Kair, czwarta rano. Czas zapomnienia. Tom 2

📖 Łatwo jest o czyjąś sympatię i aprobatę, gdy wszystko idzie dobrze. Gorzej, gdy pojawiają się kłopoty. To właśnie dopiero wtedy można ujrzeć prawdziwą twarz drugiego człowieka. 📖

Joanna Jax - Czas zapomnienia. Kair, czwarta rano.

Ta książka to była wielka uczta literacka.

Nawiązując do tytułu, bez wahania mogę stwierdzić, że lektura "Czasu zapomnienia" była czasem, o którym z pewnością długo nie zapomnę.

Bezpośrednia kontynuacja wcześniejszych wydarzeń ponownie przenosi nas w miejsca, które zdążyliśmy już poznać w pierwszym tomie.

Ale tym razem doskonale znamy już wszystkich bohaterów, oraz zawiłości fabuły.

Wątki łączą się z sobą w spójną całość i w końcu otrzymujemy odpowiedzi na wszystkie nurtujące nas pytania.

Bardzo podobał mi się pomysł wydania drugiego tomu bezpośrednio po pierwszym. Uwielbiam takie rozwiązania, bo oszczędziło mi to długiego czekania i szybko zaspokoiło ciekawość.

Właściwie mogłaby to być jedna, grubsza książka, ale przecież tak pięknie prezentują się obok siebie obie te cudowne okładki, że szkoda byłoby tracić taką wielką wizualną przyjemność.

Udała się autorce ta nowa, sensacyjna odsłona jej twórczości. Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko zapoznać się z jej wcześniejszymi tytułami. I to jak najszybciej.

Joanna Jax

"Czas zapomnienia

Kair, czwarta rano"

@skarpawarszawska

* " Tak, takie sytuację bywają niekiedy bardzo trudne. Postrzegamy ludzi inaczej już powinniśmy. Niektórych nosilibyśmy na rękach, chociaż absolutnie na to nie zasłużyli, innych posądzamy niesłusznie o paskudne rzeczy."

* "Po prostu uważała, że jeśli nie można czegoś zmienić należy się z tym pogodzić, bo zamartwianie się i tak niczego nie poprawi, a jedynie wprowadzi (...) zamęt."

* "Łatwo jest o czyjąś sympatię i aprobatę, gdy wszystko idzie dobrze. Gorzej, gdy pojawiają się kłopoty. To właśnie dopiero wtedy można ujrzeć prawdziwą twarz drugiego człowieka."

Nadal jesteśmy w Berlinie tylko tym razem już w innych okolicznościach! A sprawa zrobi się jeszcze bardziej zawiła niż w tomie pierwszym.

Fabuła układa się niczym puzzle tak jak w tomie pierwszym, ale tutaj te kawałki układają się w taki sposób, że to co ułożyliśmy wcześniej zmienia się, tworząc nowy obraz, a dopiero kiedy ostatni kawałek trafi na swoje miejsce, wtedy otrzymujemy całość. I dociera to, że musiało tak być, tak zawiłe wątki, tak nie wyjaśnione z początku, bo dopiero teraz pasują i wypełniają te puste fragmenty.

Akcja jest dostosowana do puzzli, kiedy tam wszystko się układa to i ona rusza z kopyta, by znowu się zatrzymać i pomyśleć, która luka zostanie zakryta i kolejny fragment odsłonięty.

Bohaterów wykreowanych mamy z krwi i kości. Każdy z nich jest inny, charakterny ze swoją historią, którą w tym tomie poznamy jeszcze lepiej. Nie sposób jest ich nie polubić, ale czasem nie rozumiałam ich zachowań i drażnili mnie trochę, ale to dobrze!

Dodatkowym plusem, jest warstwa psychologiczna bohaterów.

I kolejny plus to skoki czasowe, przeszłość w różnych okolicznościach oraz teraźniejszość. Idealnie się ze sobą mieszały i uzupełniały.

Podsumowując dylogia "Czas zapomnienia" to idealna historia dla tych co lubią sensacje z prawdziwego zdarzenia, pełną niewiadomych! To również dla tych co nie mieli okazji przeczytać nic z tego gatunku. To idealna dylogia sensacyjna.

Perun poleca fanom dłuższych historii, ale takich nie za długich, bo dylogia to w sam raz! A do tego jest pełna wydarzeń, które potrafią nakłonić do własnych rozmyślań.

“Tam, gdzie w grę wchodzą duże pieniądze, nie ma sentymentów”.

Drugi tom cyklu “Czas zapomnienia” w niczym nie ustępuje części pierwszej, ba pokusiłabym się o stwierdzenia, że jest lepszy. Od razu zostajemy rzuceni w wir niepokojących wydarzeń. Berlin końca lat czterdziestych, w mieście, które jest w ruinach, dochodzi do serii tajemniczych morderstw. Prowadzący śledztwo oficer wpada na trop pewnego powiązania, wszystkie tropy prowadzą do Afryki. Niebezpieczny Kair, toczące się trudne śledztwo, liczne powiązania z przeszłością. Tajemnice się mnożą, nic nie jest takie, jak nam się początkowo wydaje.

