historia, z przepięknymi górami i widokami w tle. Troszkę wzruszenia i hołdu dla dawnych gór i przede wszystkim szacunku dla nieprzewidywalnego żywiołu. Jednak nie zostanie na długo w mojej pamięci

„Kobieta z lawiny” przyjechała do mnie z księgarni internetowej, bo nagle nabrałam ochoty na coś zupełnie innego niż zwykle. I co? Dostałam piękną podróż do doliny Aosty, wgląd w pracę ratowników górskich, kilka naprawdę pięknych momentów, jeszcze więcej mądrości i lekcji o ludzkiej naturze, a wisienką na torcie była zagadka, którą stanowiła tytułowa kobieta.

Zaczynają się pierwsze upały. Na masywie Mont Blanc schodzi lawina. Ratownicy górscy otrzymują informację od zaniepokojonych turystów, że kogoś widzieli, a później runął rozmokły śnieg. Ratownicy ruszają na poszukiwania. W ostatniej chwili odnajdują kobietę. Żyje. Zostaje przewieziona do szpitala, a kiedy się budzi, niczego nie pamięta. Nie wie, jak się nazywa, ani dlaczego na lodowcu ciągnęła za sobą linę, której drugi koniec był pusty. Czy ktoś był z nią? Co się wydarzyło? Tego próbuje dowiedzieć się Nanni Settembrinni, turyński przewodnik i ratownik, a rozwikłać zagadkę pomaga mu nowopoznana Marina, psychiatra na urlopie.

Są takie książki, które mają magiczną moc. Wciągają do świata opisanego na swoich kartach, przenoszą w inną część globu, podają nam na tacy nowe miejsca, doświadczenia, a nawet smaki i zapachy. Właśnie taką powieścią jest „Kobieta z lawiny”. Enrico Camanni zaprosił mnie na kilka dni do Aosty we Włoszech. Poczułam chłód lodowca i upał doliny. Byłam turystką i robiłam pierwsze kroki jako alpinistka. Zasiadałam w restauracji, poznając lokalne menu, a później pozwiedzałam najciekawsze miejsca, a nawet wspinałam się na skałkach. Pozwoliłam się oczarować i było mi z tym wspaniale, bo już dawno żadna z powieści aż tak mnie nie wchłonęła. Nie wiem, czy to przez moją chwilową skłonność, czy to autor ma tak wielki dar opisu miejsc i sytuacji. Może po trochu obu z tych rzeczy. Niemniej bawiłam się świetnie i cieszę się, że poznałam nową część świata, choć zrobiłam to tylko mentalnie, oczami wyobraźni. Ale mnie to wystarcza. Świat marzeń jest dla mnie o tyle cenny i istotny, że często nawet przerasta rzeczywistość, która potrafi rozczarować. Czasem warto pozostać w swojej głowie i tam przeżyć miliony przygód, które przynoszą zadrukowane karty. Nie wspominając już o tym, że nie dałoby się przeżyć aż tyle w świecie rzeczywistym. Także chwała ludziom, którzy wymyślili druk i pisarzom, którzy potrafią przenosić do innych miejsc. No i proszę, jak zwinnie odbiegłam od głównego tematu. Wróćmy zatem do „Kobiety z lawiny”.

W powieści znalazłam kilka zapadających w pamięć i niezwykle mądrych cytatów, których nie omieszkam przytoczyć wam na samym końcu. Ponadto bohaterowie. Postaci stworzone przez autora czarują realizmem. Szczególnie nasz główny bohater, Nanni. Jest przewodnikiem górskim, ratownikiem. Przeszedł wiele w życiu. Jeśli miałabym go opisać, powiedziałabym, że jest uparty, emocjonalnie dojrzały i świadomy. Wiele widzi, wiele rozumie. Natomiast kobieta z lawiny wzbudza ciekawość, ale również współczucie. Pobudza do refleksji. Bo kim jesteśmy bez naszych wspomnień? Co znaczymy, gdy przypominamy białą kartę? Taki obraz jest zarówno przerażający, jak i fascynujący pod względem filozofii życiowej i psychologii.

Akcja powieści toczy się w jednostajnym, może niezbyt szybkim tempie, ale dla mnie zadowalającym. Z przyjemnością towarzyszyłam bohaterom na każdym etapie ich podróży. Odkrywanie tajemnicy „Kobiety z lawiny” stanowiło nie lada igraszkę. Moja ciekawość pobudzana była stopniowo i urosła do takiego stopnia, że przygryzałam paznokcie, z niecierpliwością wyglądając kolejnych faktów. A kiedy już wszystkiego się dowiedziałam, uroniłam kilka łez wzruszenia, a później trzymałam kciuki za cudownie ocaloną kobietę i jednego z jej wybawicieli, czyli Nanniego.

Polecam fanom kryminałów, wędrówek górskich, alpinizmu, a przede wszystkim miłośnikom naprawdę dobrych powieści. Takich, które przenoszą czytelnika w miejsce rozgrywania się akcji, które pozwalają się poczuć, a do tego dają do myślenia. Z całego serca polecam Wam „Kobietę z lawiny” jako intrygującą historię z porządną tajemnicą w tle.

„Kobieta z lawiny” to książka, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Muszę przyznać, że nie spodziewałam się tego co przedstawił nam autor.

Zacznijmy od tego, że jego styl pisania bardzo przypadł mi do gustu. Potrafi zaciekawić czytelnika, a język jakim się posługuje jest elastyczny i obrazowy. Przedstawione wydarzenia zostały opisane w sposób niezwykle realistyczny, więc tak naprawdę można by pomyśleć, że miały one miejsce naprawdę. Widać, że autor pisał o czymś co tak naprawdę kocha - górach i wspinaczkach. Sama fabuła została skonstruowana w taki sposób, że daje konkretnie do myślenia i zmusza czytelnika do refleksji. Akcja jest niespieszna, choć nie wieje nudą. Do czego muszę się tutaj przyczepić to mocno rozbudowany wątek obyczajowy. Szykowałam się na świetny thriller, a dostałam coś znacznie innego.

Książka tak naprawdę opowiada o wydarzeniu strasznym, jakim jest spotkanie z żywiołem lawiny. Jednak mówi ona także o konsekwencjach naszych złych wyborów i lekkomyślności. O ciężkich chwilach z jakimi przychodzi nam się zmierzyć. Czytając tę książkę wiele razy zastanawiałam się jak sama zachowywałbym się bez wspomnień i obraz ten kompletnie mnie przeraził. Jednak książka mówi także o miłości do gór i ogromnej pasji. Opowiada o niezwykłej odwadze, zaufaniu i odpowiedzialności. Tak naprawdę z każdej strony płynie masa emocji i refleksji na które nie da się pozostać obojętnym.

„Kobieta z lawiny” to książka, która z całą pewnością zmusi Was do przemyśleń. Niech okaże się być przestrogą i lekcją dla każdego z nas, ale przede wszystkim miłośników górskich wspinaczek.

Dla mnie książka ta jest kolejną świetną pozycją wśród premier 2022 roku. Nawet jeżeli w thrillerze otrzymałam troszeczkę zbyt mało thrillera.

O włos od tragedii?

Wybierzemy się na Mont Blanc, gdzie – mimo że mamy czerwiec, a słońce daje się bohaterom we znaki – masyw żyje własnym życiem, grzebiąc pod zwałami nieprzeniknionego śniegu kobietę. Nieznajoma ledwo uchodzi z życiem – zostaje wciągnięta z lodowego grobu przez ratowników górskich (odnaleziona przez psiaka-słodziaka) niemal w ostatniej chwili.

