Jedno słowo za dużo

Każdy z nas chciałby usłyszeć „Będę Cię kochać do końca świata”. Tylko czy takie słowa często nie są rzucane na wiatr?

Mary trzynaście lat temu poznała Jima. Ona wtedy pracowała w hotelu a on przyjechał na konferencję. Główna bohaterka była młoda i śliczna a Jim przystojny i bogaty. Ich drogi się łączą i tak przeprowadzają się do Londynu.

Wszystko wydawało się być w porządku jednak wcale tak nie jest. Pewnego razu Mary nie wytrzymuje i wyrzuca z siebie wszystko, w ten sposób mówi trochę za dużo. Jim znika…

Teraz główna bohaterka pracuje w markecie a nocami jest wolontariuszką w lokalnym Telefonie Zaufania. Mary od zniknięcia Jima codziennie, dzień w dzień stoi przed stacją kolejową z kartką „Wróć do mnie Jim”. Ktoś z przechodniów kręci filmik z nią w roli głównej i udostępnia w Internecie. Jakby tego było mało Mary odbiera telefon, który wydawać by się mogło, że jest właśnie od Jima.

Czy to rzeczywiście telefonuje Jim? Czy Mary go jeszcze odnajdzie? Czy oboje będą jeszcze szczęśliwi?

To było moje pierwsze spotkanie w twórczością autorki i spodziewałam się, że ta książka mnie dosłownie pochłonie. Niestety tak się nie stało, a wręcz troszkę się wynudziłam.

Pomysł na historię wydawał się być trafiony jednak zabrakło mi tego czegoś, co sprawiłoby, że chcę jak najszybciej poznać koniec. A poza tym, że poznajemy życie Mary od momentu jej poznania z Jimem nie dzieje się nic.

Mamy postacie drugoplanowe, które chcą pomóc przyjaciółce odnaleźć jej ukochanego. I chyba one bardziej mi się podobały niż głowni bohaterowie.

Autorka porusza temat depresji jednak moim zdaniem to było tylko napomknięcie o niej. Może i bohaterowie przeżywali wiele emocji jednak ja, jako czytelnik nie byłam w stanie ich odczuć, bo cała fabuła była bardzo powolna.

Na chwile obecną raczej nie skuszę się na kolejne książki autorki, ale w przyszłości, kto wie, co mi do głowy przyjdzie. Nigdy nie mówię nigdy.

To była miłość jak z bajki.

Ona śliczna lecz nieśmiała. On bogaty i przystojny. To przy nim nabiera pewności siebie i spełnia się jako artystka. Dla niego Merry jest bezpieczną przystanią.

Mijają lata a ich związek przestaje być idyllą. Coś zaczyna się psuć i przestają się rozumieć. Podczas jednej z kłotni Marry wybucha a Jim wychodzi z domu.

Niby nic takiego, nerwy i adrenalina. Tylko, że mija siedem lat od jego wyjścia.

A ona dzień w dzień staje na dworcu z tabliczką na której pisze "Wróć do domu Jim".

Co takiego stało się z Jimem? Dlaczego Marry wciąż czeka? I na co czeka po tylu latach? Jak długo można czekać? Czy znajdzie odpowiedź na swoje pytanie?

Kiedy zaczęłam czytać pierwsze moje pytanie to gdzie jest Jim? Została wzbudzona ogromną ciekawość. Po chwili autorka zaserwowała mi miłosną, ckliwą historię. Typu ON bogaty, ona taka "se".

Bardzo mnie męczyły kolejne strony, ale na szczęście zła passa została przerwana i coś zaczęło się dziać.

Historia nabiera sensu i jeśli nie zniechęci Was dotarcie do tego momentu to dostaniecie odpowiedzi na swoje pytania.

Autorka zawarła w książce bardzo ważną kwestię zdrowia psychicznego. Pod płaszczykiem własnej niemocy i bezradności jesteśmy skazani często na przegraną. Składając wszystko w całość książka nie jest zła, tylko autorka trochę przekombinowała. Można to było napisać prościej bez zbędnych wygibasów.

Mary kocha bezgranicznie Jima, dlatego w momencie gdy mężczyzna jej życia nagle nie wraca do domu kobieta jest zrozpaczona i nie jest w stanie funkcjonować bez niego oraz żyć w niepewności co się z nim dzieje, jak sobie radzi i czy nic mu się nie stało. Od tamtego dnia jednak Mary nie traci nadziei na powrót mężczyzny dlatego też, codziennie wychodzi na dworzec z tabliczką " Wróć do domu, Jim". Wszystko jednak zaczyna się zmieniać kiedy podczas jednego popołudnia przez swój wybuch emocji przyciąga spojrzenia podróżujących, a filmik z tego zajścia trafia do internetu. Wtedy też w jej życiu pojawia się Alice, która postanawia pomóc Mary odnaleźć Jima, aby kobieta mogła odzyskać spokój i żyć ponowie pełnią życia.

