Incel

Sięgając po "Incela" zupełnie nie znałam innych książek Wiktora Mroka, a teraz po lekturze - koniecznie muszę nadrobić wcześniejsze jego tytuły. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta - "Incel" zrobił na mnie ogromnie pozytywne wrażenie i to pod wieloma względami.

Pomysł na fabułę jest bardzo intrygujący - moskiewski zespół śledczy ma za zadanie rozwikłać zagadkę tożsamości bestialsko zamordowanej, bo torturowanej seksualnie i porzuconej w lesie ofiary oraz odnaleźć sprawcę tek drastycznego morderstwa. Nie jest to bynajmniej prosta sprawa, bo mordercę zdaje się cechować wysoki iloraz inteligencji, przezorność i biegłość w niepozostawianiu po sobie żadnych śladów. Tymczasem znika młoda atrakcyjna kobieta, a modus operandi sprawcy wydaje się pasować do poszukiwanego. Do akcji dołącza profiler oraz Departament "K", sięgający po najnowocześniejsze techniki kryminalistyczne - początkowo bez większego rezultatu, bo morderca sprytnie myli tropy, pozostając nieuchwytnym. Do czasu oczywiście, ale o tym poczytacie już sami.

Autor cały czas trzyma nas w napięciu, a przy opisach bestialstwa mordercy nie oszczędza naszych nerwów. Nie sposób przewidzieć, do czego posunie się za moment, jakie kolejne granice przekroczy. W czytelniku narasta coraz większa ciekawość - co uczyniło go tak bezwzględnym, co sprawiło, że dopuszcza się takich bezeceństw na niewinnych kobietach, wszak "Potworem nikt się nie rodzi, potworami możemy się stać, gdy w naszym życiu zajdą jakieś traumatyczne zdarzenia".

Zastosowana przez autora narracja trzecioosobowa powinna pozwolić nam się choć lekko zdystansować do czytanych treści. Powinna w teorii, bo w praktyce czytelnik nie ma najmniejszych szans na taki luksus - opisy tortur i psychologicznej manipulacji nie pozostawiają go obojętnym, budzą niedowierzanie, szok, zniesmaczenie. Kiedy lekko po połowie następuje zaskakujący, karkołomny zwrot akcji, można poczuć pewne rozczarowanie (Jak to tak? Ale, że w ten sposób?), szybko jednak stajemy się obserwatorami zupełnie nowych zmagań o przetrwanie i kibicujemy pomyślnemu zakończeniu śledztwa.

Kreacja bohaterów jest również warta uwagi - tytułowy incel intryguje i jednocześnie przeraża, z kolei zespół śledczy, brawurowo dowodzony przez major Alonę, budzi sympatię i podziw. Każdy z jego członków to solidne ogniwo tworzące jeden silny łańcuch. Napędzani poczuciem obowiązku, ale i swoistym posłannictwem, z determinacją dążą do schwytania mordercy. Stanowią przy tym bardzo zgrany zespół złożony z różnych temperamentów i osobowości. Silne kobiety, które nie dadzą sobie w kaszę dmuchać, wyraźnie przewodzą w tym śledczym teamie, co przyznaję, bardzo mnie ujęło. Polecam - naprawdę trudno się oderwać.😘

"Incel" to najnowsza książka Wiktora Mroka, z którego powieściami już miałam okazję spotkać się wcześniej i być może z tego względu miałam spore oczekiwania, ponieważ poprzednie bardzo przypadły mi do gustu. Ponownie autor zagłębia się w moje ulubione klimaty, czyli thriller pomieszany z kryminałem. Czy to dobrze, czy źle? Już Wam opowiadam co ja uważam na ten temat.

Zaczniemy od tego, o czym ta książka jest. Wszystko zaczyna się od tego, że dwie studentki znajdują w lesie ciało, czyli mamy już zalążek na kryminalny wątek. Okazuje się, że to kobieta, że była torturowana i to nie byle jak, bo przeszła tortury seksualne, a do tego po śmierci jej ciało zniszczyły dzikie zwierzęta. Cała akcja dzieje się w Rosji, a dokładniej w Moskwie i to właśnie tamtejszy oddział ma za zadanie odkryć co się stało. Zaczyna się więc dochodzenie. Ja w tym momencie zacierałam już rączki, bo byłam bardzo ciekawa jak to się potoczy dlatego, że w poszukiwaniu sprawcy brał udział profiler, który do dyspozycji miał najnowocześniejszą technologię. To oznaczać by mogło, że szybko znajdą sprawcę. No cóż, niestety, wygląda to niemal jak zbrodnia doskonała, bo śladów nie ma wcale i ciężko cokolwiek wywnioskować. W międzyczasie zostaje porwana kolejna młoda kobieta, jak się domyślacie zaczyna się wyścig z mordercą i czasem nie zbyt działającym na korzyść potencjalnej ofiary.

Thriller reklamowany jako mroczny, ciężki, duszny i bardzo mocny, ale szczerze mówiąc, pojęcia nie mam w jakim celu. Miało być szokująco, miało być obrzydliwie, a generalnie to wyszło tak, że to kolejna w tym roku książka z podłożem dość ekstremalnie seksualnym. Do tego podobieństw jest dość dużo do jednej z tych, które na początku roku wywołały ogrom szumu i obrzydzenia. Mamy zatem ponownie tortury seksualne, z których morderca czerpie ogromną satysfakcję. Czułam się jak bym czytała historię zainspirowaną tą, o której było bardzo głośno, czyli o powieści Bartka Rojnego. Czyżby autor liczył na równie ogromny rozgłos? Nie tędy droga.

Jeśli chodzi o wątek kryminalny, to jak najbardziej poprawnie poprowadzony tylko, że nie zostało czytelnikowi pokazane nic nowego. Obietnice profilera, który ma możliwość korzystania z najnowszej technologii byle znaleźć mordercę? Gdzie te technologie, ja się pytam? W tym miejscu mam ogromny zarzut, bo uwielbiam czytać o tym zawodzie, niezwykle mnie interesuje i nie zostało pokazane nic nowego, zaskakującego, czy odkrywczego. Zatem za to minus.

Thriller, od którego ciężko się oderwać, który wciąga w akcję niczym ruchome piaski? I tak, i nie. Z jednej strony chciałam mknąć czym prędzej dalej, po czym nagle tempo spadało niemal do zera, a autor skupiał się na części obyczajowej. Po co? Bo te najpopularniejsze serie są oparte na tym, że ich stałym elementem są z reguły dwie osoby, z reguły kobieta i mężczyzna, którzy razem pracują i też zagłębiamy się w ich życie? Owszem, ale trzeba to robić umiejętnie, a w tym przypadku mam wrażenie, że było to wszystko wciśnięte na siłę i autor zwyczajnie tego nie czuł.

Podsumowując, jak najbardziej książka jest ciekawa, aczkolwiek zbyt wiele rzeczy się powiela z innymi powieściami w tym gatunku. Często lepiej się sprzeda i będzie bardziej poczytne coś innego, nowego, bo owszem, Polska kryminałem stoi, ale jeśli będziemy czytać w kółko to samo, to w końcu to porzucimy na poczet zagranicznych autorów. Lepiej wypracować własny styl, własną serię i bohaterów niż ich kopiować, przenosząc jedynie w inne miejsca, byle się nie kojarzyły z czymś innym.

Zatem czy polecam? Tak, ale tylko jeśli nie czytacie zbyt wielu powieści w tym samym gatunku, bo wtedy będziecie czytać chętnie i nie będziecie czuli, że to już było, że to znów to samo i autor nie miał pomysłu na własną historię.

Wiktor Mrok to autor, który porusza wyobraźnię ale i wywołuje ciarki na ciele. Jego historie są Krwawe, dosadne i mocno dynamicznie. Mocne wniknięcie w w psychikę oprawcy i dobrze prowadzone śledztwo. Polecam

"Incel" to najnowsza propozycja od Wiktora Mrok, autora bestsellerów „Czerwony parasol” oraz „Mała baletnica”.

Dwie studentki w lesie natrafiają na zwłoki młodej kobiety, która w bestialski sposób została zamordowana. Sprawę otrzymuje major Alona Nikiszyna, która razem ze swoim zespołem próbuje schwytać zabójcę. Śledczy mają trudny orzech do zgryzienia, bo morderca nie pozostawił po sobie żadnych śladów. Na dodatek otrzymują zgłoszenie, że kolejna kobieta została porwana, a sprawcą jest prawdopodobnie poszukiwany morderca. Rozpoczyna się wyścig z czasem...

"Incel" to mroczny thriller z seryjnym mordercą w tle. Od pierwszych stron czujemy już dreszczyk emocji, bo samo wprowadzenie nas w historie jest poniekąd dosyć mocne, co oczywiście odbieram jako pozytywny akcent. Wiecie zmasakrowane ciało, częściowo nadjedzone przez sforę dzikich psów to brzmi naprawdę nieźle. Dobra piszę jak psychol, ale nie zrozumcie mnie źle, czasem lubię mroczniejsze thrillery ociekające krwią i strachem.😈 Tu rzeczywiście tak było i tak się zapowiadało. Później było już nieco spokojniej, a szkoda... ale za to mieliśmy chore zachcianki dewianty seksualnego, więc autor nie pozwolił nam się nudzić. Mamy psychopatę, który swoje młodzieńcze niepowodzenia z dziewczynami próbuje pomścić w dorosłym życiu, zabijając piękne młode kobiety i to dosyć okrutny sposób. Dopiero czytając tą pozycje obczaiłam, że jest to seria, ale od razu uspokajam - każda książka to inna sprawa, więc bez problemu można ją czytać bez znajomości wcześniejszych części. Na swoim przykładzie mogę napisać tylko, że fabuła okazał się na tyle wciągająca, że czytając ją czułam lekki niedosyt, że jednak nie znam wcześniejszych losów bohaterów, bo szybko ich polubiłam. Na koniec dodam, że książka jest sporych gabarytów, bo ma ponad 500 stron, ale czyta się ją z prędkością światła, autor ma lekkie pióro, choć porusza ciężkie i mroczne tematy. Już teraz wiem, że to na pewno nie jest ostatnie spotkanie z tym autorem, a dopiero początek naszej wspólnej przygody. Polecam🔪

"Incel" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Wiktora Mroka. Dobra wiadomość jest taka, że choć łączy się ona z poprzednią, to na szczęście powiązanie nie jest tak istotne, by wpływały na odbiór powieści. Znacznie lepiej oczywiście znać całość. "Incel" to obraz psychopatycznego mordercy, który czerpie przyjemność z uległości ofiary. Jednak z czasem przestaje mu to wystarczać i poddaje swoje więźniarki torturom. Czy moskiewska śledcza Alona i jej zespół wpadnie na jego trop, zanim kolejna kobieta zginie? "Incel" pisany jest z perspektywy śledztwa oraz samego mordercy i jego porwanej ofiary. Najlepszy z możliwych zabieg, bo poznajemy całość od razu i w zależności od literackich upodobań, kibicujemy danej grupie. Nie sposób autorowi zarzucić braku poczucia humoru, bo w sytuacjach naprawdę napiętych, wrzuca w usta swoich bohaterów tak zabawne teksty, że momentalnie atmosfera ulega zmianie. I postaci, które są tu niemałym atutem. Julian — największy atut "Incela". Jedynie momentami chciałam szybciej, szybciej, ale nie zawsze to dobre dla całości, więc wybaczam autorowi te chwile "opieszałości". Polecam!