Kobieta szybko dochodzi do siebie, ale tylko fizycznie – co prawda, nie wyszła bez szwanku z tego starcia z żywiołem, ale nie to stanowi największy problem: Lavinia, bo takie imię nadali jej inni, nie pamięta kim jest ani co robiła na masywie. Ale! I to nie jest najgorsze, bowiem uratowana nie wie, czy była tam sama, a wszystkie znaki wskazują na to, że ktoś musiał jej towarzyszyć.

Na szczęście znajdą się tacy, którzy spróbują znaleźć odpowiedź. Ratownik górski, Nannie Settembrini, oraz pewna pani psycholog, która znalazła się w samym oku tego śnieżnego cyklonu – lawina minęła ją o włos! – wyruszą w drogę, by dotrzeć do tożsamości tajemniczej Lavinii.

W poszukiwaniu tożsamości

Z motywem amnezji w literaturze spotykałam się swego czasu często, bo fascynowało mnie to zjawisko. Próbowałam wyobrazić sobie, jak odnalazłabym się w podobnej sytuacji, gdybym nie potrafiła dokopać się do swoich wspomnień i za każdym razem wniosek był jeden: dramat! To, kim i jacy jesteśmy, zależy przecież głównie od bagażu, który skrzętnie, niemal na każdym kroku wypełniamy kolejnymi doświadczeniami. Właśnie te małe i wielkie sprawy, z którymi ścieramy się na co dzień, składają się na nas – definiują naszą osobę.

Wyobraźcie sobie zatem, że nie wiecie, kim jesteście – Wasza tożsamość przepadła, musicie odbudować swój obraz, odzyskać wszystkie wersy, które przez wiele lat zapisały się na Waszej białej karcie. Nie jest to bynajmniej zadanie banalne, bo gdzie szukać początku, kiedy koniec jest jedną wielką niewiadomą i macie do dyspozycji tylko poobijaną powłokę? Z takim problem będzie musiała zmierzyć się bohaterka Kobiety z lawiny, która po prostu nie pamięta, co się stało – jej przeszłość została pogrzebana pod śniegiem.

Już sam fakt, że kobieta nie pamięta, kim jest, trąci dramatyzmem, ale dodając do tego zaistniałe okoliczności – odwiązana, nieuszkodzona lina znaleziona przy Lavinii – wprowadza dodatkowy niepokój, sugerując, że uratowana nie była sama. Wyobrażacie to sobie? Trudna sprawa: być może nie żyje ktoś, kogo znacie, ale Wy nie pamiętacie nawet, z kim i po jaką cholerę ruszyliście na szczyt; ba! – nie wiecie nawet, czy ktokolwiek, gdziekolwiek na Was czeka... Patowa sytuacja.

Dramatyczne losy otulone są malowniczymi Alpami – niespiesznymi, majestatycznymi, zapierającymi dech w piersiach. Sam autor przyznaje, że trudno jest pogodzić sensację z górskim krajobrazem:

"(...)problem z górami jest taki, że nie nadążają za tempem kryminału. W górach, a zwłaszcza w alpinizmie, czas jest powolny i rozrzedzony; w górach idą powoli nawet ci, którzy biegną, działania koncentrują się w małych przestrzeniach, a emocje giną w ogromnych sceneriach."

Przyznaję, że coś w tym jest, bo to właśnie góry (choć stanowią jedynie tło wydarzeń) grają w gruncie rzeczy pierwsze skrzypce, najskuteczniej przykuwając uwagę czytelnika. Co prawda próbujemy się wczuć w te wszystkie zawirowania, które proponuje nam autor, ale nie są one spektakularne – cechuje je powolność, brak tu zaskakujących zwrotów akcji. Wejdziemy, co prawda, w myśli bohaterów (dostajemy tu całkiem pokaźny obraz psychologiczny), ale już samo śledztwo nie zrobi na nas niesamowitego wrażenia. Podsumowując, nie towarzyszyły mi wypieki na policzkach, nie było ochów i achów, kiedy nasz duet starał się odkryć prawdę o Lavinii; niestety tu powiało nudą.