Chociaż początkowo mi się wydawało, że historia może być dosyć przewidywalna i nie będzie trzymała w napięciu to jednak autorka tak poprowadziła akcję, że moje przypuszczenia się nie potwierdziły. Historia jest wciągająca, a różne przestrzenie czasowe bardzo dobrze się uzupełniają pozwalając przy tym poznać lepiej główną bohaterkę oraz zrozumieć jej postępowanie oraz relacje jakie łączyły ją z Jimem przed jego zniknięciem. I chociaż pewne sytuacje można przewidzieć to i tak chce się czytać dalej, żeby poznać zakończenie które wcale nie jest takie przewidywalne. Dlatego warto przeczytać ją do końca, a ponieważ jest lekko napisana to czyta się ją szybko i przyjemnie.

" Jedno słowo za dużo"

"Niektórzy widzą tylko to, co chcą widzieć"

Historia Mary która od 7 lat codziennie po skończonej pracy, staje na dworcu kolejowym w Ealing z tekturowa kartka z napisem "Wróć do domu Jim". Jej ukochany od tylu lat nie daje znaku życia, a ona z maniakalnym uporem od lat nadal czeka na jego powrót. Jednak czy po takim czasie czekanie ma sens? Może miłość się wypaliła ale przezwyczajenie sprawia że nie chcemy tego widzieć?

Historia pełna bólu po straci ukochanej osoby, pełna tajemnic i tego jednego słowa które okazało się być za dużo. Czasami tak jest, że powiemy coś nie do końca przemyślanego a to sprawi, że nasze życie drastycznie się zmienia. Książka jest podzielona na dwie strefy czasowe, w trakcie trwania związku Mary z Jimem i czasie w którym jego już nie ma. Nie jest to łatwa lektura bo zawiera w sobie wiele ciężkich przeżyć, uzależnienia od alkoholu, depresji. Jednak mimo wielkich starań nie potrafię zrozumieć bohaterki. Wydaje mi się, że nie tylko Jim miał problemy psychiczne ale również ona. Po jego zniknięciu. Zaczyna żyć tylko nadzieja że ON wróci, tyle lat życia podporządkowała staniu na dworcu, jakby to była jej pokuta. I może w jakiś sposób to jej plan. Nie powiem, że książkę czytało mi się łatwo, narracja trzecioosobowa kompletnie mi nie odpowiadał i mimo początkowego zainterowania książka z każdą kolejną strona mój zapał minął i topornie brnelam do końca. I czy zakończenie tej historii dało mi satysfakcję? No nie koniecznie, tyle drążenia tematy, refleksji Mary, wspomnień sprzed lat, aby na końcu niczym nie zaskoczyć. Czegoś w tej historii mi zabrakło, czegoś co by ożywiło te historie.

Będę cię kochać aż do końca świata...

I ta historia to pokazuje.

Mary codziennie od siedmiu lat chodzi na dworzec z tabliczka "Wróć do domu, Jim"

Wariatka? Chora psychicznie? Co za kobieta.

Ale bohaterka po mimo wszystko nie odpuszcza wierzy że to ma sens.

Wolontariuszka w telefonie zaufania i pewnego razu odbiera telefon który daje znowu nadzieję, myśli że dzwoni Jim.

Czy rzeczywiście to on? Czy bohaterka traci rozum i szaleje?.

Książka napisana w dwóch czasach.

Przeszłość - pokazana nam jest pięknie budująca się miłość. Randki, zauroczenie wyznania i przygody.

Teraźniejszość- smutek, ból i rozpacz.

Książka pokazuje nam jak można stracić człowieka ale również jak można trwać w wierze ze wróci. Uczucia wygrywają z rozumem.

Mamy wszystkie uczucia jakie możemy mieć od radości od bólu i rozpaczy. Autorka również zadbała nad karuzela emocjonalna.

Niestety mimo wszystko nie wciągnęłam się w lekture. Książka napisana w trzeciej osobie która opowiada wszystko z boku mnie nie przekonała. Czytanie mi się dłużyło i momentami czułam nudę. Pomimo że rozdziały były opisane rocznikami czasem gubiłam się w tych czasach. Nie zaciekawiła mnie ta historia od początku więc bez entuzjazmu czytałam dalej. Zdecydowanie opisy tutaj rządzą pomimo że znajduje się dużo dialogów gubią się w tle.

JEDNO słowo za dużo to książka która miała zabrać mnie w szokującą i fascynującą podróż a czytając myślałam już byle o końcu.

Czego szukamy w książkach? Czy zawsze oczywistego romansu z łatwym do przewidzenia zakończeniem? Słodkiej, aż do przesady, fabuły? Zagadki, którą krok po kroku, strona po stronie będziemy rozwiązywać z autorem? Krwawego thrillera bądź kryminału mrożącego krew w żyłach? Jakiekolwiek są Państwa odpowiedzi na powyższe pytania, chciałabym zwrócić Waszą uwagę na książkę autorstwa Abbie Greaves, która w moim osobistym odczuciu łączy prawie wszystkie wymienione przymioty. Jest słodka, ale i gorzka a jej duszna atmosfera może przyprawić o ciarki na całym ciele.