Wciągająca, nietuzinkowa historia, od której trudno się oderwać. Fabuła ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, mroczny świat tajemnic i zbrodni. Pani Joanna ma niesamowity talent, pisze lekko, płynnie, barwnie. Czuć pasję, zaangażowanie i ogromną wiedzę historyczną. Zajmująco ukazani bohaterowie, wnikliwy obraz ich osobowości, wielobarwni, niejednoznaczni, zaskakujący.

Oba tomy są ze sobą ściśle powiązane, tworzą spójną historię, a w tle wyraźnie ukazana prawda historyczna. Szpiegowski mroczny klimat. Zagadki, tajemnice, niedopowiedzenia, a w tle zajmujący romans. Rodzinne sekrety, przeżywane dramaty, tragedie z przeszłości. Autorka umiejętnie wodzi nas za nos, misternie utkana sieć intryg, powiązań i zależności. A obok różne odcienie miłości, targające namiętności, pożądanie, zaufanie. Bolesna strata, żałoba, wybaczenie. Chorobliwa obsesja na punkcie bogactwa, posiadania, chciwość. Poczucie sprawiedliwości i zemsta.

Wciągająca, zaskakująca, nietuzinkowa opowieść. Trzymająca w niepewności i napięciu historia ukazująca ludzką, ciemną, tę gorszą stronę osobowości. Polecam, całą serię. Tatiasza i jej książki :)

Czując niedosyt po "O północy w Berlinie" sięgnęła po jej kontynuację. Jax w przenosi czytelnika w niezwykłą podróż do egzotycznego świata Afryki Północnej, gdzie historie bohaterów splatają się w niezwykły sposób, tworząc pełną napięcia i emocji opowieść. Autorka doskonale balansuje pomiędzy elementami sensacyjnymi, historycznymi, kryminalnymi i miłosnymi, tworząc kompleksową fabułę, która wciąga od pierwszych stron.

Ann-Katrin i Connor Evans to postacie, które mimo swoich wad i błędów, potrafią poruszyć serce czytelnika. Ich zawiła relacja stanowi rdzeń opowieści, a przeplatające się wątki czasowe pozwalają lepiej poznać bohaterów i zrozumieć, jakie wydarzenia z przeszłości kształtują ich dzisiejsze wybory i postawy. Autorka nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak kolonialne zbrodnie czy brutalność władzy, ale robi to w sposób obiektywny i bez zbędnego moralizowania, co pozwala czytelnikowi samodzielnie wyciągnąć wnioski.

Niezwykła dbałość o szczegóły, zarówno jeśli chodzi o opisy otoczenia jak i psychologiczne portrety bohaterów, sprawiają, że czytelnik czuje się jakby był obecny na każdym kroku akcji, obserwując ją z pierwszej ręki. Dodatkowo autorka w niezwykle plastyczny sposób kreuje atmosferę egipskiego miasta i berlińskich ulic lat powojennych, co sprawia, że powieść nabiera głębi i autentyczności.

"Czas zapomnienia. Kair, czwarta rano" to książka, która trzyma w napięciu, zaskakuje zwrotami akcji i nie pozwala oderwać się od lektury aż do ostatniej strony.

„Czas zapomnienia. Kair, czwarta rano” to drugi tom nowej, sensacyjnej dylogii autorstwa Joanny Jax.

Całkiem niedawno rozpływałam się nad pierwszym tomem, a na kolejny nie musieliśmy wcale długo czekać i muszę przyznać, że jest on jeszcze lepszy od poprzedniego. Nie żeby tamtemu czegoś brakowało. Co to, to nie! Jednak „Czas zapomnienia. Kair, czwarta rano” to coś znacznie głębszego i fascynującego.

Wątki z pierwszego tomu zostają tutaj mocniej rozwinięte, poznajemy odpowiedzi na pytania które zrodziły się podczas lektury poprzedniego tomu, a akcja jest znacznie bardziej dynamiczna i płynniejsza. Wszystkie pojedyncze elementy układanki, które do tej pory dostawaliśmy zaczynają się układać w klarowną całość, które wraz z kawałkiem historii i afrykańskimi krajobrazami tworzą książkę od której nie da się oderwać.

Część ta ściśle powiązana jest w poprzednim tomem, więc nie można jej czytać jako osobnej historii. Aby dokładnie zrozumieć całą fabułę trzeba cofnąć się do przeszłości i dopiero wyruszyć do malowniczej Północnej Afryki. To bardzo ważne.

„Czas zapomnienia. Kair, czwarta rano” to świetna powieść sensacyjna o której nie chcę zbyt wiele pisać, aby nie nie odebrać Ci frajdy z czytania. Uważam, że jest to jedna z najlepszych serii Joanny Jax i już nie mogę się doczekać kolejnych powieści z tego gatunku w wykonaniu Autorki. Serdecznie 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠!