Jedyna córka

W taki sposób pisać o ciąży, macierzyństwie, dzieciach lub ich braku to jakieś mistrzostwo. Chylę czoła, ponieważ Jedyna córka podejmuje arcytrudne i skrajne wybory jakich może dokonać w życiu kobieta. Spotykają się trzy z nich, jedna świadomie wybrała, że nigdy nie chce mieć dzieci, druga właśnie zapragnęła je mieć, ale dowiaduje się, że jej córeczka będzie ciężko chora, praktycznie w stanie warzywa, natomiast trzecia posiada syna, z którym sobie nie radzi, a dodatkowo przechodzi silną depresję.

Trzy różne sytuacje, odmienne poglądy, kontrowersyjne wybory, a jednak można napisać o nich tak subtelnie i delikatnie, wprost intymnie. Autorce daleko od moralizowania. Miałam wrażenie, że niczym badacz, przyrodnik z lupą nachyla się nad sytuacją każdej z kobiet, a czytelnik wraz z nią obserwuje, ale jednocześnie nie odczuwa żadnego nacisku i próby przeforsowania własnych racji. Są takie kwestie, w których delikatność w stosunku do odmiennych poglądów jest wyjątkowym wyczynem i wydaje mi się, że temat macierzyństwa, niepełnosprawności czy aborcji w szczególności.

Dawno nie spotkałam się z literaturą, która byłaby spokojna, delikatna, a z drugiej strony tak mocna i wwiercająca się w serce. Jedyna córka ma potężną siłę rażenia, prowadzi do wielu trudnych refleksji, a co najważniejsze utrwala ważne wnioski. Nikt z nas nie wie co zrobiłby na miejscu drugiej osoby i dla każdego bycie matką oznacza zupełnie coś innego. Ile nas tyle odcieni jednego uczucia.

Zupełnie nie dziwię się, że powieść znalazła się na krótkiej liście do Bookera w 2023. To kawał dobrej meksykańskiej literatury pięknej, która jest w stanie dotrzeć do każdego czytelnika, nie tylko krytyka literackiego, co w przypadku nagradzanych książek nie jest wcale takie oczywiste. Bardzo polecam, dla mnie to jedna z najlepszych książek tego roku. Dodatkowo zobaczcie tylko na to wydanie - seria z Żurawiem zaczyna pojawiać się w nowej wersji okładek, którymi jestem zachwycona.

„Jedyna córka” autorstwa Guadalupe Nettel to jedna z najbardziej chwytających za serce powieści, jakie czytałam! Temat jest niezwykle aktualny, a dylematy, z którymi mierzą się główne bohaterki, dotyczą niemal wszystkich kobiet, szczególnie w dzisiejszych czasach.

Poznajemy trzy kobiety, niezwykle różne, jednak macierzyństwo-chęć posiadania potomstwa, bądź tej chęci brak, to łącznik, który dotyczy każdej z kobiet! Pierwsza z kobiet-Alina zaprzecza, jakoby kiedykolwiek miała mieć potomstwo. Jej głowa nastawiona jest na nie, w ogóle nie dopuszcza do siebie myśli, że mogłaby zostać matką. Laura natomiast, jako bohaterka najbardziej złożona najpierw nie chciała mieć dzieci, by później przejść do etapu chęci ich posiadania, jednak starania o potomstwo okazały się znacznie bardziej skomplikowane, niż kobieta mogła przypuszczać, by na zakończeniu, gdy już się udało, otrzymać kolejny cios na skalę atomu! Ostatnia z kobiet-Doris, to matka ośmiolatka, jednak nie do końca jej macierzyństwo wygląda tak, jakby sobie to wymarzyła. Trzy zupełnie różne historie, jednak tak wiele je łączy.

Bycie rodzicem to coś najpiękniejszego na świecie, oczywiście jest to moja opinia. Mimo iż mierzymy się z wieloma trudami, osobiście uważam, że naprawdę warto. Dziecko nadaje naszemu życiu sens, wnosi w niej radość i uśmiech, jednak nie każdy ma tego świadomość, czy też nie każdy może spełnić to marzenie, szczególnie w dzisiejszych jakże trudnych czasach, dla rodziców.

Myślę, że po ten tytuł każda kobieta powinna sięgnąć, aby zobaczyć z jakimi problemami często się borykamy. Decyzja o posiadaniu potomstwa nie jest łatwa, aczkolwiek nie należy również z nią zbyt długo zwlekać, bo gdy w późnych latach życia kobiety decydują się na posiadanie potomstwa, okazuje się to być już niemożliwe. Podejmowanie takich decyzji nie jest łatwe, niemniej jednak trzeba dokładnie przemyśleć wszystkie za i przeciw. Dlatego też dobrze sięgnąć po ten tytuł każdej kobiecie.

Piękna historia, która wzbudza emocje, dosłownie można powiedzieć, że została napisana przez życie, bo ile kobiet w świecie mierzy się aktualnie z takimi dylematami.

Ja tym tytułem jestem oczarowana i bardzo polecam!

Jednym zdaniem, to opowieść o kobietach, które nie chcą milczeć

Guadalupe Nettel mierzy się z jednym z najbardziej złożonych i intymnych tematów współczesności: macierzyństwem. Ale nie chodzi o macierzyństwo idealne rodem z familijnych filmów. Wręcz przeciwnie. To opowieść o macierzyństwie takim, jakie często nie mieści się w społecznej wyobraźni, o jakim na ogół sie nie mówi – bolesnym, niechcianym, a czasem zupełnie odrzucanym. To także opowieść o kobiecości, która nie musi być definiowana przez bycie matką.

Mamy trzy główne bohaterki – Laurę, Alinę i Doris. Są one bardzo różne od siebie. Ich życie to suma wielu, często niezbyt ciekawych kobiecych doświadczeń. Każda z nich prezentuje inną postawę wobec macierzyństwa, ma inne pragnienia.

To literatura, która nie potrzebuje dramatyzmu, by wzruszać. Opowiadana jest z dystansem, niemal dokumentalnie, ale przez to jeszcze bardziej przejmująco. Czytelnik czuje, że patrzy z bliska na intymny dramat.

Nie mniej ważny w tej opowieści jest temat siostrzeństwa i wspólnoty kobiet. Choć każda z bohaterek idzie inną drogą, łączy je coś więcej niż tylko przypadkowe relacje. To delikatna, ale bardzo ważna nić wzajemnego zrozumienia, akceptacji i wsparcia. W świecie tuż obok nas, zbyt czesto brakuje takiego cichego wsparcia. Jest takie powiedzenie, że nikt tak nie skryzwdzi kobiety, jak inna kobieta, smutne i prawdziwe. Nettel pokazuje, że kobiety nie muszą myśleć i czuć tak samo, by być sobie potrzebne. Ich siła nie leży w zgodzie poglądów, ale w gotowości do słuchania bez oceniania.

W tle tej emocjonalnej opowieści znajdziemy również pytania natury filozoficznej i społecznej. To najważniejsze brzmi - jaka jest dziś rola kobiety? Czy nadal sprowadza się do funkcji biologicznej i społecznej? Jak wiele presji wywiera na kobiety społeczeństwo – nawet w postępowych środowiskach? Czy rezygnacja z macierzyństwa to akt odwagi, egoizmu, czy jedno i drugie?

Jedyna córka to powieść wyjątkowa, która nie moralizuje i nie daje odpowiedzi. Zamiast tego otwiera ona drzwi do rozmowy, której tak bardzo dziś potrzeba. To literatura dojrzała, odważna i zasługująca na wszystkie wyróżnienia, jakie otrzymała. Jej miejsce na krótkiej liście Międzynarodowej Nagrody Bookera 2023 to nie przypadek – to świadectwo, że kobiece głosy, zwłaszcza te łamiące schematy, są dziś nie tylko słyszane, ale i potrzebne. Bardzo mocno polecam.

Guadalupe Nettel to autorka powieści „Jedyna córka”. Powieść tę wybrałam ze względu na ciekawy opis. Ponadto odkąd sama jestem mamą uwielbiam czytać książki dotyczące macierzyństwa. Ta historia jest na pewno wyjątkowa, ponieważ mamy w niej do czynienia z trzema kobietami, które mają inne podejście do dzieci.

Laura to kobieta, która świadomie podejmuje decyzję o nie posiadaniu dzieci. Zdaje sobie ona sprawę z tego, że macierzyństwo jest ciężkie, odbiera część wolności, zabiera czas. Macierzyństwo nie jest łatwe, a Laura to wie. Alina to kobieta, która początkowo też nie chce mieć dzieci. Jednak jej zdanie się zmienia i postanawia zostać matką. Niestety okazuje się, że jej dziecko nie przeżyje porodu. Alina jest załamana, jednak po porodzie istnieje maleńka nadzieja, że córka jednak przeżyje. Doris to natomiast kobieta, która sama wychowuje syna. Chłopiec jest agresywny zarówno słownie jak i fizycznie wobec matki. Kobiecie jest ciężko, a nie ma jakiegokolwiek wsparcia…

„Jedyna córka” to powieść, która bardzo mocno poruszyła moje serce. Niejednokrotnie z moich oczu płynęły łzy. Ta książka nie jest łatwa, ale jest bardzo potrzebna! Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z czym na co dzień mierzą się matki. Choć historie naszych bohaterek bardzo się różnią i każda z nich ma inne doświadczenia, to łączy je kobieca siła, potrzeba bliskości i niesamowita odwaga jaką muszą okazywać codziennie.

Coś co zasługuje na wspomnienie to na pewno obraz jaki autorka nam przedstawia, a przede wszystkim sposób w jaki nam go przedstawia. Guadalupe Nettel nie chce nikogo moralizować, ani pouczać. Każda historia jest przedstawiona w sposób bardzo autentyczny, ale z wyczuciem i delikatnością. Chociaż poruszane tutaj tematy są ciężkie to autorka w ich przedstawieniu wykazuje się ogromną wrażliwością i emocjonalnością.

Najważniejsze przesłanie jakie płynie z tej książki i które mocno mnie poruszyło to to, że bycie matką nie definiuje kobiety. Kobieta jest szczęśliwa jako matka i żona, ale jest też szczęśliwa jako kobieta bezdzietna. Dziecko nie jest naszym obowiązkiem. Decyzja o tym, czy chcemy je posiadać powinna zależeć tylko i wyłącznie od nas samych! Nikt nie może nam tego narzucać. Macierzyństwo zmienia w życiu bardzo wiele i szanuję osoby, które decydują się na dzieci jak i osoby, które tych dzieci mieć nie chcą. Ta historia pokazuje również jak wielka jest siła kobiet! Wsparcie jakie sobie okazujemy jest nieocenione. Nikt tak nie zrozumie kobiety jak druga kobieta.

Jednak najbardziej poruszył mnie wątek Aliny. Początkowo kobieta nie chciała mieć dzieci, jednak z biegiem lat jej podejście do tego tematu się zmieniło i decyduje się ona na dziecko. Kiedy zachodzi w ciążę jest przeszczęśliwa i z niecierpliwością oczekuję wraz z mężem narodzin dziecka. Niestety okazuje się, że dziecko nie przeżyje porodu.. Alina jest załamana. Kiedy córka się rodzi i okazuje się, że być może uda jej się przeżyć (nikt nie wie ile) chociaż ze znacznym stopniem niepełnosprawności. Alina początkowo nie chce, aby córka przeżyła, bo wie , ze to wiąże się z cierpieniem.. Jednak po czasie jej zdanie się zmienia, a córeczka staje się nadzieją.

Reasumując, „Jedyna córka” Guadalupe Nettel to powieść, którą z całego serca mogę polecić wszystkim kobietom. Jest to książka nie tylko o podejściu do macierzyństwa, ale o sile kobiet i wsparciu jakim są one dla siebie. Czasem obca kobieta może się okazać dla nas aniołem ratującym nas z najtrudniejszych sytuacji. „Jedyna córka” to książka ucząca nas, że każda kobieta decyduje o swoim ciele! Nie ważne, czy chcesz być matką, czy nie chcesz nią być jesteś wartościowym człowiekiem. Najważniejszy jest nasz komfort psychiczny, a nie narzucana rola przez społeczeństwo. Z całego serca polecam Wam poznać tę historię!

IG: libresunn

*współpraca reklamowa*

Kolejna perełka z "Serii z Żurawiem", czyli literatura piękna w cudownym wydaniu. Gdy tylko przeczytałam opis byłam jej bardzo ciekawa i cieszę się, że moje oczekiwania zostały zaspokojone. W treści poruszane są tematy kobiece, macierzyństwo, przyjaźń i wspólnota.

Trzy kobiety, które stają przed dylematem macierzyństwa. Jedna całkowicie przekonana o tym, że dzieci mieć nie będzie, idąc tym torem myślenia zabezpiecza się na przyszłość przed ewentualnym macierzyństwem. Druga, która dopiero po latach poczuła instynkt macierzyński, po wszelkich próbach poczęcia, gdy jest w upragnionej ciąży, spada na nią brutalna rzeczywistość, przez którą nie może w pełni cieszyć się odmiennym stanem. Trzecia to już matka, która zmaga się z trudami wychowania dziecka i własną depresją.

To bardzo poruszająca książka. Dostajemy dzięki niej trzy odmienne historie, choć powiązane ze sobą. Widzimy trzy inne kobiece postawy, które pojawiają się w rzeczywistym świecie. Poruszony tutaj zostaje temat macierzyństwa, ale tutaj skupiamy się tylko na kilku jego aspektach. Po pierwsze czy każda kobieta powinna zostać matką? W naszym społeczeństwie kobiety, które jasno deklarują, że nie chcą mieć dzieci są z góry osądzane i czasem nawet potępiane. Kolejny temat to obudzenie się instynktu macierzyńskiego, trudy związane z poczęciem, bo wbrew pozorom to nie taka prosta sprawa, później trudy ciąży, temat niepełnosprawności, wychowywania dzieci specjalnej troski, aż po problemy wychowawcze, a to wszytko zawarte jest w 200 stronach powieści.

Mnie ta książka poruszyła do głębi, momentami łzy napływały do oczu, a przede wszystkim poznać kobiety o różnych poglądach, z którymi i ja się utożsamiam. To powieść o kobietach i dla kobiet, które szukają swojej drogi, które stają przed wyborami, i które same tworzą własne historie. Czuję niedosyt, bo chciałoby się uzyskać więcej informacji o niektórych sprawach, mam też wrażenie, że bohaterki zostały nierówno podzielone czasem, by pokazać swoje historie. Książka jest emocjonująca, piękna i wartościowa. Polecam.

*olilovesbooks2*