Po sześciu latach związku Jim znika z życia Mary pozostawiając ogromną pustkę. Tworzyli zgraną parę. Było im ze sobą dobrze, ale wiadomo jak to w związkach bywa, zdarzały się ostrzejsze wymiany zdań. Nikt nie jest przecież bez wad, a żyjąc tyle czasu z ukochaną osobą pod jednym dachem, widzimy je jak na dłoni i czasami wybuchamy. To właśnie kłótnia i jedno słowo, które padło przesądziło o odejściu. Mary nie może się pogodzić z rozstaniem, wciąż czynnie czeka na powrót ukochanego. Codziennie zjawia się na dworcu, gdzie stoi z napisem „Wróć do mnie, Jim”. Tam poznaje Alice. Dziewczyna jest żywo zainteresowana osobą Mary i chciałaby pomóc. Jak się okazuje jest to niezwykle istotna postać w życiu zdesperowanej kobiety. Ich spotkanie i nić sympatii, jaka zawiązuje się między nimi staje się później kluczowa.

Wydaje mi się, że na tym muszę poprzestać, ponieważ nie chcę zdradzić nic ważnego, żeby opinia pozostała opinią a nie streszczeniem. „Jedno słowo za dużo” to druga książka autorki, która ukazała się na polskim rynku wydawniczym dzięki Wydawnictwu Muza. Dla mnie jednak była tą pierwszą i zdecydowanie zachęciła do przeczytania „Cichych dni”.

W niniejszej powieści od pierwszych słów nie da się nie odczuć, że coś wisi w powietrzu, że coś, niekoniecznie optymistycznego, się wydarzy. Nie wiem, czy istotną dla Państwa wiedzą okaże się fakt, że można podczas lektury odnieść wrażenie, że jest pozbawiona słońca. Pomimo, iż w życiu bohaterów nie brakuje dobrych chwil to wręcz namacalna jest pochmurna aura przez całą książkę.

„Jedno słowo za dużo” to słodko-gorzka opowieść o blaskach i cieniach życia. Podana w świetny sposób porywa i nie puszcza aż do ostatniej kropki.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Muza.

Ile byście zrobili dla tych których kochacie? Co byście zrobili gdyby z dnia na dzień Wasza ukochana osoba zniknęła bez słowa i nie zostawiła po sobie jakiejkolwiek informacji?

Mary miała wszystko. Miała ukochanego mężczyznę, spełniała się zawodowo, miała wspaniały dom w Ealing. Była szczęśliwa pomimo, że straciła kontakt z wieloma osobami. Właśnie dla ukochanego przeprowadziła się do Londynu z Belfastu. Wystarczyło o jedno słowo za dużo aby to wszystko straciła. Ale czy powinna mieć jakiekolwiek poczucie winy? Czy to właśnie przez te ostatnie słowa jej świat się zawalił?

To było moje pierwsze spotkanie z autorką i nie powiem żebym się zawiodła. Ta historia mnie wciągnęła. Wykreowana tajemnica była na tyle intrygująca, że ciężko było mi odłożyć tę książkę na bok. Nie ma w niej krwawych wątków ani tajemniczego morderstwa ale jest coś innego, ta książka ma w sobie TO COŚ. Gdyby nie fakt, że podchodziłam do lektury z myślą, że to fikcja literacka to łatwo byłoby mi uwierzyć, że to zdarzyło się na prawdę. Z łatwością dałabym sobie rękę uciąć, że taka Mary i taki Jim istnienie na prawdę gdzieś na przedmieściach Ealingu.

Czytało mi się to niezwykle dobrze. Autorka nie tyle ukazała rąbka 'prawdziwej' miłości ale również poruszyła tematy ważniejsze jakimi są problemy depresyjne i nie tylko. Jak ważne jest to, żeby wspierać drugą osobę gdy ta z takimi się boryka. Takie problemy są mało zauważane dlatego ważnym jest to żeby być. Wspierać.

Zdecydowanie sięgnę po wcześniejszą książkę autorki "Ciche Dni" bo też czytałam na jej temat wiele dobrych recenzji.

Czasami wystarczy, aby wszystko się posypało.

Aby zostawiło żal i wyrzuty sumienia.

Ile razy w swoim życiu powiedziałaś/-łeś to jedno słowo za dużo?

Ja z pewnością kilka i czytając tę książkę przygarnęłam od nowa do siebie wszystkie nieszczęścia mojego życia, więc jeśli akurat macie doła, to odłóżcie grzecznie tę lekturę na półkę i niech lepiej poczeka na lepszy humor.

Bo czeka Was tutaj prawdziwy uczuciowy rollercoaster.

Mary codziennie od 7 lat stoi przed jedną z londyńskich stacji kolejowych i trzyma tabliczkę z napisem ,,Wróć do domu Jim".

Poznali się 13 lat wcześniej i zakochali.

