Jeden taniec

Jeden taniec to dramat o młodej dziewczynie, utalentowanej tancerce, jednak los bywa okrutny wobec niej oraz potrafi bezlitośnie zadrwić z jej marzeń. Czy to przepełniona smutkiem i cierpieniem historia o kobiecie, której życie daje w kość?

Jeden [Adres usunięty]

Relacje

Jeden taniec to historia, przedstawiająca trudne relacje zarówno z rówieśnikami, jak i rodziną. Porusza trudne tematy, które nie są dla nikogo obce, jednak ludzie boją się o nich rozmawiać. Karolina Trochimiak nie pozwoliła, aby czytelnik choć chwilę pomyślał, że bolesne sprawy nie powinny wychodzić na jaw. Przeciwnie, powinniśmy o nich mówić i szukać pomocy.

Autorka rozważa także inne popularne, ale nieomawiane tematy – miłość, często ta nieszczęśliwa, zranienia, zaufanie, prawdziwa lub fałszywa przyjaźń, groźby, szantaż, gwałt – co jest dużym plusem. Szkoda tylko, że nie przedstawiła tego lepiej.

Akcja

Pozwoliłam sobie przeznaczyć osobny akapit na ten fakt. Powieść liczy sobie dwieście stron, to na dobrą sprawę naprawdę mało. Akcja pędzi jak szalona. Jest zbyt dużo różnorakich wątków, przez co nie możemy dłużej zatrzymać się na nich ani pomyśleć, spokojnie przeanalizować sytuacji, a uważam, że w przypadku dramatu byłoby to obowiązkowe.

Kiedy wydaje się, że to już tyle, autorka zadziwia. Ale czy w pozytywny sposób? Gdy wszystko wskazuje na to, że życie bohaterki w końcu się uspokoi, nagle dziewczyna dostaje w kość i wszystko, co zdążyła naprawić, runie.

Podsumowanie

Książka Jeden taniec jest z pewnością lekturą na jeden wieczór, ale mnie sprawiła nieco problemów i ciągnęłam ją przez kilka dni. Tak jak pierwszą połowę przeczytałam w mgnieniu oka, tak druga . Z każdym kolejnym akapitem wydawała mi się coraz mniej realna, naturalna. Po prostu męczyła mnie. Nie powiem, że powieść jest zła, skądże. Autorka z pewnością poświęciła jej mnóstwo czasu oraz pracy, i to widać. Jestem pewna, że z każdą jej kolejną książką będzie tylko coraz lepiej.

"Jeden taniec" to niewielka książeczka z wielkim ładunkiem emocjonalnym. Powiedziałabym nawet , że nieco za dużym jak na tę liczbę stron.

Ale do rzeczy; Katie jest dziewczyną wkraczającą w dorosłość. Jej pasją jest taniec, w którym odnosi sukcesy. Od śmierci ojca mieszka z mamą, z którą świetnie się dogaduje. Ma grupkę przyjaciół i świetnego, kochającego chłopaka. Czegóż chcieć więcej, prawda? Życie jak w bajce. Niestety wszystko, co dobre, kiedyś się kończy. Tu kończy się gwałtownie, w dodatku z siłą, której nie powstydziłoby się prawdziwe tornado. Zaczyna się niewinnie od dąsów jej przyjaciółki Rosie. Potem rozpędza się, gdy Katie dostaje pogróżki. Niby nic wielkiego się nie dzieje, jednak w życie dziewczyny wkrada się lęk i stres. Nieuzasadniona zazdrość i wielka ambicja byłej przyjaciółki wkrótce doprawi do wielkiego nieszczęścia. Katie traci Alexa, z czego nie potrfi się podnieść. Równią pochyłą leci na samo dno.

Czy odbije się od niego, czy dusza sportowca spowoduje, że dziewczyna podźwignie się? A może los jeszcze szykuje dla niej coś jeszcze?

Powieść jest lekturą na jedno popołudnie. Czyta się ją bardzo szybko, jest interesująca. Niemniej ilość nieszczęść jest tak przytłaczająca, że treść traci na realności. Co by jednakże nie powiedzieć z pewnośćią jest to książka z potencjałem.

Gdyby autorka rozwinęła bardziej wątek chociażby tańca ( na który, jako całkowita drewniana noga w tej dziedzinie, liczyłam, ale poczytać i popodziwiać lubię), powieść wiele by zyskała.

W książce wszystko dzieje się ciut za szybko, ciut za dużo. Mimo tego zapamiętuję nazwisko autorki i chętnie sięgnę po kolejną jej powieść, którą mam nadzieję napisze. Coś mi się zdaje, że będzie warto.

