Kobieta z biblioteki

Jeden przerażający, wywołujący ciarki na skórze krzyk kobiety.

Czworo nieznajomych, którzy pewnego ranka spotkali się w publicznej bibliotece.

A wśród nich... morderca. Tylko które z nich dokonało krwawej zbrodni?

No dobra, przyznaję bez bicia, że początkowo do sięgnięcia po tę pozycję zachęciła mnie sama okładka - ale spójrzcie tylko jak pięknie mieni się w słońcu! Niemniej, na całe szczęście, zawartość okazała się co najmniej równie dobra.

"Kobieta z biblioteki", mimo iż osadzona została w dzisiejszych czasach, bezsprzecznie ma w sobie coś z kryminałów retro, a jej klimat nieco przypominał mi ten z powieści Christie. Do tego dochodzi porządna kreacja każdej z czwórki bohaterów, którzy przez swoją wyrazistość od razu zapadają w pamięć. Natomiast sama fabuła... szczerze mówiąc już dawno nie spotkałam się z tak niesztampowym i pokręconym (zdecydowanie w dobrym znaczeniu tego słowa) thrillerem. Gentill z zabójczą precyzją bawi się formą, łącząc ze sobą różne motywy. Książka w książce, wstawki w postaci listów od tajemniczego niedoszłego pisarza, fikcyjno-realne postaci i zacieranie się cienkiej granicy pomiędzy rzeczywistością a iluzją. Sami powiedzcie, czyż to nie brzmi obłędnie?

Ta historia zrobiła mi totalną papkę z mózgu, ale do samego finału bawiłam się wręcz wybornie. To z pewnością jedna z ciekawszych premier tego roku - ode mnie mocna polecajka!

Połączył ich krzyk. Mrożący krew w żyłach krzyk kobiety w bibliotece, którą później znaleziono martwą. Między nimi zaś zrodziła się przyjaźń. Początkująca pisarka, pisarz, którego dzieło jest bestsellerem, bogaty student prawa i dziewczyna z tatuażami. Czy wszyscy „przypadkiem” znaleźli się w tym samym miejscu o tej samej porze? A może właśnie zaufali mordercy?

Od zawsze wiedziałam, że uwielbiam wzmianki o literaturze właśnie w literaturze. Powoływanie się na dzieła, cytaty, motyw samego tworzenia. A tutaj mamy do czynienia z książką o książce, która jest o książce. W takiej kolejności. „Kobieta z biblioteki” to powieść pisana przez Hannah. Bieżące rozdziały recenzuje dla niej tajemniczy Leo – przyjaciel korespondencyjny, który mieszka w Bostonie –mieście, w którym Hannah osadziła swoją akcję. Wraz z rozwojem akcji jego listy stają się coraz bardziej niepokojące. Coraz bardziej straszne, mroczne i natarczywe. Natomiast w fabule „Kobiety z biblioteki” wcielamy się w Freddie – początkującą pisarkę, która stara się rozwiązać tajemnicę martwej Caroline, aby pomóc swoim nowym przyjaciołom, a w szczególności Cainowi – „przystojniakowi” z biblioteki, który od razu skradł jej serce. Tak więc na bieżąco śledzimy równolegle działania dwóch psychopatów. I nawet nie wiecie jak bardzo podobał mi się ten zamysł.

Zaczęłam i momentalnie nie mogłam się oderwać. Autorka stworzyła niesamowicie wyraziste postacie, a fakt, że wszystkich poznajemy z perspektywy pisarki, dla której liczył się każdy, nawet najdrobniejszy szczegół jeszcze bardziej pozwalał mi wczuć się w tę historię. Przechodził mnie dreszcz za każdym razem, kiedy Freddie otrzymywała głuchy telefon, czy zdjęcie swoich drzwi z obcego numeru. Miałam ciarki, kiedy Leo wysyłał Hannah zdjęcia brutalnie zamordowanych osób, które przez przypadek znalazł. Wątpiłam we wszystkich bohaterów po kolei szukając powiązań z kobietą z biblioteki, Caroline, którą zdecydowałam się przedstawić na grafice. Bo tak właściwie to od niej wszystko się zaczęło. Od jej panicznego krzyku. Napaście, próby zastraszenia, FBI… i choć finalnie zgadłam, kto z naszej czwórki bohaterów jest tym złolem, to ani trochę nie byłam rozczarowana. Piękny i barwny język, genialne rozmowy o twórczości (najlepiej zapamiętałam przekonanie przyjaciela Freddie, iż każdy z autorów pisze romans, gdyż nie ma książki, która nie opierałaby się na relacjach międzyludzkich, a zwłaszcza miłości), mroczny klimat pełen książek, nocnych rozmów i ciągłej niepewności. To kolejna powieść w moim ukochanym stylu „A jeśli jesteśmy złoczyńcami”.

Motyw literatury w literaturze - lubimy, czy nie lubimy? Jeśli odpowiedź padła na pierwszą opcję, to w takim razie następną książką, jaką powinniście przeczytać jest “Kobieta z biblioteki”.

W bostońskiej bibliotece przypadkowo spotykają się Freddie — poczytna pisarka, Cain — pisarz z debiutem literackim na koncie, Whit — student prawa i Marigold — ekscentryczka zwana freudystką. Tę czwórkę połączył kobiecy krzyk, który usłyszeli podczas wizyty bostońskiej bibliotece. Czekając na zgodę opuszczenia biblioteki, nawiązują rozmowę. W końcu okazuje się, że w jednym z pomieszczeń budynku znaleziono martwą kobietę. Czworo nowych przyjaciół postanawia na własną rękę odkryć tajemnicę morderstwa. Ale troje z nich nie wie, że jedna osoba z paczki jest winna śmierci krzyczącej kobiety…A każde z nich ma coś za uszami…

I nie myślcie sobie, że motyw literatury w literaturze kończy się na bibliotece, jako miejscu zbrodni. O nie, nie. Konstrukcja tej książki jest znacznie bardziej rozbudowana i niejako daje czytelnikowi aż dwie kryminalne uczty. Pierwsza to motyw morderstwa w bibliotece. Druga, mniej oczywista — czytana przez nas historia czwórki przyjaciół to tak naprawdę historia na bieżąco tworzona przez pisarkę Hannah. Kobieta koresponduje z tajemniczym Leo, prowadząc tym samym swoje własne śledztwo…

Wspaniała książka! Śmiało mogę powiedzieć, że jest jedną z moich ulubionych, jaką przeczytałam w tym roku. To był taki świeży kryminał z zacięciem Agathy Christie. Czytało się go rewelacyjnie. Z jednej strony otacza duszną atmosferą w wersji soft, a z drugiej otwiera czytelnikowi mnóstwo możliwości w kwestii rozwiązań zagadek.

Ta książka nie pozwala się nudzić, pochłania od pierwszych stron, wzbudza ciekawość, uruchamia szare komórki, zaskakuje. Nie jest to historia o krwawym morderstwie, ale wysublimowany, współczesny, przemyślany kryminał, w którym w końcu wszystkie nitki trafiają do właściwego kłębka. I nie mogę pozbyć się wrażenia, że duch Christie gdzieś plącze się między jego stronami.

Sulari Gentill stawia nas, czytelników, pewnego poranka w bibliotece publicznej w Bostonie. W półmroku, pomiędzy wirującym kurzem i otoczeni zapachem starych książek spotykają się najróżniejsi mieszkańcy miasta i turyści. Pewnego dnia kiedy przy ciężkich, bibliotecznych stołach siedzą Winifred Kincaid – pisarka z Australii, która w Stanach Zjednoczonych otrzymała stypendium; Marigold Anastas – 23letnia kobieta studiująca psychologię z tatuażami, kolczykami i ekscentrycznym zachowaniem; Whit Metters – student prawa na Harvardzie chcący zerwać z prawniczą tradycją w rodzinie i Cain McLeod – pisarz zbierający materiały do swojej najnowszej książki. Tą biblioteczną ciszę przerywa przerażający krzyk kobiety. I wszystko zaczyna się dziać zupełnie niespodziewanie dla bohaterów. Kto był winien zbrodni? Czy publiczna biblioteka to początek historii czy jej zakończenie? Co mają ze sobą wspólnego bohaterowie i czy jest jakiś powód dla którego zostali tą zbrodnią niejako połączeni?

Po pierwsze bardzo przypadł mi do gustu sposób wydania książki, przywodzi na myśl właśnie te stare woluminy poukładane na bibliotecznych regałach. Na początku myślałam, że całość akcji wydarzy się właśnie w tych nieprzepastnych wnętrzach biblioteki, jednak zostajemy jako czytelnicy zaproszeni na wycieczkę po Bostonie. Dodatkowo nie lada gratką dla niektórych czytelników może być fakt, iż jest to swoista książka w książce, ponieważ mamy tutaj opowiedzianą historię również z perspektywy Hannah pisarki oraz komentowaną przez Leo. Historia wciąga, a sposób napisania powieści dający kilka perspektyw pozwala zarówno zmylić jak i jeszcze bardziej zaciekawić czytelnika. Jeśli lubicie klasyczne kryminały takie spod pióra Agathy Christie to będziecie zauroczeni świetnie dobranym słowem i wielowątkowością.

„Kobieta z biblioteki” to pierwsza książce australijskiej pisarki Sulari Gentill, która ukazała się w Polsce. Jest to powieść kryminalna mocno niebanalna. Książka w książce, proza, która ma wiele płaszczyzn do rozpatrzenia. Zbudowana jest na zasadzie naprzemiennej: dostajemy jeden rozdział powieści, którą pisze Hannah, o morderstwie w bibliotece i czwórce postaci, która angażuje się w rozwiązanie tej zagadki - tu historia pisana jest z perspektywy jednej z tych postaci, bohaterki-pisarki, która przyjechała do Bostonu na stypendium. Po rozdziale dostajemy list od Leo do Hannah, który ewidentnie jest jej pierwszym czytelnikiem, analizuje jej książkę i wskazuje różnice kulturowe – Hannah to Australijka, a trójka z jej postaci do Amerykanie, no i historia też toczy się przecież w Stanach. Leo zatem przyjmuje trochę naszą zwyczajową rolę, rozkłada książkę na czynniki pierwsze przy okazji zwracając uwagę na tematy, które od dawna zaprzątają czytelników i pisarzy jak np. czy kryminał powinien być jak najbliższy rzeczywistości, czy kwestie rasowe. Historia z biblioteki zbudowana jest na klasycznych założeniach gatunku, pisana w lekkim, momentami zabawnym stylu, ale z solidną intrygą kryminalną. Książka kilka razy solidnie zaskakuje, a przez te listy od Leo zyskuje na głębi. To była bardzo ciekawe doświadczenie literackie, pogłębiające lekturę, ale i pozwalające spojrzeć na książki trochę inaczej. No i zmusza do refleksji! Bardzo mi się podobało, mam nadzieję, że to pierwsza z wielu książek autorki, jakie ukażą się w naszym kraju :)