Jeden błąd

„Jeden błąd”- Anna Szafrańska

.

„Mówi się, że złe doświadczenia hartują naszą duszę i charakter. Jeśli to prawda, to jak bardzo ja się zmienię po ostatnich wydarzeniach? Czy już nigdy nikomu nie zaufam ?”

.

Dominika i Oliwier są parą od kilku lat, ON pracuje w kancelarii jej ojca, a ona właśnie skończyła studia i chce podjąć wymarzoną pracę nauczycielki. Życie pary wydaje się być idealne. Wszystko zmienia się jednak, gdy kobieta rozpoczyna pracę w liceum i poznaje Mikołaja, inteligentnego chłopaka w trudnej sytuacji, w której postawił go ojciec, znęcający się nad jego matka, która nie umie od niego odejść. Mikołaj zaczyna być dla Dominiki kimś więcej niż tylko uczniem, a Oliwier odsłania swoje prawdziwe oblicze, oprawcy wyładowującego swój gniew na kobiecie. .

Mile zaskoczyłam się tą książką. To przejmująca historia zakazanej miłości i przemocy , od której nie da się uciec. Nie spodziewałam się tak dobrze zbudowanych bohaterów i historii. Świetnie się ją czytało, akcja rozwijała się bardzo szybko (momentami aż za szybko i nienaturalnie, ale można na to przymknąć oko 😉). Jest to romans, ale skłania do myślenia, nie jest to tylko płytka historia o zakazanej miłości, ma w sobie coś więcej. Serdecznie polecam, szczególnie jeżeli szuka się czegoś lekkiego, ale z odrobiną głębi. To dobra książka na popołudnie z kawą po ciężkim dniu.

Właśnie doszłam do jednego wniosku. Byłam głupia, że wzbraniałam się przed czytaniem książek polskich autorów. Ja się pytam dlaczego? Przecież Oni tak świetnie piszą. Kolejnym dowodem na to jest właśnie powieść Anny Szafrańskiej. "Jeden błąd" to powieść, która baaaardzo mi się podobała. Autorka stworzyła ciekawą historię, którą czytało się dobrze i szybko. Nie powiem czasami się denerwowałam na Dominikę. No kurczę miałam ochotę jej przywalić i powiedzieć "obudź się kobieto". :) I tylko czekałam, aż w końcu podejmie tą jedną, właściwą decyzję. Powieść mówi o tym , jak może nasze życie zmienić się po podjęciu decyzji, którą uważamy za słuszną, a która niekoniecznie taka jest. Na pewno nie dla naszych bliskich. Jak wszystko co kochamy, znamy może zmienić się diametralnie. A najważniejsze przesłanie według mnie to - miłość. Ogromna, bezwarunkowa miłość. Życzę takiej miłość każdemu, bo na nią zasługujemy! Wszyscy!

Cieszę się, że Dominice w końcu udało się osiągnąć coś, z czego mogła być dumna. Nie przyszło jej to łatwo, ale dzielenie walczyła - nie tylko dla siebie. Jeżeli chcecie się przekonać przez co główna bohaterka przeszła (a uwierzcie przeszła wiele) i jak się to potoczyło koniecznie musicie przeczytać!

Pani Ania doprowadziła mnie Pani do łez. Uwielbiam książki, które wywołują we mnie tak silne emocje. A ta się do nich zdecydowanie zalicza.

Do tego przed rozpoczęciem każdego rozdziału możemy przeczytać krótką część jakiejś piosenki. Są to piosenki, które idealnie pasują do danego rozdziału. Piosenki piękne ale zapomniane przeze mnie, a dzięki temu, że znalazły się w książce mogłam ich posłuchać i przypomnieć sobie jak bardzo je lubiłam. To było coś fantastycznego. Pozostaje mi tylko dodać, że książka jest świetna i warta przeczytania. Ogromnie polecam!!