Mimo wszystko jestem zdania, że warto poświęcić tej historii dłuższą chwilę – czyta się błyskawicznie, a po górskich zboczach śmigamy z dziką przyjemnością (i pewnym niepokojem). Autor zasiał ziarenko niepewności, rozbudzając w nas chęć odkrycia prawdy – do tej, oczywiście, dojdziemy pokrętną i długą drogą. Niesamowicie kusi motyw przewodni – amnezja – dając nam obraz człowieka zagubionego, a przyglądanie się pracy ratowników górskich ma w sobie coś w magii. Myślę, że w ta historia zadowoli górskich pasjonatów, zdecydowanie. Nie wykluczam też, że mocniej zabije Wam serducho, kiedy ruszy lawina – to właśnie ten moment, gdy wszystko się zacznie i zakończony. Niesamowity! "Kobieta z lawiny" na pewno pozwala nieco zwolnić i skupić się na tym, o czym przeważnie nie myślimy – na własnej tożsamości i tych wszystkich czynnikach, które nas determinują. Historia niewątpliwie zmusza do refleksji – to lubię.

Jest to historia Nanniego Settembriniego - doświadczonego alpinisty, kierownika górskiego zespołu ratunkowego, który pewnego czerwcowego dnia dowodzi akcją odnalezienia turystów zasypanych przez lawinę w masywie Mont Blanc. Ratownikom udaje się uratować kobietę jednak wszystko wskazuje na to, że nie była w górach sama. Gdzie i kogo jeszcze powinni szukać? Przecież w wysokie góry nie wyrusza się bez asysty. Odnaleziona kobieta nie może im pomóc ponieważ w ciężkim stanie trafia do szpitala i niczego nie pamięta, nie wie nawet kim jest. Otrzymuje więc tymczasowe imię ... Lavina.

Nanni rozpoczyna własne śledztwo i z pomocą niedawno poznanej psycholożki Martiny będzie próbował przywrócić tożsamość "Kobiety z lawiny".

W tej książce można wyróżnić dwa główne wątki. Z jednej strony mamy historię ratownika górskiego, jego prywatne życie, sprawy rodzinne, relacje z innymi. Natomiast z drugiej strony, historię Laviny - kobiety, która próbuje sobie przypomnieć swoje życie: dzieciństwo, młodość i dorosłość. Chce dowiedzieć się kim jest. W tle tego wszystkiego są góry, zapierające dech w piersiach widoki ale też niebezpieczne oblicze natury.

"Kobieta z lawiny" to dość nietypowa powieść, która nie jest do końca kryminalną historią, jakiej się spodziewałam. Fabuła skonstruowana jest tak, że mamy pewną tajemnicę do odkrycia i to może utrzymać nasze zainteresowanie do samego końca. To bardzo prosta, życiowa, niespieszna lektura. Być może fakt, że rozgrywa się w otoczeniu górskim i na zboczach Mont Blanc sprawia, że tej książce nie potrzebne jest szybkie tempo.

Bohaterowie powieść Camanni'ego to osoby dość zwyczajne, w sumie nie wyróżniają się niczym szczególnym, oprócz tego, jaką pracę wykonują i tym, że są na zabój zakochani w górach. Mam tutaj na myśli przede wszystkim Nanniego, który ma chyba kryzys wieku średniego i można zauważyć u niego tendencje do filozofowania i roztrząsania swojego życia, wyborów i zachowań. Z kolei Lavina uchodzi za tajemniczą postać, jednocześnie zmagającą się z utratą pamięci. Można mieć różne spekulacje, co do jej udziału w wyprawie ale ostatecznie prawda nie jest jakoś szczególnie szokująca czy zaskakująca.

Całościowo oceniam dobrze tę książkę: za prostotę, poruszoną problematykę, pokazanie życiowych pasji. Podobało mi się, że góry są częścią tej całej historii, że też mają swój udział. "Kobieta z lawiny" to dla mnie książka o górach, ludzkich emocjach i dążeniu do prawdy.