Ale ON pewnego dnia zniknął, a ona wcześniej powiedziała jedno słowo za dużo.

Teraz pracuje w supermarkecie i jako wolontariuszka w telefonie zaufania.

Pewnego dnia wydaje jej się, że otrzymuje telefon od Jima.

Czy to faktycznie on?

Czy Mary nareszcie dowie się, dlaczego zniknął?

Ta książka jest przepiękna.

Wzruszająca, smutna i sentymentalna.

Prawdziwy wyciskacz łez, napisany lekko, z miłością i gracją o uczuciach, stracie i lęku przed prawdą, która może nas złamać..lub uwolnić.

O tym, jak przy tragediach szukamy winy w sobie, co nie pozwala nam oddychać pełnią życia i o nadziei, że w końcu odmienimy swój los.

Ja Wam ją polecam z całego serducha.

Autor: Abbie Greaves

Tytuł: Jedno słowo za dużo

Wydawnictwo: Muza

Premiera: 2021-06-30

Mary, codziennie od siedmiu lat – tuż po skończeniu pracy i aż do późnego wieczora – stoi przed jedną z londyńskich stacji kolejowych, trzymając w ręku napis: Wróć do mnie, Jim. Pracuje w supermarkecie, jest także wolontariuszką w lokalnym kryzysowym Telefonie Zaufania. Podczas jednego z dyżurów odbiera, jak jej się zdaje, telefon od swojego Jima. Czy to rzeczywiście on, czy może Mary całkiem traci rozum?

Podeszłam do tej książki, ponieważ poprzednia pozycja autorki bardzo mi się spodobała. Napisana jest ona przyjemnym pismem. Fabuła prowadzona jest dobrze, nie ma problemu z odnalezieniem się w niej. Już od początku bardzo mi przypadła do gustu, ponieważ mamy tutaj podział na to co dzieje się teraz i w przeszłości. Lubię takie dobieranie opowiadania losów bohaterów, ponieważ wtedy możemy lepiej je poznać. Bardzo współczułam Mary tego, co ją spotkało, ale także próbowałam zrozumieć Jima. W międzyczasie na światło dzienne wychodzą nowe fakty, które sprawiły, że jeszcze szybciej chciałam przeczytać tę książkę, chociaż tak bardzo nie chciałam jej kończyć. Spodobało mi się dobranie bohaterów. Autorka postarała się o to, aby emocje trzymały się nas cały czas. Muszę przyznać, że kilka razy byłam wzruszona. Zakończenie totalnie mnie zszokowało. Nie zrozumiałam do końca zachowania Mary. Po przeczytaniu miałam mały mętlik, ponieważ analizowałam historię jeszcze raz. Ocena 7/10

"Nawet najbzdurniejsze artykuły nie zniszczyły wiary Alice w dobro, jakie może przynosić dziennikarstwo. Inaczej nie zniosłaby długich godzin pracy, marnych zarobków i ciosów godzących w jej pewność siebie. Kiedy doradca zawodowy zapytał czternastoletnią Alice, czym chciałaby zajmować się w dorosłym życiu, odrzekła po prostu: "Odkrywaniem prawdy". Doradca przejrzał plik broszurek i wyciągnął jedną dla Alice. Dotyczyła dziennikarstwa śledczego.

Pełna emocji książka, którą tak naprawdę trudno jednoznacznie sklasyfikować, więc proszę nie zrażajcie się tym, bo ta historia warta jest każdej sekundy którą jej poświęcicie. W dzisiejszych czasach coraz trudniej znaleźć coś oryginalnego i niebanalnego, a ta powieść dokładnie taka jest. No i zakończenie, które w pierwszej chwili rozczarowuje, ale po zastanowieniu okazuje się trafione w punkt.

Pamiętam na początku swojej drogi na bookstagramie książkę pt. "Ciche dni" Abbie Greaves, która była dosyć popularna... Zawsze chciałam ją przeczytać, ale jakoś do tej pory mi się nie udało. Aż nagle wydawnictwo Muza wysłało mi inną propozycję tej autorki. Od razu się zgodziłam, ponieważ zachęcona dobrymi opiniami poprzedniej książki byłam nastawiona na coś dobrego:)

Wiecie.. ta historia nie była zła, ale też do końca nie rozumiem chyba jej sensu 🙈

Dlaczego?

Już Wam piszę...

Mary każdego dnia od siedmiu lat po skończeniu swojej pracy aż do późnego wieczora stoi na jednej ze stacji kolejowych z tabliczką "Wróć do domu, Jim". Szuka swoją miłość, która zniknęła bez śladu...

Bardzo mnie ten początek zaintrygował. Kobieta tak bardzo kochała swojego partnera (małżeństwem nie byli), że nie mogła pogodzić się z jego nagłym zniknięciem... niby 7 lat to bardzo dużo, ale czego nie robi się w imię miłości? Tylko czy to była taka prawdziwa miłość?