„Dominika i Oliwier są parą od wielu lat. Ona wkrótce rozpocznie swoją pierwszą pracę jako nauczycielka w liceum, ON ma zostać wspólnikiem w kancelarii jej ojca. Pozornie wszystko układa się tak, jak powinno, a jednak im bliżej daty ślubu, tym częściej Dominika ma wątpliwości co do przyszłości związku z apodyktycznym, impulsywnym narzeczonym. Sytuację komplikuje fakt, że jeden z jej uczniów staje się dla niej kimś znacznie więcej, niż tylko zbuntowanym, niepokornym wychowankiem…”

„Jeden błąd” to kolejna powieść Ani Szafrańskiej, która poruszyła mnie do głębi. To prawdziwa, emocjonująca i wzruszająca opowieść o kobiecie, która przeszło piekło i o chłopaku, który stawiał dobro swojej rodziny ponad swoje. Bez wątpienia taką historię mogłoby napisać prawdziwe życie, bo problemy bohaterów nie są czymś nadzwyczajnym i niestety pojawiają się w życiu wielu z nas. Przemoc psychiczna i fizyczna, bieda, alkoholizm, czy problemy z prawem, to coś, co nie jest nam obce, to coś, co może nie dotyka nas bezpośrednio, ale nie raz o tym słyszymy, nie raz to widzimy. Poza tym miłość pomiędzy uczniem i nauczycielką, mogłoby się wydawać, że to niemożliwe, ale nie zapominajmy, że miłość rządzi się swoimi prawami i serce nie zawsze współgra z rozumem, który podpowiada i szepce, że to coś złego i niemoralnego…

„Prawdziwa miłość nigdy nie jest błędem”

Ogromnym atutem tej książki są jej bohaterowie. Niezwykle ludzcy, którzy wzbudzają w czytelniku wiele skrajnych emocji. Dominika ta fantastyczna młoda kobieta, która niebawem ma zamiar wyjść za mąż. Niestety w jej związku coraz gorzej się dzieje, pojawia się brak zaufania, strach, a co za tym idzie chęć odejścia. Kobieta w pewnym momencie zdaje sobie sprawę, że nie kocha swojego narzeczone, a swoje uczucia ulokowała w młodym, zbuntowanym i niepokornym uczniu Mikołaju. I choć Dominika wiedziała, że nie może go kochać, że nie może z nim być, to nie potrafiła zerwać łączącej ich więzi. To przy Mikołaju czuła, że żyła i to przy nim chciała spędzić resztę swojego życia. Tylko niestety nie zawsze możemy mieć to, czego chcemy… Mikołaj to chłopak, którego bardzo polubiłam i choć potępiałam, to co robił, to w pewnym stopniu też go rozumiałam. Chłopak chciał zapewnić swojej matce i rodzeństwu godne życie, choć niestety zabrał się za to od najgorszej strony. No i jest jeszcze Oliwier, którego mogę nazwać tylko „fiutem”. Facet miał w domu skarb, ale nie potrafił tego docenić. Na własne życzenie stracił miłość kobiety, która go kochała i chciała zostać jego żoną. Potępiam takie zachowanie u mężczyzn i jakbym mogła, to nakopałabym mu do tyłka. To także bohater, który dostarczył mnie najwięcej skrajnych emocji, bo choć był totalnym frajerem, to uważam, że jednak tak do samego końca nie był złym człowiekiem.

„Jeden błąd” to powieść, w której znajdziecie historię pięknej i zarazem trudnej miłości. Wiem, że jej zakończenie miało być inne, ale cieszę się, że Ania je zmieniła, bo dzięki niemu moje złamane serce zostało uleczone. To fantastyczna i pełna emocji opowieść o prawdziwej miłości, o poświęceniu i trudnych wyborach. Polecam ją Wam z czystym sumieniem i tak ku przestrodze napiszę, żebyście przed lekturą zaopatrzyli się w duże pudełko chusteczek, bo nie raz poleją się łzy wzruszenia…

„Już nigdy nie pozwolę im odejść.

Więcej nie popełnię tego błędu.

Bo miłość nigdy nie jest błędem.”

Gorąco polecam!

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Novae Res.

