Klaun w polu kukurydzy

Długo czekałam i w końcu nastał ten wielki dzień, że się doczekałam i do moich drzwi kurier dostarczył powieść grozy. Czyli rasowy horror, który ma mnie dobrze wystraszyć, wytarmosić, zmielić od środka i wypluć. Ten rasowy horror, na który napaliłam się jak szczerbaty na suchary, okazała się młodzieżówką, ale nadal pozostającą w klimacie grozy. Żeby wystraszyć dzieci, wystarczy postać szalonego klauna, mordującego znienawidzoną przez niego młodzież. Klaun morderca, czy to nie brzmi groteskowo strasznie🤡 Przecież ten przebieraniec ma na celu zabawiać i rozmieszać dzieci, ale widocznie ma dwie twarze, a ta druga skrywa złe oblicze, celem jest śmierć.

.

Ta książka z pewnością dostarczy Wam dreszczyku emocji, bo nie zabraknie w niej krwawych zwrotów akcji i opisów mordowanych dzieci. Strach bezbronnych ofiar przed wiszącym nad nimi zagrożeniem i śmiercią, szaleńca próba ratowania się z pewnością udzieli również czytelnikowi. Za wszelką cenę, będzie próbował wraz bohaterami szukać drogi ucieczki z płonącej stodoły, lub wyjścia z pola kukurydzy, które jest jednym wielkim labiryntem bez wyjścia.

.

Z pewnością nie jest to książka przez którą nie zmrużycie oka, bo nie przeraża ona aż do takiego stopnia, na jaki oczekiwałam, a oczekiwania wobec niej miałam naprawdę dosyć spore. Jednakże podobała mi się na tyle, że mogę ją Wam polecić, jeśli szukacie czegoś z tego gatunku. Po tej książce inaczej teraz spojrzycie na postać klauna, a przejeżdżać obok pola kukurydzy bądźcie czujnik i miejcie się na baczności, bo nie wiecie, jakie zło się tam czai i na Was patrzy.

Niech moc będzie z Wami💪

Choć wydawałoby się, że motyw klauna w horrorze jest już mocno ograny, to Adam Cesare w “Klaunie w polu kukurydzy”, który rozpoczyna cykl powieści z klaunem Frendo, udowadnia, że wcale nie i że na bazie tego, co znane, co wręcz stereotypowe, można zrobić coś ciekawego, coś co dostarczy nie tylko rozrywki, ale będzie dobrym odbiciem świata i problemów społecznych, z jakimi teraz się borykamy. To naprawdę wyważona i dobrze zbudowana powieść. Akcja toczy się w małym amerykańskim miasteczku, które lata świetności ma już za sobą, a oddana jest z perspektywy nowej - nastolatki na progu dorosłości, która właśnie z ojcem się tam sprawdziła. Mimo swojego wieku dziewczyna ze względu na doznane straty i wcześniejsze trudne doświadczenia jest nad wiek dojrzała, więc dorosły czytelnik jak najbardziej odnajdzie się w historii opisanej z jej perspektywy. Podobnie jest z językiem - choć poruszamy się sporo w środowisku młodych, to język nie jest typowo młodzieżowy, przez co odnajdzie się w nim czytelnik w każdym wieku. Z początku historia toczy się w rytmie spokojnej obyczajówki, dopiero gdzieś tam po setnej stronie zaczyna się akcja i to taka, przy której nie radzę nic spożywać - autor nie bawi się w subtelności, a choć nie epatuje makabrą, to jednak widoczna ona jest. Dzieje się dużo i szybko, a choć to wszystko bazuje na znanych zagraniach, to prowadzone jest z takim wyczuciem, że czytelnik czuje napięcie i ciekawość przez całą lekturę. Ważne też jest te tło, ten podział społeczeństwa na młodych i dorosłych, który przez rozwój technologii aktualnie jest tak mocno widoczny. Autor swoją powieścią otwiera dialog, dalej nam lustro, dzięki któremu możemy zajrzeć na drugą stronę i zwyczajnie zrozumieć. A czy nie zrozumienie w świecie jest najważniejsze? Mimo makabry, historia przypadła mi do gustu i mam nadzieję, że ten tytuł zapoczątkuje dłuższą obecność autora na rynku polskim!