„Trzeba wielu lat, by zdobyć przyjaciela, a wystarczy chwila, by go stracić”.

Wydaje się, że Katie ma wszystko co potrzebne do szczęścia. Kochająca matkę, z którą bardzo dobrze się rozumie. Sympatycznego, całkowicie jej oddanego chłopaka, wspaniałych przyjaciół i pasję. Jej pasją jest taniec. To jemu oddaje każdą wolną chwilę, kocha tańczyć. Za trzy tygodnie ma się odbyć konkurs, Katie wraz ze swoją drużyną ma duże szanse na wygraną. Niespodziewanie między nią a jej najlepszą przyjaciółką Rossie coś zaczyna się psuć. Katie tak naprawdę nie wie o co chodzi. Dopiero dziwna rozmowa a z bratem przyjaciółki - który namawia ją wycofanie się z konkursu - otwiera jej oczy. Dziewczyna jest przerażona i wstrząśnięta. Do czego posunie się Rossie, ogarnięta zazdrością i niezdrową rywalizacją?

Los bywa bardzo okrutny, zadaje ciosy w najmniej spodziewanych chwilach. Akcja powieści toczy się szybko, zaskakuje i niesie emocje. Fabuła dotyka skomplikowanych relacji międzyludzkich i ukazuje jak bardzo, przez ludzką zawiść nasze życie może się zmienić. Autorka pisze lekko i przyjemnie. Książka jest niewielkich rozmiarów, czyta się ją bardzo szybko – szkoda, że niektóre wątki zostały potraktowane bardzo powierzchownie. Jest realnie, naturalnie, szczerze. Bohaterowie dobrze ukazani, młodzi ludzie w wkraczający w dorosłe życie. Katie to bardzo sympatyczna, serdeczna młoda kobieta, całe życie przed nią. Polubiłam ją, niczym sobie nie zasłużyła na to co ją spotyka. Jej życie w jednej chwili całkowici się zmienia…

Pani Karolina porusza trudne i złożone problemy dotyczące młodych ludzi i nie tylko. Miłość, zrozumienie, fascynacja, zaufanie. Przyjaźń z jednej strony taka prawdziwa, szczera, a z drugiej udawana, pełna obłudy, zawiści i chęci zemsty. Podejmowanie trudnych decyzji, od których nie ma odwrotu, a ich konsekwencje dotykają wielu ludzi. Cierpią niewinni. Marzenia, pasje, starczy jedna chwila i wszystko się sypie, nic już nigdy nie będzie takie samo. Rozpacz, nieradzenie sobie ze śmiercią najbliższej osoby, przygniatające i wyniszczające poczucie winy. Złe towarzystwo, alkohol, pozorna obojętność. Poruszająca historia przesiąknięta bólem, niemocą, smutkiem, samo życie. Ile jest wstanie znieść jeden człowiek? Polecam, Tatiasza i jej książki :)

"Jeden taniec" to opowieść o stracie, o szukaniu siebie, o rodzinie i przyjaźni. O tym jak nisko trzeba upaść by stanąć na nogi, by docenić przyjaźń i na nowo odnaleźć miłość. O tym, że marzenia się spełniają jeśli bardzo tego chcemy i mocno w to wierzymy. Zależnie od tego jak mogą potoczyć się nasze losy, to możemy być szczęśliwi, wystarczy mocno tego pragnąć i mieć przy sobie odpowiedni osoby.

Katie, dziewczyna dla której taniec jest wszystkim i nie potrafi bez niego żyć, jest szczęśliwa. Ma wiele marzeń i wiele chce osiągnąć. Przychodzi jednak moment, gdzie traci ukochaną osobę. I czas, w którym musi uwierzyć, że nadal może osiągnąć co chce. Może być otoczona ludźmi, którzy ją kochają i nie zostawią w potrzebie. Tylko czy ona tego chce?

Czy człowiek może się podnieść po tak wielkiej tragedii?

Czy wsparcie bliskich osób wystarczy?

Czy ten co wysłucha jest na pewno szczery i nie skrzywdzi?

A co z tymi, którzy są obok i cierpią również?

Wszystko dobrze się czytało, jednak zabrakło mi bardziej rozwiniętego wątku dotyczącego tego jak nisko upadła Katie. Była o tym krótka wzmianka. Za długo też trwało rozwinięcie wydarzeń początkowych. Choć książka jest cienka i szybko się ją czyta, te braki są odczuwalne.

Pomimo tego niedostatku, historia głównej bohaterki bardzo mi się podobała i chętnie sięgnę po kolejną książkę autorki jeśli się pojawi.