Dominika i Oliwier są parą od wielu lat. Ona wkrótce rozpocznie swoją pierwszą pracę jako nauczycielka w liceum, ON ma zostać wspólnikiem w kancelarii jej ojca. Pozornie wszystko układa się tak, jak powinno, a jednak im bliżej daty ślubu, tym częściej Dominika ma wątpliwości co do przyszłości związku z apodyktycznym, impulsywnym narzeczonym. Sytuację komplikuje fakt, że jeden z jej uczniów staje się dla niej kimś znacznie więcej, niż tylko zbuntowanym, niepokornym wychowankiem…

Zapewne wiele razy słyszeliśmy lub może i nawet sami gorzko przekonaliśmy się o tym, jak jeden błąd może wywrócić nasze życie do góry nogami. Tego właśnie doświadczyli bohaterowie niniejszej książki.

"To był błąd. Błąd, którego drugi raz nie możesz popełnić." 

Jestem pod wielkim wrażeniem kreacji psychologicznej bohaterów. Ich sylwetki zostały dopracowane w najdrobniejszym szczególe. Można odnieść wrażenie, że wszyscy są jakby wyrwani z naszej codzienności. Posiadają wady i zalety, popełniają błędy, ale i uczą się na nich. Największym zaskoczeniem było dla mnie to, że okazali się niejednoznaczni. Gdy już myślałam, że któregoś dobrze poznałam, w pewnej chwili okazywało się, że się myliłam. Jednym kibicowałem, innych potępiałam. 

Cóż to była za historia! Anna Szafrańska tym razem naprawdę pograła sobie na moich emocjach i uczuciach. Zatarła mi gdzieś granice pomiędzy tym, co dobre a tym, co złe. Trudno było mi ocenić postępowanie i decyzje bohaterów. Ale to tak jak w życiu - nigdy do końca niczego nie możemy być pewni, nawet samych siebie i tego, co w danym momencie zrobimy. Zauważyłam też, że pisarka pisze coraz lepiej, sukcesywnie rozwija swój warsztat. Nawet nie wiecie jak ciężko było mi odłożyć tę książkę choćby na chwilę, by zająć się czekającymi obowiązkami. Tak bardzo chciałam już, natychmiast wiedzieć co wydarzy się dalej. A wierzcie mi, że dzieje się sporo. 

Autorka podjęła szereg trudnych i ważnych tematów, jak chociażby przemoc psychiczną czy fizyczną, z gwałtem włącznie. Wątek, gdzie główna bohaterka tkwi w toksycznym związku mocno mnie zaabsorbował i wzburzył. Dominika jako ofiara przemocy tłumaczy sobie zachowanie Oliwiera tym, iż to jej wina, że go sprowokowała. Myśli że jak ją przeprosił, to się zmieni i nigdy nie użyje wobec niej siły. Ale jak wiemy, niestety rzadko kiedy ma to miejsce. Początkowo niezmiernie denerwowało mnie jej naiwne zachowanie, ale później zrozumiałam jej postępowanie i zaczęłam jej współczuć. Przygotujcie się zatem na naprawdę ogromne emocje i przeżycia.

"To w końcu mój narzeczony. On mnie kocha. On chce dla mnie dobrze. Tylko czemu na mnie krzyczy...? Boję się jego krzyku."

I jest jeszcze ON - Mikołaj, zbuntowany uczeń Dominiki, któremu wpada w oko nauczycielka. Zawierają pakt, który ma na celu pomóc chłopakowi skończyć szkołę z maturą. Ale co się stanie, gdy sprawy wymkną się spod kontroli i połączy ich coś więcej niż tylko relacja nauczyciel-uczeń? Czy zakazana miłość ma szansę przetrwać?  Czy czeka nas szczęśliwy finał. Tego Wam nie zdradzę, by nie psuć Wam przyjemności z czytania.

"Chcę mieć ciebie jeszcze raz w ramionach. Duszę się, gdy jesteś obok, a ja nie mogę cię nawet objąć."

Najbardziej podobało mi się to, że nie jest to kolejna zwykła opowieść o miłości, a coś znacznie głębszego, prawdziwego. Uczucie bohaterów wymyka się wszelkim schematom i aż chce się przewracać kartki, by dowiedzieć się, co takiego przygotowała dla swoich bohaterów i dla nas autorka na kolejnej stronie. Oczywiście trzeba mieć pod ręką chusteczki, bo wzruszeń i emocji na pewno nie zabraknie.

Mimo sporej objętości czytało mi się bardzo szybko i przyjemnie. Zasługa tego stanu rzeczy leży po stronie prostego i zrozumiałego językowi i stylowi, jakimi posługuje się autorka. Drugą sprawą okazały się dynamiczne, naturalne dialogi oraz wartka akcja. Ale chyba najważniejszą rolę odegrała pierwszoosobowa narracja z punktu widzenia Dominiki, dzięki której doskonale możemy poznać jej myśli, uczucia i emocje.

"Jeden błąd" to powieść o zakazanej, ale pięknej miłości, w której walkę stoczy serce z rozumem. Moje serce zostało złamane, ale czy sklejone? Tego Wam nie zdradzę. To książka o trudnych przeżyciach, niełatwych wyborach i kompromisach. To lektura, która wciągnęła mnie w wir wydarzeń od pierwszych stron i nie puściła aż do finału. Nie wahajcie się, sięgajcie śmiało po tę książkę, nie będziecie rozczarowani!

sza-[Adres usunięty]

"Niekoniecznie zakochanie się jest błędem. Czasami taka miłość może odmienić życie i dać nam to, czego nigdy byśmy się nie spodziewali".

Anna Szafrańska jest jedną z moich ulubionych polskich autorek. Jej książki zawsze dostarczają mi wielu emocji, wrażeń i pozwalają na kilka godzin oderwać się od rzeczywistości. Czy tym razem było tak samo?

Dwudziestopięcioletnia Dominika kończy studia z wyróżnieniem. Marzy o posadzie nauczycielki języka polskiego. Jednak jej ukochany (tak naprawdę jest impulsywny, zaborczy i apodyktyczny) narzeczony, Oliwier Ostrowski, szanowany adwokat nie pozwala dziewczynie podjąć zatrudnienia. To ON chce łożyć na ich rodzinę, spełniać wszystkie zachcianki przyszłej żony. Mimo wszystko, bo burzliwych dyskusjach Dominika w końcu przekonuje Oliwiera i składa swoją kandydaturę do jednej ze szkół, z polecenia przyjaciółki. Pracę oczywiście otrzymuje. Od razu zostaje rzucona na głęboką wodę. Jej klasa do maturzyści, zaś Dominika oprócz tego, iż będzie ich uczyć języka polskiego, to także będzie pełnić funkcję wychowawczyni. Pierwszy dzień pracy marzeń nie należy do udanych… Niemiła wymiana zdań z jednym z uczniów, Mikołajem lekko wyprowadza dziewczynę z równowagi. Już na pierwszy rzut oka widać, iż chłopak jest zbuntowany, pewny siebie i nie stroni od docinek.

A co jeśli, uczeń stanie się dla Dominiki kimś znacznie więcej?

Czy Oliwier się o tym dowie?

Czy Dominika uwolni się od impulsywnego narzeczonego?

Jakie przeszkody pojawią się na drodze młodych dorosłych?

Co wyróżnia tę książkę? Na pewno pomysł na fabułę. Choć już spotkałam się z podobnym wątkiem w innych książkach, to mimo wszystko ponownie (w pewnym stopniu) zostałam poruszona. Dominika przeżywa piekło w domu (szkoda, że autorka nie opisała tych scen), a za sprawą Mikołaja odnajduje w sobie dość siły, aby walczyć o swoje życie. I choć dziewczyna wie, że nie powinna angażować się w tę relację (romans nauczycielki z uczniem, to przecież zakazane i piętnowane w odbiorze społeczności) to brnie w to. Pragnie prawdziwej uwagi, miłości, ciepła i radości. A to wszystko otrzymuje od swojego ucznia, a nie od narzeczonego. Mikołaj choć zbuntowany, to jednocześnie bardzo inteligentny. Z ogromnym zaangażowaniem pomaga swojej mamie i trójce młodszego rodzeństwa, bowiem na ojca nie ma co liczyć. On woli spędzać czas w towarzystwie alkoholu, niż u boku najbliższej rodziny.

Jeśli chodzi o Oliwiera, to mężczyzna kiedyś był czuły i troskliwy, lecz teraz (z niewiadomych przyczyn) zmienił się diametralnie. Nie stroni od podnoszenia ręki na przyszłą żonę, słownego poniżania i zabraniania jej wielu rzeczy. Jednak muszę szczerze przyznać, iż w moim odczuciu związek Dominiki z Oliwierem został trochę powierzchnie potraktowany. Przeczytałam na okładce, że Oliwier jest apodyktyczny i impulsywny, ale nie dostrzegłam tego jakoś szczególnie na kartach książki. Uważam, że było za mało scen, które wzbudziłyby u odbiorcy silne emocje, spowodowane bólem jaki dostarcza Dominice jej narzeczony. Szkoda, że Ania nie poczyniła kroków ku temu, aby zobrazować czytelnikom, jaki mężczyzna może być straszny i ile bólu potrafi dostarczyć kobiecie. Po prostu tej impulsywności i apodyktyczności było mi za mało. Lecz może autorka wolała oszczędzić czytelnikom walki z przyspieszonym biciem serca? Mimo wszystko uważam, że sceny autentycznej przemocy powinny się pojawić. Książka jeszcze bardziej zapadłaby w pamięci, a Oliwier od początku do końca były tą przysłowiową czarną owcą.

"Kochałam tamtego Oliwiera. Czułego mężczyznę z głową pełną planów na przyszłość. Mężczyznę, który mnie szanował i dbał o moje dobro i bezpieczeństwo. Nie kata, który zmuszał mnie do posłuszeństwa za pomocą pięści, argumentując to swoją troską o mnie".

Jeśli chodzi o uczucie jakie wykiełkowało pomiędzy Dominiką, a Mikołajem. To ogólnie nie mam żadnych zastrzeżeń. Czasami nie rozumiałam decyzji dziewczyny i miałam ochotę nią potrząsnąć i do teraz nie wiem jakim cudem udało się jej ukryć romans przed narzeczonym, lecz mimo wszystko w jakimś stopniu akceptowałam to co robi. Dużym zaskoczeniem jednak była dla mnie jedna z sytuacji (chyba będzie spojler) kiedy Mikołaj przyszedł do Dominiki, niby po notatki, a w ogólnym rozrachunku spędzili upojną noc. Jakimś cudem Oliwier nie wrócił do domu tego dnia, a Dominika po wymianie niemiłych zdań w szkole z jedną z uczennic (która w szczególności pożąda Mikołaja) zamiast wyjaśnić to ze swoim kochankiem, pada mu w ramiona i dopiero PO przypomina sobie, że może powinna o tym z nim porozmawiać i wyjaśnić o co dokładnie chodzi. Nie przemówiło to do mnie... Zabrakło mi w tej sytuacji dojrzałości, odpowiedzialności i próby wytłumaczenia dobie zaistniałego zamieszania.

Mimo swojej objętości książkę czytało mi się bardzo dobrze, a to między innymi za sprawą stylu i języka jakim operuje autorka. Po raz kolejny przekonałam się, iż Anna potrafi tworzyć plastyczne i przemawiające do wyobraźni odbiorcy opisy, dynamiczne i naturalne dialogi oraz wartką akcję.

Jeśli chodzi o kreację bohaterów, to bez wątpienia mogę przyznać, iż jest ona wyrazista. Autorka nadała postaciom ludzkie cechy, a także niejednokrotnie stawiała ich przed trudnymi decyzjami, dylematami i wątpliwościami. Fabuła przedstawiona z punktu widzenia Dominiki była dobrym rozwiązaniem. Dystans pomiędzy nią a odbiorcą się skraca i dokładnie możemy poznać jej myśli, uczucia i to jak się obwinia, że Oliwier jest taki przez nią... Dużym plusem byłoby również przedstawienie choć kilku rozdziałów z punktu widzenia Mikołaja. Szkoda, że nie otrzymałam takiej możliwości. Chętnie poznałabym jego zapatrywanie się na to, co wokół niego się zaczęło dziać odkąd w szkole zatrudniono nową nauczycielkę

Chciałam jeszcze nadmienić, iż nie ma czegoś takiego jak opieka społeczna, prawidłową wersją jest pomoc społeczna. Jednak to taka drobnostka, ale musiałam tutaj to napisać, bo to chyba już trzydziesta książka w tym roku, którą przeczytałam i dostrzegłam to potoczne określenie.

I choć nie mogę napisać, iż "Jeden błąd" to najlepsza z dotychczasowych książek Anny, to jednak podobała mi się i raczej o niej nie zapomnę.

Reasumując: "Jeden błąd" to historia która między innymi porusza wątek romansu nauczycielki z uczeniem, problem alkoholizmu, utraconej nadziei na zmianę postępowania bliskiej osoby, czy też walki o lepszą przyszłość. Wciągająca i pozwalająca na długie godziny oderwać się od rzeczywistości. Taka jest nowa książka Anny Szafrańskiej. Polecam wszystkim zainteresowanym.

Lubię sięgać po książki nowych dla mnie autorów. Zaczynam z czystą kartą, nie wiedząc czego się spodziewać. Powieści Anny Szafrańskiej widziałam u innych ale sama nie miałam okazji się z nimi zapoznać. Aż do teraz.

,,Jeden błąd" to była ciekawa lektura. Muszę przyznać, że ani razu się przy niej nie nudziłam. Akcja jest dość intensywna, ciągle coś się dzieje, więc mimo jej gabarytów, szybko ją zakończyłam. Styl autorki jest lekki i przyjemny w odbiorze. Liczne dialogi, odpowiednia ilość opisów, sprawia, że przez powieść się płynie.

Podobał mi się pomysł, że każdy rozpoczynający się rozdział miał w prawym, górnym rogu fragment piosenki. Przyznam się, że natychmiast odtwarzałam w głowie znane mi tytuły i mniej więcej spodziewałam się w jakim tonie może być utrzymany dany rozdział.

Jeśli chodzi o pomysł na fabułę, dla mnie ciekawy. Dość rzadko autorki tworzą pary, gdzie to kobieta jest starsza o kilka lat od swojego partnera. Tutaj mam związek, wręcz zakazany, który nie powinien się zdarzyć. Jednak miłość rządzi się swoimi prawami.

Czytając o relacjach Oliwiera i Dominiki, czasami miałam wrażenie, że jestem tak samo przerażona jak główna bohaterka. Dziewczyna tkwiąca w toksycznym związku. Z jednej strony było mi jej szkoda, bo jestem w stanie zrozumieć jej strach, a z drugiej strony mnie denerwowała, że nie potrafi się wziąć w garść i przerwać tą maskaradę. Historia Mikołaja i Dominiki była czasami dla mnie totalnie oderwana od rzeczywistość. W prawdziwym życiu to wszystko skończyłoby się inaczej. Jednak książka to nie reportaż, tylko totalna fikcja literacka, rządząca się swoimi prawami.

Zbliżając się do końca, myślałam, że wyjdę z siebie jak ponownie pojawił się jeden z bohaterów. Jednak zakończenie mnie uspokoiło i usatysfakcjonowało.

,,Jeden błąd" to powieść pełna, różnych emocji. Historia o miłości, która nie powinna się zdarzyć. Losy Dominiki i Mikołaja ukazuje, że życie czasami jest nie przewidywalne i za każdy błąd trzeba zapłacić nawet najwyższą cenę.

,,Jeden błąd" to książka o której nie mogę napisać, że mi się nie podobała. Czasami przewidywalna i niewiarygodna, a z drugiej strony pełna emocji, trudnych relacji międzyludzkich . Wciągająca od pierwszych stron.

Podsumowując, przyjemnie spędzony czas.