Jim był lekarzem. Miał swoje problemy o których nie chciał za bardzo rozmawiać z Mary (chyba nie na tym polega związek prawda?). Topił swoje smutki i problemy w alkoholu...co nie podobało się Mary.

Znają się już długo, ponieważ

poznali się dawno i zakochali w sobie. Po pewnym czasie razem zamieszkali. Mary była dla Jima " bezpieczną przystanią", ale po po kilku latach w ich związku zaczyna się coś psuć... coraz częściej się kłócą. Pewnego wieczoru Mary wychodzi na urodziny do swojej mamy, a gdy wraca Jima nie ma już w domu...

Pomysł na historię naprawdę fajny, ale... szczerze? Trochę mnie rozczarował ten koniec. Spodziewałam się czegoś naprawdę dobrego, a dostałam koniec który nie będę ukrywać, ale mnie rozczarował. Nie było efektu "wow" ani żadnego zachwytu... po prostu się zakończyło tak "ooo"🙈 Dodam tylko, że nikt go nie zamordował... to po prostu było... najbardziej oczywiste rozstanie jakie mogło być 🤦‍♀️ (to nie jest spoiler! Ale nie potrafiłam się powstrzymać...musiałam to napisać😁)

Czytał ktoś z Was? Może moglibyście mi napisał jak Wy odebraliście tę książkę?

Książka została otrzymana z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty] @[Adres usunięty], za co bardzo dziękuję💛 Jeśli kiedykolwiek czytaliście opis tej książki – jestem pewna, że bardzo Was zaciekawiła, podobnie zresztą jak mnie😄 Nie mogłam sobie jej odpuścić, wiedziałam, że szybko muszę się za nią zabrać, a gdy miałam ją już w rękach, pochłonęłam w zaledwie kilka dni (a gdyby nie zobowiązania na uczelni to pewnie zajęłoby mi to jeszcze mniej czasu😅).

Mary od siedmiu lat każdy wieczór spędza na stacji kolejowej w Ealing, trzymając w rękach tekturkę z napisem „Wróć do domu, Jim”. Pomimo stałej pracy w supermarkecie i angażu w Nocnej Linii w formie wolontariatu nie poddaje się i codziennie stara się wyłowić spośród tłumu twarzy na stacji tę jedną, którą tak pragnie ujrzeć. Którejś nocy, gdy pełni dyżur w Nocnej Linii odbiera telefon, który sprawia, że jej świat na chwilę się zatrzymuje. Mogłaby przysiąc, że to był telefon od Jima. Przypomina jej się ich ostatnia rozmowa, gdy padło właśnie o jedno słowo za dużo. Jim, chorujący na depresję zniknął następnego dnia i od siedmiu lat nie pojawił się w życiu Mary już ani razu, mimo długotrwałego związku, który niegdyś ich łączył i obietnic, że zostaną ze sobą na zawsze.

Ta książka była… niesamowita. To jedyne słowo, jakie wydusiłam z siebie po jej skończeniu. Tematyka jest naprawdę ważna i otworzyła mi oczy na problem, jakim jest depresja. Wcześniej, owszem, zdawałam sobie sprawę z tego, jak wyniszczająca potrafi być ta choroba, jednak po lekturze tej książki doszłam do wniosku, że mimo wszystko niewiele o niej wiedziałam. Właśnie dlatego „Jedno słowo za dużo” to bardzo ważna książka. Wzruszająca, pełna emocji i niewypowiedzianych słów, a czasami także tych momentów, gdy któryś z bohaterów powinien ugryźć się w język. A co do bohaterów – są bardzo różnorodni, każdy z nich ma całkowicie inne problemy i osobowość, ale naprawdę wiele ich łączy. Bardzo spodobała mi się końcówka, będąca idealnym podsumowaniem całej fabuły.

Nie mam pojęcia w jaki jeszcze sposób zareklamować Wam tę książkę i polecić, bo po prostu brakuje mi słów. Wiem, że polecało ją już kilka bookstagramerek i ja też chciałabym dołączyć do tego grona. „Jedno słowo za dużo” to jeden z moich faworytów tego roku – naprawdę bardzo serdecznie polecam dosłownie każdemu. Jestem pewna, że Was nie zawiedzie i zostawi Was z wieloma niewypowiedzianymi emocjami, a może także i łzami wzruszenia. Powtórzę jeszcze raz – niesamowita!

Choć ta książka wygląda niepozornie, porwała mnie tak, że aż odleciałam do innej rzeczywistości. Zaczynając tę książkę nie byłam przygotowana na taką ilość emocji!

Powieść zawiera wiele więcej wartości niż mogłoby się wydawać patrząc na okładkę.

Tajemnica Jima, która ciągnie się od pierwszych stron, dodaje do wszystkiego takiego zainteresowania, że książki nie da się odłożyć.

Powieść porusza temat depresji i straty ukochanej osoby. Jak trudno jest nam się pozbierać po odejściu kogoś kogo kochamy? Jakim wyczynem jest o niej zapomnieć? Potrzebowałam chusteczek, kiedy wszystko się rozwiązało. Bardzo wzruszająca i emocjonująca historia, jedna z lepszych jaką miałam zaszczyt przeczytać.

