Kobieta w burzy

Hipnotyzująca kobieta na okładce książki Doroty Milli zwróciła moją uwagę. Przykuła na tyle mocno, że skusiłam się na przeczytanie opisu, który z kolei bardzo mnie zaciekawił. Dawno nie czytałam książki obyczajowej ani tym bardziej romansu, więc książka "Kobieta w burzy" była dla mnie niesamowicie przyjemną odskocznią od thrillerów czy kryminałów, którym ostatnio poświęcam najwięcej czasu.

Nie czytałam wprawdzie pierwszej części Sagi nadmorskiej Doroty Milli ("Kobieta w deszczu"), ale zupełnie nie przeszkodziło mi to w lekturze. Głównymi bohaterkami powieści są trzy przyjaciółki - Aletta, Julia i Eryka. Wszystkie trzy mierzą się ze swoimi problemami i doświadczeniami, każdej los rzuca pod nogi kłody. Kobiety poznały się w trudnych dla siebie okolicznościach, gdzie wszystko się waliło i stały się dla siebie ogromną podporą.

Aletta Różańska, mieszkanka Kołobrzegu, po śmierci swojego mentora i przyjaciela otrzymuje w spadku gabinet, w którym prowadzi terapie, bo jest z zawodu psychologiem. Kocha swój gabinet, swoją pracę i pacjentów darzy ogromnym sentymentem. Na drodze do jej szczęścia staje jednak ktoś, kto chce poważyć testament i pozbawić Arlettę gabinetu. Kobieta jednak nie poddaje się, wytacza ciężkie boje, aby utrzymać gabinet i swoich pacjentów. Julia natomiast próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości, uporać po rozstaniu z mężem i ułożyć sobie życie na nowo. Chce znów czuć się szczęśliwa. Tymczasem Eryka walczy o swoją karierę, swoją pozycję zawodową, a w międzyczasie odkrywa, że zakochuje się w sowim szefie.

Przyjaźń między kobietami zacieśnia się, a każda z nich walczy o swoje marzenia borykając się niejednokrotnie z depresją, niskim poczuciem własnej wartości, bezsilnością, doświadcza bolesnych upadków i dmuchających w skrzydła wzlotów. Są dla siebie wsparciem, solidarnie sobie pomagają, z determinacją walczą o swój spokój i swoje szczęście.

Rewelacyjnie czytało mi się historię o silnych kobietach, które walczą o swoje, mimo licznych przeciwności losu. Nie boją się i nie wstydzą prosić o pomoc. To taka słodko-gorzka, bardzo emocjonująca powieść o kobietach i dla kobiet napawająca Czytelnika optymizmem. Przyjemny, lekki styl pisarki sprawia, że powieść czyta się z przyjemnością. Szum morza, śpiew mew, krople deszczu uderzające w parapet sprawiają, że udziela się nadmorski klimat Kołobrzegu.

Zdecydowanie polecam i mocno czekam na kolejny tom sagi.

Dziś przychodzę do was z kontynuacją powieści o silnych kobietach pt. "Kobieta w burzy". Pierwszą część, czyli "Kobietę w deszczu" Doroty Milli czytałam kilka miesięcy temu. Byłam pod ogromnym wrażeniem. Poznałam wtedy trzy kobiety, które połączył los. Połączył chyba w momencie, kiedy najbardziej siebie potrzebowały - na życiowym zakręcie - kiedy wszystko się waliło i trzeba było jakoś przetrwać.

W drugiej części poznajemy dalsze losy teraz już przyjaciółek - Aletty, Eryki i Julii. Życie nadal je doświadcza, ale dzięki wzajemnemu wsparciu i ogromnej chęci, by walczyć o siebie i o własne szczęście, robią to - budują własną przyszłość.

Wraz ze zmianą tytułu każdej z części widzę zmianę w bohaterkach. Jaka będzie następna? "Kobieta w słońcu" ? - tak obstawiam. Tak powinno być, ponieważ wierzę w szczęśliwe zakończenia.

"Kobieta w... " to niezwykle emocjonująca opowieść o zawiłościach życia, o trudnościach, które ze sobą niesie i o ludzkiej odwadze i sile, by walczyć o lepsze jutro. Nie zastąpi poradnika czy wizyty u specjalisty, ale mam nadzieję, że doda skrzydeł niejednej kobiecie, która boi się zrobić pierwszy krok i zawalczyć o siebie.

Jeżeli lubicie wciągające powieści obyczajowe z nadmorskim klimatem i ważnym przesłaniem, ta książka jest dla was. Znajomość pierwszej części obowiązkowa. A ja już nie mogę doczekać się kolejnej.

“Niesprawiedliwość boli, ale czasem nie warto marnować energii na rewanż”.

Aletta Różańska mieszka w Kołobrzegu, jest psychoterapeutką i psychologiem. Po śmierci jej mentora, przyjaciela i jakby ojca otrzymała spadek – gabinet, w którym na dobre się zadomowiła. Jej codzienność jest uporządkowana i zaplanowana, całkowicie wypełnia i pochłania ją praca. Wtedy dowiaduje się, że jest ktoś, kto chce podważyć testament, co grozi utratą gabinetu. Jednak Aletta nie poddaje się, otwarcie gabinetu i zyskanie pacjentów kosztowało ją całkiem sporo. Z pomocą przychodzi jej detektyw Wysocki. Jej przyjaciółki Eryka i Julia po życiowych zawirowaniach próbują zacząć wszystko od nowa. Czy im się uda? Ich przyjaźń się umacnia, na każdym kroku wspierają się i pomagają. Czy znajdą w życiu to, czego szukają?

Drugi tom cyklu “Saga nadmorska” bardzo przyjemnie mnie zaskoczył. Z ciekawością przeniosłam się do świata stworzonego przez Panią Dorotę i dobrze mi tu było. Wielowątkowa akcja powieści toczy się swoim rytmem, fabuła ciekawie poprowadzona, ukazuje pokomplikowane kobiece losy. Aletta, Julia i Eryka, bardzo różnią się od siebie, inaczej patrzą na życie, mają inny bagaż doświadczeń. Są różne i jednocześnie bardzo do siebie podobne. Ich przyjaźń się umacnia, zacieśnia, zaczynają być dla siebie ogromnym wsparciem. Poczułam do nich ogromną sympatię.

Walka o własne marzenia, o siebie, ogromna odwaga, by ruszyć do przodu, własną drogą, wbrew wszystkiemu. Uwolnienie się z toksycznego związku, który wyniszczał, przepracowane traumy, zagubienie, depresja, radosne wzloty i bolesne upadki, kobieca solidarność, rodząca się miłość. A wszystko to otulone pięknem morskich krajobrazów.

Wciągająca, ważna, słodko-gorzka, bardzo emocjonalna opowieść. O przyjaźni, o podejmowaniu trudnych decyzji, o tym, że warto prosić o pomoc. Powieść daje do myślenia, napawa optymizmem i nadzieją na lepszą przyszłość. O kobietach i dla kobiet. Bardzo polecam całą serię, Tatiasza i jej książki :)

Czy kazdy z nas zasługuje na spokój i szczęście?

Przed takim pytaniem i wyzwaniem jednocześnie stają trzy bohaterki książki:

Kobieta w burzy- Doroty Milli, wydawnictwo luna

W miękkiej oprawie, na ponad trzystu stronach znajdziecie historie kobiet, które mimo przeciwności losu wybierają walkę o siebie. Oczywiście nie tak od razu i nie bez miliona przemyśleń i kilku niepowodzeń. Autorka pokazuje jak wielką siłą drzemie w nas kobietach i że tak naprawdę nawet złamane i pod sterta wielu niepowodzeń i wiatru w oczy jesteśmy w stanie wstać i iść tam gdzie chcemy dotrzeć.

Jednak czasem, aby dokonać przełomu w swoim życiu i przestać błądzić i po omaku szukać drogi do wewnętrznego spokoju, warto skorzystać z pomocy. I tu w książce autorka pokazuje jak nieoceniony jest to krok. Krok w którym wyciągamy rękę po pomoc i nie wstydzimy się tego. Czasem przyznanie się do tego, że potrzebna jest nam pomóc osób trzecich jest największym przełomem w odnalezieniu siebie. Tu z pomocą przychodzą specjaliści, których praca jest doceniona w tej książce i przedstawiona. Zdecydowanie lektura lekka, mimo poruszanych tematów na temat problemów które mogą spotkać każdego z nas, nie tylko kobiety, choć to głównie do nich skierowana jest książka. Język autorki bardzo przyjemny w odbiorze i może to sprawia pozytywny odbiór książki.

Trzy kobiety, na pozór każda inna jednak łączy ich jedno: problemu w życiu, które je na początku blokują, ale też pokazują, że każda z nich gotowa jest na walke o siebie.

Wystarczy znaleźć tylko odpowiedni bodziec. Ciekawi jak potoczą się losy bohaterek?

Zapraszam do czytania 😍

KOBIETA W BURZY to drugi tom obyczajowego cyklu SAGI NADMORSKIEJ i dalsza historia Arletty, Julii i Eryki, trzech przyjaciółek, których drogi przecięły się w Kołobrzegu.

Czekałam na ten tom, bo poprzednia książka Doroty Milii całkowicie skradła moje serce. Zatem byłam ciekawa co słychać u tych trzech, jakże różnych żywiołowo bohaterek. Jak potoczyły się ich losy? Czy odnajdą się w nowej, stworzonej przez podjęte dezycję rzeczywistości?

Autorka w tej części nieco że jeszcze bardziej przybliżyła mi każdą z bohaterek, to pokazała zmagania z którymi musiały walczyć. Bo jak się powiedziało „A”, trzeba też powiedzieć „B”. A wiadomo, konsekwencje bywają różne, dlatego trzymałam kciuki za każdą z osobna, aby utrzymały się w swoich przekonaniach, ponieważ to co wybrały było dla nich dobre. Kibicowałam, by odnalazły spokój i słońce po burzy oraz by otworzyły się na nowe możliwości, i to ca największe w życiu, czyli miłość.

Przyjaźń Aletty, Eryki i Julii nadal twa. Kobiety pomimo przeciwności losu starają się iść do przodu, walczyć o swoje szczęście, chociaż bywa niełatwo.

Aletta nadal prowadzi praktykę w gabinecie, który otrzymałam w spadku po swoim mentorze. Tak naprawdę już nie wyobraża sobie, żeby mogło być inaczej. Niestety to wcale nie jest takie pewne, że nadal będzie jej. Ktoś zamierza podważyć testament, a jeśli mu się uda, ona straci wiele. Jednak nie zamierza siedzieć z założonymi rękami, poddać się na starcie, tym bardziej że może liczyć na pomoc detektywa Wysockiego. Kto zamierza podważyć testament? Jaki wymyśli plan? Jak pomoże detektyw?

Życie Julii po zakończeniu toksycznego związku wcale nie jest takie łatwe. Kobieta walczy o odbudowanie życia, pozbieranie się, pokonanie lęków, które nadal jej towarzyszą. Wdaje się w nową relację. Tylko czy to aby dobry pomysł? Czy jest na to gotowa?

Eryka zmieniła w swoim życiu bardzo wiele, jednak to nie koniec. Musi poradzić sobie z diagnozą, którą postawiła jej Aletta, ze swoimi uczuciami i zastanowić się co dalej. Przed nią wiele decyzji, od których będzie zależeć jej przyszłość. Czy sobie poradzi? Czy otworzy swoje serce na miłość?

Tom pierwszy mi się podobał, dlatego z ciekawością zabrałam się za czytanie drugiego, mając już swoje oczekiwania. Nie zawiodłam się ani trochę. Dalsze losy trzech kobiet mi się podobały. To trzy historię, o trzech kobietach, które los postanowił w pewnym momencie połączyć.

To jedna z tych książek co porusza wiele trudnych tematów (nie zdradzę wam jakich, to musicie sami odkryć podczas czytania). Czytało się ją dość szybko, a podczas czytania towarzyszyły emocje, osobiście niejednokrotnie miałam świeczki w oczach, ale również były momenty, w których gościł wielki uśmiech na twarzy.

Głównymi bohaterkami pozostają Aletta, Eryka i Julia. Każda z nich się zmieniła, stała się na swój sposób dzielniejsza, odważniejsza. Wszystkie trzy nadal darzę sympatią i mocno im kibicowałam, aby ich życie w końcu było pełne słońca.

„Kobieta w burzy” to książka, w której poznałam ciąg dalszy historii trzech kobiet - Aletty, Eryki i Julii, bohaterek poznanych w książce pt.: „Kobieta w deszczu”. Według mnie była ciekawa, a podczas czytania dostarczyła mi wiele emocji. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Kobieta w burzy to drugi tom Sagi nadmorskiej, który przeczytałam już jakiś czas temu.

Z dużą niecierpliwością wróciłam do Kołobrzegu, do gabinetu Aletty.

Od początku ta postać wzbudziła moje zaufanie i tak szczerze sama chętnie bym z nią porozmawiała. Mam nadzieję że wszystkie niepokojące ją sprawy zostaną zakończone pozytywnie i bohaterka będzie mogła skupić się na pracy i życiu prywatnym.

Ciekawe czy prywatny detektyw jej w tym pomoże?

W życiu Eryki i Juli też dzieje się bardzo dużo.

Julia powoli układa swoje życie na nowo. Po toksycznym związku jej pewność siebie mocno ucierpiała ale praca w kafeterii Eryki pomoże jej stanąć na nogi i uwierzyć w siebie.

Eryka po wyprowadzce z domu zaczyna od początku. Pomysł z otwarciem kafeterii i czas spędzony z przyjaciółmi pozwala jej zrozumieć co chce w swoim życiu osiągnąć.

Trzy przyjaciółki, trzy różne charaktery i przeżycia.

Czy w tym swoim zagmatwanym życiu znajdą czas na miłość?

Zapraszam do lektury.

Czytając książkę żałowałam że nie mogę być czwartą z przyjaciółek. Czasami brakuje mi kogoś kto by dał pozytywnego kopa do życia, pozwolił uwierzyć w siebie a w chwilach załamania po prostu był obok.

"Usłyszała gdzieś, że życie samo w sobie nie prezentuje sensu, najważniejsze jest samemu go znaleźć. Watością jest po prostu żyć."

••

"Jej problem polegał na tym, że za mało kochała siebie, teraz to rozumiała i postanowiła to zmienić."

▪︎▪︎

Kolejne spotkanie z Alettą, Eryką i Julią, trzema kobietami, które niestrudzenie mierzą się z życiem. Nie zawsze będzie łatwo, ale pomimo burzliwych chwil i dzięki ciężkiej pracy nad sobą, los przyniesie im wiele niespodzianek.

"Saga nadmorska" to moje tzw. "comfort read". Osadzona w malowniczym Kołobrzegu, wśród zmieniających sie pór roku seria, urzekła mnie od pierwszego tomu. Nie jest to wielka literatura, to kameralna opowieść, która ma w sobie dużo ciepła i życiowej mądrości. Wzbudza wewnętrzny spokój i daje poczucie, że wszytko, prędzej czy później się ułoży.

Z mojej strony zdecydowane polecanko🌩

Po "Kobiecie w deszczu" przyszedł czas na "Kobietę w burzy" - drygi tom Sagi nadmorskiej. Powracamy do pięknego Kołobrzegu i znanych nam już bohaterek, śledząc ich dalsze losy. Aletta, Julia i Eryka - trzy kobiety, trzy pokolenia i odmienne spojrzenie na świat. Tak bardzo różne, a jednak podobne. Tym, co je łączy jest samotność. Każda z nich pragnie również odnaleźć siebie i swoje miejsce na ziemi. W poprzedniej części byliśmy świadkami, jak zawiązywała się między nimi nić przyjaźni, porozumienia, którą chyba tylko kobiety są w stanie zrozumieć. Teraz każda próbuje realizować swoje marzenia, stawiając sobie nowe wyzwania. Nieśmiałe są te ich kroki w tym kierunku, ale dają nadzieję, że być może w końcu dotrą do upragnionego celu i zza chmur wyjrzy dla nich słońce...

Nie ominą je liczne rozterki, tajemnice i życiowe zakręty. Oprócz poważniejszych tonów książki możemy liczyć na elementy, w których pojawi się uśmiech oraz radość. W dalszym ciągu ważną rolę odgrywa motyw psychologiczny. Wszak Aletta jest psychoterapeutką. Boleję tylko nad tym, że jej postać jakby najmniej się otworzyła. 

Najbardziej przekonała mnie do siebie i darzę coraz większą sympatią Erykę. To kobieta o ciętym języku, odważna, niebojąca się ryzyka, zarówno tego prywatnego, jak i zawodowego. 

Dorota Milli potrafi przyciągnąć uwagę sposobem, w jakim opowiada tę historię. Ten tom utrzymany jest w podobnym niespiesznym klimacie. Próżno tu szukać dynamicznego tempa czy zaskakujących zwrotów akcji, jednakże w żadnym razie nie jest to książka przygnębiająca czy dołująca. Znajdziemy tu motyw kompleksu Edypa, kult piękna u płci męskiej, nieśmiałość, manipulacje, depresję czy żałobę po rozpadzie związku. 

To powieść, która pokaże Wam jak wiele siły w sobie ma każda z nas, by zawalczyć o to, co ważne. Czasem wystarczy tylko impuls, by ją w sobie obudzić... Marzenia, nowe wyzwania, cele, miłość, szczęście - to wszystko jest w naszym zasięgu. Pozbądźcie się, jak bohaterki "Kobiety w burzy" wewnętrznych blokad i odmieńcie swój świat! 

Kiedy bierzesz do ręki powieść obyczajową, najprawdopodobniej masz ochotę na słodkie tête-à-tête z książką. Masz zamiar się odprężyć i poczytać o czyimś życiu, radościach i kłopotach, które najczęściej kończą się happy endem. "Kobieta w burzy" to jest powieść obyczajowa, ale nie znajdziecie tu infantylnej historyjki o miłości, a potężną dawkę życia, w którym karma nie daje o sobie zapomnieć i wraca ze zdwojoną siłą.

Druga część życiowych przygód kilku przyjaciółek, które poznały się w najtrudniejszym dla nich momencie, cieszy czytelnicze oko niemniej niż pierwszy tom. Tym razem jednak ich życiowe wybory są twardsze, a życie nabiera rumieńców.

To bardzo elastyczna książka. Ma swoje tempo, które autorka dostosowuje do fabuły. Nie pędzi na złamanie karku, nie zatyka czytelnika rozbuchaną do granic możliwości akcją, a grzecznie i spokojnie wprowadza w kolejne etapy historii nie epatując nadmiernymi informacjami. Wszystko ma tu swój czas i miejsce, co powoduje, że czytelnik doskonale i dogłębnie może zapoznać się z bohaterami.

"Kobieta w burzy" cudowna, ciepła opowieść o poszukiwaniu siebie i poczuciu własnej wartości. Książka, mimo, iż porusza trudne kwestie, przepełniona jest optymizmem i nadzieją na lepsze jutro. To taki trochę śmiech przez łzy, ale bardzo oczyszczający i świeży. To bardzo dobra powieść obyczajowa, opowiadająca o tym, że zawsze warto próbować, walczyć i być przygotowaną na wszystko. Nawet jeśli są to marzenia, o których nie mówi się głośno.

Jak się okazuje, to dobra autorka. Wplotła tutaj miłość tak subtelnie i ładnie, że czytelnik nie spostrzegł momentu zakochania, pierwszych nieśmiałych sygnałów miłości, które pięknie budują tę powieść. A miłości jest tu mnóstwo. Bo jest i ta romantyczna, i ta rodzicielska, ale też ta, która wiąże na zawsze – miłość siostrzana - kobieca i przyjacielska. To jest powieść emocjonalna i taka, o której później dużo się myśli. Polecam najserdeczniej.

📖 Uwielbiał ją za to, jaka była, jego kobieta w burzy, która ograniczenia spalała wewnętrznym płomieniem. Piękna, gdy pozwalała sobie płonąć, stawała się namiętna, oddając bez reszty swój ogień i swoją miłość. 📖

Dorota Milli - Kobieta w burzy.

Dopiero, kiedy zaczęłam czytać tę książkę, zorientowałam się, że "Kobieta w burzy" to drugi tom serii.

Ale ten fakt zupełnie nie przeszkadzał mi w odbiorze lektury. Chociaż, oczywiście, mam zamiar przy najbliższej okazji nadrobić moje zaległości czytelnicze i sięgnąć po pierwszą część.

Autorka ponownie zabiera nas do swojego ukochanego Kołobrzegu, gdzie toczy się akcja jej powieści.

Trzy kobiety - przyjaciółki, które połączył los. Każda z nich jest inna, każda na innym etapie życia zmaga się z własnymi problemami. Jedno jest pewne - zawsze mogą liczyć na siebie nawzajem.

Aletta, Julia, Eryka. Takie cudowne, oryginalne i niepospolite imiona wybrała Dorota Milli dla swoich bohaterek.

Czytelniczki z całą pewnością mogą się z nimi identyfikować.

Lektura tej książki jest jak plaster dla duszy. To historia przywracająca nadzieję i pozwalająca uwierzyć w szczęśliwe zakończenia.

Chyba każda kobieta, bez względu na wiek potrzebuje takiej książki, w momencie gdy nad jej głową gromadzą się burzowe chmury.

Ogromnie dziękuję autorce, że podarowała nam tę historię. I już nie mogę się doczekać ponownego spotkania.

Polecam.

„Kobieta w burzy” to druga część z serii „Saga nadmorska”.

Autorka przenosi nas do Kołobrzegu, gdzie podczas deszczu i budzącej się do życia przyrody poznamy dalszą historię trzech kobiet.

Psychoterapeutka Aletta Różańska osiągnęła pewną stabilizację, jednak cały czas boi się o utratę spadku po swoim mentorze.

Życie Julii po związku z manipulatorem powoli się normuje, ale przed kobietą jeszcze długa droga do zrozumienia, że jej poprzedni związek nie rozpadł się z jej powodu.

Eryka kiedyś robiła wszystko dla swojej rodziny. Pranie, sprzątanie, gotowanie, a gdzie w tym wszystkim miejsce dla niej? Po odejściu z domu układa swojej życie na nowo. Walczy o dobre relacje z synami i byłym mężem. Czy uda im się poukładać swoje sprawy bez kłótni i pretensji?

Książka porusza bardzo ważne tematy, takie jak depresja, związek z osobą narcystyczną, manipulacja.

Nie bójmy się szukać pomocy u psychoterapeuty. Czasami rozmowa to wszystko czego potrzebujemy.

Z niecierpliwością czekam na tom trzeci.

Polecam

Po raz drugi miałam okazję spotkać trzy przeróżne kobiety, które połączyła przyjaźń, dzięki czemu razem stawiają czoła przekornemu losowi. Każda z nich boryka się z innymi problemami oraz ma inne marzenia i pomysł na życie, więc czytelnik zawsze odnajdzie w nich kawałek siebie. Książka pokazuje, że gorsze momenty nie muszą nas złamać. Historia bohaterek nastawia pozytywnie i daje nadzieję. Lubię takie książki, które oprócz dobrej zabawy z lektury niosą ze sobą przesłanie i skłaniają do refleksji. Moją faworytką jest Eryka, jej bezpośredniość i brak zahamowań przed rzuceniem mięsem, ale przy tym ogrom dobroci, którą chętnie się dzieli z innymi. Mam nadzieję, że spotkamy się w kolejnym tomie!

Julia i Eryka powoli stają na nogi i dzięki pomocy Aletty przepracowują swoje problemu i odzyskują siebie. Kobiety zaczynają nieśmiało realizować swoje marzenia i stawiać nowe cele i wyzwania. Julia dostaje wiatru w żagle i udowadnia, że potrafi zawalczyć o swoje życie i sama decyduje swojej przyszłości. Eryka natomiast realizuje swoje marzenie o kafeterii i próbuje ułożyć sobie w głowie jak ma wyglądać jej nowe życie. Dochodzi do do wniosku że bardzo brakuje jej przyjaciela, sąsiada z których łączy ją wyjątkowa więź. Aletta całkowicie poświęca się pracy i przyjaciółkom z zapominając o życiu osobistym. Pragnie również otworzyć się na mężczyzn i zaczyna randkować. Nurtuje ją przeszłość jej ojca, gdyż matka w ogóle nie chce o nim mówić, wraz ze znajomym detektywem prowadzi swoje małe śledztwo.

Czy kobiety zaznają w końcu szczęścia?

Jakie rodzinne tejemnice wyjdą na jaw?

Autorka ponownie zabiera nas do urokliwego Kołobrzegu i oprowadza po jego zakątkach. Książka zawiera dalsze losy bohaterek i ich rozterek oraz zakrętów życiowych. Ja jestem zauroczona tą historią i sposobem w jaki autorka przedstawia bohaterów. Cieszę się, że kobiety w końcu wychodzą na prostą i zaczynają czuć się szczęśliwe, kochane i spełnione. Oczywiście znajdziecie w tej historii bardzo dużo kwestii psychologicznych, gdyż Aletta jest z zawodu i zamiłowania psychologiem więc fabuła jest z tym związana, ale nie zabraknie miłości, zabawy, uśmiechu, radości i wielu tajemnic.