Kądziel

„Kądziel” Paulina Klimańska-Nowak.

W polskiej literaturze panuje ostatnio moda na wspomnienia o naszych przodkiniach pochodzących z terenów wiejskich. Powieść „Kądziel” Pauliny Klimańskiej-Nowak jest jedną z nich. I to całkiem udaną. W książce tej śledzimy losy czterech kobiet – Teresy, Aleksandry, Marii i Leny, które są bardzo blisko ze sobą spokrewnione w linii prostej, a konkretnie po kądzieli. Jak pisze sama autorka: „Każdą z nich przedstawiam w decydującym momencie życia”. I tak właśnie jest. A dzięki skróconej mapce genealogicznej zamieszczonej na początku książki z łatwością możemy śledzić losy tych czterech kobiet bez pogubienia się w fabule i ich wzajemnych koligacjach.

Postać matki w życiu każdego człowieka pełni bardzo ważną rolę. I to nie tylko dlatego, że jest rodzicielką, ale również dlatego, że kojarzy się z ciepłem, łagodnością i miłością. Ale czy na pewno było i jest tak zawsze? Doskonale wiemy, że nie. I to nawet w dzisiejszych czasach, gdy wymaga się od rodziców, aby dzieci były traktowane z większą dozą tolerancji, empatią, otoczone miłością i pozytywnymi wzorcami, a używanie wobec nich przemocy fizycznej i kar cielesnych jest zabronione. Tak jest dopiero od niedawna. Wcześniej, w wielu rodzinach normą było karcenie dzieci tak zwaną „dyscypliną” nawet za drobne przewinienia. Dzieci musiały tak samo ciężko pracować, jak ich rodzice, a narzucone im obowiązki, często przekraczały dziecięce siły i możliwości. Oczywiście, nie było regułą, że dzieci we wszystkich rodzinach były bite. Na szczęście. Niemniej, w wielu rodzinach była to norma i traktowano to jako naturalną kolej rzeczy. Niestety.

Dawniej, w niejednej rodzinie rolę egzekutora kar pełnił ojciec, czasem tylko w formie straszaka. Ale w rodzinach bohaterek powieści „Kądziel” Pauliny Klimańskiej-Nowak sytuacja wyglądała całkowicie odmiennie. To kobiety - matki były tymi, które karcą, tymi, które wymagają, często ponad miarę, tymi, które nie tolerują buntu, braku posłuszeństwa, braku dyscypliny, tymi, które łamią psychikę dziecka. I mimo, że same w dzieciństwie i młodości były ofiarami swoich matek, same na własnej skórze odczuwały ból kary, czy to fizycznej, czy psychicznej, nieraz niesprawiedliwej, to właśnie one kontynuowały tę niechlubną rodzinną tradycję. Czy jednak któraś z nich w końcu przerwała ten łańcuch okrucieństwa?

Wiemy już, że taki sposób wychowania dzieci niejednokrotnie zaburza ich psychikę i ma istotny wpływ na ich dorosłe życie. Wiemy, że metody wychowawcze stosowane przez naszych rodziców mają wpływ na sposób wychowywania naszych własnych dzieci. I często jesteśmy lub byliśmy w przeszłości świadkami właśnie takich metod czy to we własnej rodzinie, czy też wśród znajomych lub sąsiadów. Jednak nie tylko kary niszczą psychikę dzieci i pozostawiają traumatyczne wspomnienia, ale również wtłaczanie w potomków różnych stereotypów zachowań, zwłaszcza u dziewczynek (także u chłopców, ale rzadziej), które tłamszą ich osobowość, niszczą marzenia, wtłaczają w niechciane środowisko i mogą prowadzić do dramatycznych sytuacji życiowych. Z pewnością nasze otoczenie, w którym dorastamy determinuje nasze dorosłe życie, nasz charakter i sposób bycia.

Powieść „Kądziel” Pauliny Klimańskiej-Nowak próbuje rozprawić się z naszym dziedzictwem. W interesujący, poruszający sposób pokazuje przyczyny, które skutkują apodyktycznym zachowaniem matek – głównych bohaterek powieści. Każda z nich, począwszy od Teresy, która jako dziecko straciła swoją matkę, przelewa na swoje potomstwo własne traumy z młodości, niespełnione ambicje, rozczarowania i trudy walki o byt. Każda z nich próbuje przygotować swoje dzieci do dorosłości metodami, które w ich mniemaniu przyniosły efekty w ich przypadku i, jak sądzą, powinny przynieść efekty również u ich dzieci. Każda z nich jednak nieświadomie i bezrefleksyjnie powiela surowość, agresywność i bezwzględność w metodach wychowawczych swoich matek. I w ten sposób mimowolnie niszczą przyszłość swoich dzieci, wypalając w ich psychice piętno stereotypów i fatalizmu. Ostatnią z rodziny po kądzieli jest Lena, która właśnie okazuje się, że jest w ciąży. Czy Lena pójdzie w ślady swoich przodkiń, czy też będzie pierwszą, która przełamie ten schemat? Warto przeczytać i spróbować odszukać analogie do naszego własnego postępowania, do naszego dzieciństwa i zachowań naszych rodziców wobec nas w tamtym okresie. A może w naszym domu było całkiem odmiennie? A jeśli nie? Powieść „Kądziel” Pauliny Klimańskiej-Nowak jest w pewnym sensie książką terapeutyczną i zmusza nas do autorefleksji. A to raczej dobrze, prawda?

„Kądziel” Pauliny Klimańskiej – Nowak, to debiutancka powieść autorki. Ja bardzo chętnie sięgam po debiuty, choć różnie to z nimi bywa- jedne potrafią zachwycić, inne rozczarowują. W tym przypadku powieść została napisana na najwyższym poziomie, jakby autorka od lat pisała nieschodzące z list bestselerów książki.

Losy kobiet, na przestrzeni pokoleń, które poznajemy w powieści, ukazują nam jak na przestrzeni lat i pokoleń pragnienia i marzenia kobiet były odsuwane na boczny tor. Jak wielki wpływ miało wychowywanie dzieci przez takie kobiety na dalsze pokolenia. Poznajemy Teresę, której matka zmarła bardzo młodo. Brak matki niestety znacznie odbił się na jej życiu, co niestety później skutkowało w tym, jakie wzorce ona przekazywała kolejnym pokoleniom. Aleksandra to córka Teresy, która ma potrzebę ciągłego kontrolowania wszystkiego wokoło i niestety wszystkich… Dla niej wszystko powinno być idealne, pod kontrolą. Wychowywana w tym przekonaniu Maria również nie ma łatwego życia, od którego oczekuje perfekcji. Jej córka Laura, która przez cały czas odczuwa presję bycia doskonałą dla wszystkich, nie chce dalej tak żyć. Kiedy kobieta dowiaduje się, że jest w ciąży, postanawia zrobić wszystko, aby przerwać trwającą w ich rodzinie presję, która ma bardzo negatywny wpływ na stosunki rodzinne, a także na kolejne pokolenia. Chce swoje dziecko wychować w miłości, spokoju i rodzinie.

„Kądziel” to powieść, która chwyta czytelnika za serce, wywołuje wiele emocji i myślę, że nikt obok tego tytułu nie przejdzie obojętnie. Nie ma na świecie rodziny, w której nie zdarzały i nie zdarzają się błędy wychowawcze, które niestety później przekazywane są z pokolenia na pokolenie. Odrzucanie potrzeb kobiet, które jedynie powinny spełniać oczekiwania innych, są niestety bardzo krzywdzące i w znacznym stopniu odbijają się na ich psychice. Jest to trudny temat, być może w dzisiejszych czasach już zaczyna być nieco mniej obecny, przynajmniej w naszej kulturze, niemniej jednak pozostałości sprzed lat wciąż towarzyszom przekazywane z pokoleń. Myślę, że książka trafi głównie do osób dojrzalszych, które zaczynają również na pewne sprawy spoglądać nieco inaczej, więcej analizować i rozumieć. Jest to niezwykle ważny tytuł, który może być pomocny niejednej kobiecie, wiele z nas czytając tę historię, odnajdzie w niej choćby cząstkę siebie. Ja bardzo polecam i mam nadzieję, że autorka niebawem napisze kolejne powieści, po które z wielkim zainteresowaniem sięgnę!

Są takie historie, które rezonują długo po przeczytaniu. Siedzą w głowie i trudno ubrać w słowa emocje, jakie wywołały. Taką książką jest „Kądziel” Pauliny Klimańskiej-Nowak

W pierwszych scenach, poznajemy trzydziestoletnią Lenę, która się dowiaduje, że jest w ciąży. Jak każda przyszła mama, martwi się, czy podoła. Do głosu dochodzą tłumione od lat lęki. Z kolejnymi rozdziałami poznajemy losy jej rodziny. Cztery pokolenia kobiet.

Teresa, mieszkająca na wsi w dwudziestoleciu międzywojennym, jej córka Aleksandra, wnuczka Maria. Lena jest prawnuczką Teresy. Ich losy choć różne, łączy wiele. Każda pragnie lepszego życia. Jednak popełniają te same błędy, powielają schematy i przenoszą swoje traumy na kolejne pokolenia. Brak zrozumienia i wsparcia od matki, przemoc słowna a czasem fizyczna. Dramaty rodzinne.

Autorka bardzo mocno podkreśla jak brak wzorca, emocjonalna pustynia, wpływa na kolejne pokolenia. Wnikliwa analiza psychologiczna potwierdza, jak ważna jest relacja z mamą, by móc sobie poradzić w życiu. Czytając, wiele razy musiałam odłożyć książkę na bok. Trudno mi było czytać o tych wszystkich kobietach, których życie tak bardzo było naznaczone traumą.

„Kądziel” to nietuzinkowa, wielowymiarowa opowieść o sile kobiet. Porusza ważne tematy, opisuje zjawiska społeczne na przestrzeni pokoleń, które mimo zmian okoliczności, są tak wciąż aktualne. Przemoc domowa, problemy ze zdrowiem psychicznym, lęk przed oceną otoczenia, nierówność płci, wysokie oczekiwania wobec kobiet.

Jeśli szukacie historii łatwej, lekkiej i przyjemnej to się zawiedziecie. Jeśli doceniacie historie, które poruszają i zmuszają do refleksji, to musicie to przeczytać. Bardzo dobry debiut! Gratulacje Pani Paulino!

„Kądziel” ma ostre kolce. Gdy ich nie zauważysz, zranisz się boleśnie.

Gdy Lena dowiaduje się, że jest w ciąży w jej głowie ożywają dawne rodzinne historie. Kobieta obawia się, że nie ochroni swojego dziecka przed traumami jej przeszłości. Cztery kobiety, matki i córki, boleśnie znaczą swoje losy.

Przejmująca i momentami bardzo raniąca jest treść tej książki. Czasami serce tak się kurczy od nadmiaru zła, że aż boli. Najdotkliwsze rany pochodzą bowiem od osób, które kochamy, od których zależmy.

Nic przeznaczenia otacza każdego z nas, dawne zdarzenia wpływają na obecne, wcześniejsze pokolenia determinują naszą drogę. Trzeba mocno walczyć, żeby pozbyć się starych ran i wyzwolić z ewentualnych traum.

„Kądziel” to historia o braku zrozumienia, braku czułości, braku wsparcia, braku miłości. Przemoc nie tylko fizyczna dotyka w niej często dzieci, znacząc boleśnie kolejne pokolenia. Głównymi bohaterkami i sprawcami krzywd są tutaj kobiety, mężczyźni rzadziej uczestniczą w tym procederze, są najczęściej niemymi światkami tych mentalnych zbrodni.

Macierzyństwo nie ma tutaj kojącej natury, jest najczęściej cierpkie, karzące, wymagające.

Książka ma coś takiego w sobie, że trudno ją odłożyć, choć czasami ładunek emocjonalny jest tak silny, że trzeba przerwać lekturę.

Powieść skłania do przemyśleń, do spojrzenia wstecz i przejrzenia różnych relacji. Jest niezwykle dojrzała, dogłębna, przemyślana w każdym calu. Jej język jest schludny i mocno wpijający się w duszę.

Jest to zdecydowanie jedna z wartościowszych książek, które przeczytałam w tym roku. Wchodzi pod skórę i mocno trzęsie naszym układem empatycznym.

Gdy Lena dowiaduje się, że już wkrótce zostanie mamą, pojawiają się w jej głowie obawy, o to, czy podoła, zważywszy na jej rodzinną historię. Kobiety z jej rodziny nie miały łatwego życia, a przez to i charakterów, co wpływało na kolejne pokolenia. Jednak czy napewno ta młoda kobieta ma się czego lękać? Czy nie powinna zacząć pisać własnej historii? Tylko wpierw musi uporać się z demonami przeszłości, które ciążą jej na sercu od lat.

Czy schematy jakimi żyli nasi przodkowie, ramy w które każdy kolejno został wtłoczony, są nam pisane niczym przeznaczenie? Czy następne pokolenia, są już zawsze skazane na powielanie tych samych błędów? Autorka książki "Kądziel" poprzez historię czterech spokrewnionych ze sobą kobiet, podjęła próbę, by odpowiedzieć na te i podobne pytania. Jaki wpływ na teraźniejszość Leny mają wybory jej matki, babki czy prababki? Odkrywamy drogę życiową każdej z nich, poznając naprzemiennie ich losy. Dzięki tak poprowadzonej fabule, gdzie teraźniejszość przeplata się z przeszłością, możemy prześledzić historię rodziny Leny. Przyznam, że nie z każdą z tych kobiet się polubiłam. Ale każda z nich może nas czegoś nauczyć.

Wzrusza, denerwuje, zadziwia, zmusza do refleksji, urzeka, taka jest "Kądziel". Ciężko było się od niej oderwać. Piękna opowieść o kobiecie, jej sile, niełatwych życiowych wyborach, z których często żaden nie jest dobry. Czułam się tak, jakbym znała te kobiety osobiście. Razem z nimi przeżywałam ich emocje, bóle, rozterki. Czasem mnie wkurzały, częściej im współczułam.

Bohaterki wykreowane przez autorkę, tkają swój los tak jak potrafią. Dzielą je czasy, ale łączy pragnienie by żyć, kochać, realizować marzenia. Tylko czy każda z nich miała takie same szanse i odwagę do przełamania panujących stereotypów? Ilu dramatów można było uniknąć, za którymi stoi często źle pojmowana, poraniona kobiecość?