Nie żałuję, że ten tytuł gości na mojej półce.

Książka, która traktuje problemy psychiczne w bardzo poważny sposób. Tyle się mówi o tym, aby uważać na osoby, które mają takowe problemy, ale jak jest potrzeba, to i tak nie okazujemy im odpowiedniego wsparcia. Druga książka Abbie Greaves bardzo poważnie podchodzi do tego tematu, pokazując co się dzieje, jeżeli nie zareagujemy w odpowiedni sposób. Historia niby jest fikcyjna, ale mogła wydarzyć się naprawdę. Jestem pod wielkim wrażeniem talentu autorki, która daje do myślenia wielu osobom. Myślę, że takie książki jak ta, powinny prowokować społeczne dyskusje odnośnie osób zmagających się np. z takimi problemami, jak depresja.

Przypadkowe spotkanie w hotelu i nagłe połączenie dusz. Miłość pomimo dzielących ich kilometrów i wizja wspólnej przyszłości. A później nagłe zniknięcie. Kartka z napisem „Jim, wróć do domu" w dłoniach, rutyna i serce, które nieustannie cierpi. Tak maluje się fabuła powieści, jaką obserwujemy na dwóch płaszczyznach czasowych. O czym jednak jest ona naprawdę?

O tym, że czasami miłość to za mało. Że zdrowia psychicznego nie należy bagatelizować, że każdy człowiek zmaga się ze swoimi demonami i że czasami wybieramy samotność, choć mamy obok ludzi, którzy wyciągają do nas dłonie. Że świat nie jest czarno-biały i nie ma w nim jedynie osób winnych czy niewinnych. Abbie Greaves z wrażliwością kreśli portrety kolejnych bohaterów. Ukazuje ich rany, jakie ukrywają, zamiast dać im się goić. Każdy z nich zmaga się z czymś, z czym nikt nie powinien być sam, choć czasami się tego wstydzi czy boi. Samotność, depresja, myśli samobójcze, brak pogodzenia ze stratą... Żyją dalej, próbują funkcjonować, ale wszystko wymyka im się z rąk. Do czasu. Wspólna misja jest motorem do zmian. Nie mają już gdzie uciekać i muszę stawić czoła temu, co dotąd ich dusiło.

Zastanawiam się, jakim przedziwnym sposobem wcześniej nie słyszałam o Abbie. Jej tworzenie zdań, powolne snucie opowieści i staranne kreowanie bohaterów to coś, co ogromnie sobie cenię. Trafiła do mojej wrażliwości i napełniła moje serce tak wieloma uczuciami... Jej nieidealni bohaterowie byli ludźmi z krwi i kości. Były dwa momenty, gdzie tylko uśmiech autorki pomógł bohaterom w „śledztwie", co można uznać za naiwną drogę na skróty, ale jedynie te dwie krótkie niczym mrugnięcie sceny mogę uznać za minus. Bo cała reszta ogromnie mi się podobała i cieszę się, że powieść ta trafiła do moich rąk. Była piękna.

tłum. Katarzyna Bieńskowska

Siedem lat… tyle czekała na swojego ukochanego Mary. Codziennie wieczorem o tej samej porze na stacji kolejkowej, w zimie bądź w lecie nieustannie z sfatygowaną przez czas kartką z napisem „Wróć do domu, Jim”.

Idealny związek pełen namiętności, zrozumienia i wzajemnej troski z dnia na dzień staje się wspomnieniem. Po sześciu latach wszystko się kończy i świat przestaje istnieć.

Mary i Jim mieli trwać wiecznie, ich miłość miała być na zawsze, każde z nich było dla siebie bezpieczną przystanią, idealna para dogadująca się w każdej możliwej sferze życia. Niestety życie bywa niesamowicie przewrotne i pokazuje, że nie ma czegoś takiego jak „na zawsze”.

Pewno dnia ukochana osoba idzie i już nie wraca. Tak po prostu. Nie wie tylko, że Mary będzie na niego czekać… tylko ile zdoła wytrzymać i czy będzie to miało sens?

Mam co do tej książki mieszane odczucia. Czytając ją nie mogłam się wkręcić w fabułę, nie było tam dla mnie czegoś, co by mnie przeciągnęło i zaintrygowało. Akcja toczyła się bardzo wolno, nie było niespodziewanych zwrotów akcji. Cieszę się, że w drugiej połowie wreszcie zostałam wciągnięta w losy bohaterów i było to ciekawe.