Adam Cesare w powieści "Klaun w polu kukurydzy" zabiera czytelników do małego amerykańskiego miasteczka, gdzie pod pozorami sielskiej prowincji kryje się prawdziwe zło.

Kettle Springs to miejsce zawieszone między przeszłością a niepewną przyszłością – małe miasteczko ukryte pomiędzy oceanem kukurydzianych łanów, gdzie czas jakby stanął w miejscu. Największą atrakcją tego sennego zakątka jest klaun Frendo, maskotka dawno niedziałającej fabryki, która jak upiorne widmo przeszłości wciąż nawiedzą mieszkańców. To symbol upadłej świetności, ale także zapowiedź nadchodzącego koszmaru.

Autor wyraziście buduje atmosferę miejsca podzielonego międzypokoleniową wojną – dorośli kurczowo trzymają się wspomnień o dawnej chwale, podczas gdy młodzież skupia się jedynie na zabawie i nieodpowiedzialnych "akcjach".

Głównym celem siedemnastoletniej Quinn Maybrook jest dotrwanie do końca szkoły, ale los przygotował dla niej znacznie większe wyzwanie – walkę o przetrwanie do samego świtu. Quinn staje się zwierciadłem, w którym odbijają się uniwersalne lęki nastolatki zmuszanej do konfrontacji z rzeczywistością znacznie mroczniejszą niż typowe szkolne dramaty.

Cesare buduje swoją opowieść jak doświadczony architekt napięcia. Początkowe rozdziały płyną nieśpiesznie niczym leniwa rzeka – przeprowadzka, poznawanie lokalnych bohaterów i tradycji Kettle Springs. Ta pozorna sielskość to jednak tylko cisza przed burzą. Kiedy nadchodzi moment kulminacji, czytelnik czuje się jak pasażer kolejki górskiej, który nagle zdaje sobie sprawę, że wagonik rozpoczął szaleńczą jazdę po stromych torach koszmaru.

Coroczna impreza w starej stodole, która miała być dla Quinn odskocznią od problemów, staje się areną krwawego spektaklu. To miejsce, gdzie noc spłynie czerwienią, a poranek nie przyniesie zbawienia – tylko gorzką świadomość, że przetrwanie stało się najważniejszą ambicją bohaterki.

"Klaun w polu kukurydzy" to bezbłędnie dopracowany slasher, który zachowuje wszystkie kody gatunku, nie popadając w banał czy tanią imitację. Autor wie, kiedy przyśpieszyć, a kiedy pozwolić czytelnikowi nabrać oddechu przed kolejnym atakiem adrenaliny. Oczywiście, przy bardzo skrupulatnym podejściu można by doszukać się drobnych fabularnych niedoskonałości czy nielogicznych rozwiązań, ale po co szukać rys na zgrabnym wykonaniu?

Siłą przedstawionej historii jest umiejętne połączenie autentycznego strachu z niepohamowaną przyjemnością czytania. To rzadka sztuka – sprawić, by czytelnik jednocześnie drżał z przerażenia i bawił się świetnie. Cesare osiąga ten efekt dzięki precyzyjnemu dozowaniu napięcia i przystępnemu warsztatowi pisarskiemu.

To książka, która prawdopodobnie przewyższy swoją ekranizację (tak sądzę, choć nie miałam jeszcze przyjemności oglądania "Frendo")– niekiedy literatura potrafi namalować obrazy straszliwsze niż najdoskonalsza kamera. W przypadku tej powieści wyobraźnia czytelnika staje się najskuteczniejszym narzędziem grozy.