„Jedno słowo za dużo” jest powieścią obyczajową, która zahacza o życie w sferze psychologicznej, pełna cierpienia, udręki i niespełnionej miłości. Główna bohaterka za wszelką cenę chce odnaleźć swojego ukochanego, nie widząc dla siebie innej przyszłości- bez niego. Wydaje jej się, że może być szczęśliwa tylko z nim, że bez niego nie istnieje. Ukazany jest tutaj ogrom cierpienia jaki musi nosić w sobie przez te kilka lat i to, że nigdy nie pogodziła się z jego odejściem i ciągle walczy. Co mnie tutaj zdziwiło, to to, że Jima szukają jej przyjaciele a nie ona sama. Ona stoi na dworcu z kartką tak jakby ON nagle miał wysiąść z jakiegoś pociągu. W dzisiejszych czasach kiedy mamy Internet i telewizję wydaje się to być dosyć mało pomocne.

Co do zakończenia tej historii- cieszę się, że było niestandardowe, nie takie jak się spodziewałam, że autorka nie poszła po najmniejszej linii oporu. Czy jest to happy end – tego nie mogę zdradzić, ale warto wyrobić sobie co do tej książki własne zdanie.

Abbie Greaves to znana autorka bestsellerowej powieści – „Ciche dni”. Dziś zaprezentuję jej najnowszą książkę – „Jedno słowo za dużo”. Do napisania tej powieści zainspirował ją chłopiec z Japonii, który nigdy nie widział, aby jego rodzice ze sobą rozmawiali. Autorka specjalizuje się w analizie trudnych relacji w rodzinie. Natomiast to piękne dzieło zadedykowała swoim rodzicom, jak pisze: ”Dla których cierpliwość do mnie jest mówiąc oględnie, inspirująca”.

Główną bohaterką książki – „Jedno słowo za dużo” jest Mary O'Connor. Dziewczyna jest stałym bywalcem dworca Ealing Broadway w Londynie. Codziennie po zakończonej pracy przychodzi na dworzec, od siedmiu lat, trzymając w ręku tekturkę z napisem WRÓĆ DO DOMU, JIM, którą zawsze nosi przy sobie, w tylnej kieszeni plecaka.

W dni, kiedy panuje duży ruch, ktoś przystaje i pyta ją o Jima, ktoś chce wcisnąć pieniądze, a jeszcze inni uważają, że upadła na głowę. Mary po pracy udziela się charytatywnie, są to głównie noce w tzw. Nocnej Linii, do których zgłosiła się trzy miesiące po tym, jak Jim zaginął. Dziewczyna łudzi się, że pewnego dnia, poprzez tę linię odnajdzie Jima. Wszak to jej pierwsza i największa miłość….

Co takiego właściwie się wydarzyło i czy kiedykolwiek Jim się odnajdzie, dlaczego zniknął?

„Jedno słowo za dużo” to wspaniała powieść obyczajowa, podejmująca trudne tematy i relacje rodzinne czy partnerskie, a jednocześnie zmuszająca czytelnika do refleksji nad mentalnością ludzkiego umysłu i depresji czy chociażby nawet uzależnienia.

Jim pochodził z bardzo bogatej rodziny, był da Mary nie tylko pewnego rodzaju drzwiami, które otwierają się na całkiem nowy świat. Pokazał, że może śmiało iść przez życie, a nie przemykać się chyłkiem. Poszerzył jej horyzonty, zachęcał, aby miała coraz większe marzenia. Jednak, to Mary pozostawała bezpieczną przystanią dla nich obojga. Po kilku latach, coś się dzieje w ich związku…

Czy jedno słowo wypowiedziane w przypływie emocji, może zaważyć na rozpadzie związku?

Ciekawa, poruszająca i zmuszająca do refleksji książka. To historia dwóch osób, pochodzących z dwóch różnych światów.

”Wypasione mieszkanie, nadziana rodzina, zapatrzona w Jima partnerka. Dlaczego więc, u diabła ciężkiego, chłopak zniknął...”

Polecamy: Dobre Recenzje

Myślałam, że ta historia będzie jedną z tych spokojniejszych, ale mimo jej subtelniejszej strony, czułam ogrom emocji, który towarzyszył mi podczas lektury. Nie ma tu dynamicznej akcji, ale fabuła wartko płynie skupiając się przede wszystkim na losach i uczuciach bohaterów. Siedem lat. Właśnie tyle czasu Mary cierpliwie czeka na powrót swojego ukochanego. Nie potrafi o nim zapomnieć. I nie potrafi ruszyć naprzód. Główna bohaterka oczarowała mnie swoim charakterem. Na początku związku z Jimim niepewna siebie i niewyróżniająca się niczym szczególnym. Z czasem, gdy ich uczucie się rozwija, widać jak rozkwita i Mary. Autorka przedstawiła to bardzo wiarygodnie. Ta zmiana w Mary bardzo harmonijnie splatała się z fabułą. Trzeba przyznać, że jej wiara, upór i wytrwałość dawała tej historii nadzieję. „Jedno słowo za dużo” zaskakuje też swoją psychologiczną stroną. Zmusza do refleksji i zastanowienia się, kiedy nadchodzi czas, aby całkowicie odpuścić . Jednak jest to również opowieść o walce w to, co się wierzy. Historia jest na tyle wciągająca, że ja z zapartym tchem śledziłam losy każdego z bohaterów. Dodatkowym atutem było wprowadzenie postaci Alice, która dodała tej historii wyrazu i pokazała, że chociaż początkowe intencje mogą okazać się niesłuszne przypadkowo można odnaleźć przyjaźń. Przejmująca historia o miłości, którą naprawdę warto przeczytać.

amiętacie zeszłoroczny debiut Abbie Greaves „Ciche dni” ? Powieść pełną poczucia winy, bólu i cierpienia, ale też dającą nadzieję. Nadzieję, że na to, że prawdziwa miłość jest w stanie pokonać wszystko…

Już wtedy obiecam sobie, że kolejne książki autorki biorę bez zaczytywania się w ich opis…

Tym razem autorka przychodzi do nas z książką „Jedno słowo za dużo” , która jutro ma swoją premierę. Kolejny raz Abbie Greaves prezentuje niezwykle wzruszającą opowieść o sile miłości, o wytrwałości, ale też o cierpieniu po odejściu drugiej osoby i o bólu, który temu towarzyszy...

Główni bohaterowie Mary i Jim byli parą zakochanych w sobie osób. Ona śliczna, choć nieśmiała ON przystojny i bogaty… Do czasu… Pewnego dnia Jim znika bez śladu… Życie Mary zmienia się całkowicie – codziennie od siedmiu lat stoi przed stacją kolejową londyńskiego metra z tabliczką w dłoniach …

Autorka z niesamowitą umiejętnością budowała napięcie powieści jednocześnie bardzo powoli rozwiązywała tajemnicę. Ta książka jest nie tylko przeraźliwie dojrzała, głęboka i poważna.. Ona jest tak pełna emocji, że ja po jej przeczytaniu musiałam odczekać zanim chwyciłam inną pozycję książkową do ręki. Zdecydowanie jest to książka, która zostaje w pamięci na dłużej. I nie wiem czy to kwestia tego, że sama nie chciałabym znaleźć się w takiej sytuacji, czy raczej kwestia autentyczności i poruszenia najbardziej czułych strun natury człowieka. Właściwie to w każdym przeczytanym fragmencie czułam ból Mary, jej bezradność, jej tęsknotę, nostalgię i wewnętrzną walkę z samą sobą. Tak po ludzku jej współczułam ciągle nie rozumiejąc dlaczego Jim zniknął… I jeszcze to pytanie ciągle snujące się w tyle głowy: Jak długo można czekać na ukochaną osobę?

Jestem zachwycona wrażliwością autorki i oczywiście z ogromną niecierpliwością będę wyczekiwała kolejnej jej książki. Polecam szczególnie tym dla których nie zawsze akcja w książce jest najważniejsza…

Witajcie kochani :) Troszkę mnie tutaj nie było… Strasznie dużo się u mnie dzieje (spokojnie nic złego, ale wiele rzeczy muszę sobie na nowo poukładać, inne zaś przewartościować. Dziś przychodzę do Was z recenzją książki, w której bohaterka również stoi na życiowym zakręcie. Jej zakręt trwa już kilka ładnych lat i związany jest z ogromną miłością, tęsknotą i stratą.

Mary od kilku już lat przez środowisko, w którym się obraca uważana jest za „dziwaczkę”. Dzień w dzień tuż po pracy wychodzi na peron jednej z londyńskich stacji kolejowych trzymając w dłoniach kartkę z napisem: „Wróć do mnie, Jim” i stoi tak do późnego wieczora. Cały czas ma nadzieję, że ukochana osoba do niej wróci, że to co robi nie jest na marne, że jedna kłótnia nie przekreśli tego co udało im się zbudować…

Bardzo wzruszająca historia szczególnie w momencie gdy dowiadujemy się co tak naprawdę spowodowało zniknięcie Jima. Niesamowite poświęcenie głównej bohaterki, jej ogromna siła nawet w momentach gdy cały świat postanawia z niej zadrwić.

Książkę czyta się niesamowicie przyjemnie. Momenty powrotu do przeszłości, sprawiają, że czytelnik jeszcze bardziej jest ciekawy co wydarzy się dalej, że jeszcze bardziej kibicuje Mary.

Podsumowując jest to naprawdę dobry romans z wątkiem śledczym. Każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Niesamowita historia, świetne postacie (chodź szczerze powiedziawszy od samego początku jakoś nie przepadałam za rodzicami Jima). Przyjemny język, duża czcionka sprawiają, że czyta się ją bardzo szybko. Czy jest to powieść „na raz”? – i tak i nie… Bez problemu można ją przeczytać w jeden wieczór, ale czy warto?! Czy nie lepiej poznawać historię powoli?

Wspaniałe jest to, że książka niesie ze sobą ogromny przekaz, że autorka nie boi się podjąć trudnego tematu (nie mogę zdradzić jakiego, bo zabrałabym wam przyjemność z odkrywania go). Na pewno sięgnę po kolejne dzieła Pani Greaves.