W piwnicy domu dziecka, którego jest wychowankiem, Jakub znajduje starą fotografię młodej dziewczyny. Jego ciekawość powoduje, że postanawia na własną rękę dowiedzieć się kim była nastolatka. Czy uda mu się poznać jej historię? Jak znalezione zdjęcie odmieni jego własny los?

Ta książka łączy ze sobą elementy thrillera i kryminału. Poznajemy historię z różnych perspektyw, a wątki z przeszłości przeplatają się ze zdarzeniami z czasów obecnych. Ten rodzaj opowiadania historii do mnie najbardziej przemawia. Dzięki temu możemy poznać pełny obraz przedstawianej historii i lepiej poznać bohaterów, a także ich motywacje i czynniki, które sprawiły, że są tu i teraz w tym konkretnym miejscu.

W czasach obecnych Jakub próbuje dowiedzieć się co wydarzyło się przed laty w sierocińcu, wraz z dwójką policjantów, których zainteresował tą historią. Razem odkrywają stopniowo karty historii.

W przeszłości mamy historię młodej dziewczyny, która po napaści uciekła z sierocińca. Poznajemy jej dalszej losy. Jej uczucia, nadzieje, obawy i nieśmiałe plany na przyszłość.

W przeszłości również poznajemy historię dwójki znajomych, którzy postanawiają porwać dziewczynę z bogatego domu. Dlaczego? Dla pieniędzy. Ale czy tylko dlatego?

Dopiero kiedy historia się splata i dowiadujemy się w jaki sposób wszystkie te wydarzenia się łączą w jeden ciąg odkrywamy głębię tej powieści, kim są poszczególni bohaterowie i jak ich decyzje wpłynęły na ich obecne życie.

Akcja rozkręca się powoli, stopniowo buduje napięcie, żeby w ostatniej fazie już naprawdę działo się wiele. Sama fabuła bardzo do mnie trafiła, to taka historia, w której bardzo kibicuje się młodemu człowiekowi, który jest głównym bohaterem, a zarazem centralnym punktem wszystkich wątków.

Największą siłą tej historii jest zagadka i ciągła atmosfera niepokoju w obu osiach czasowych. Z każdą przeczytaną stroną coraz bardziej chciałam poznać wyjaśnienie całej historii.

Mamy tu elementy działań policjantów, śledztwo na własną rękę nastolatka, a także elementy thrillera w postaci opisów porwania, czy przetrzymywania ofiary.

Wątki z duchami, podszeptem, słyszeniem głosów nie jeden raz sprawiły, że zastanowiłam się jako to jest gatunek i czy oby na pewno tylko thriller. Ale sam ten zabieg dodał do historii nutkę niepewności, tajemniczości, a nawet mroku dlatego jak dla mnie ten wątek był strzałem w dziesiątkę.

Czy ta historia jest bez wad? Nie. Momentami przeszkadzały mi dialogi policjantów, które wydawały się być płaskie, pozbawione wyrazu, zbyt proste w swoim przekazie, przez co wybijałam się z rytmu czytania. Tak samo jak nie przemówiła do mnie łatwość nawiązania relacji między dwójką policjantów, a Jakubem.

Dla kogo? Dla fanów thrillerów z małą wstawką policyjnego śledztwa, dociekania prawdy na własną rękę, opowieści gdzie przeszłość spłata się z teraźniejszością, a także dla tych, którzy lubią, kiedy książka kończy się happy endem.

„Idąc w dobrą stronę” to wciągający thriller, który od pierwszych stron przykuwa uwagę czytelnika atmosferą tajemnicy i nieustannym napięciem. Paweł Młynarczyk stworzył historię, w której przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a jedno przypadkowe odkrycie uruchamia lawinę wydarzeń prowadzących do szokujących prawd. Głównym bohaterem powieści jest Jakub, wychowanek domu dziecka, który podczas porządków natrafia na stare zdjęcie. Pozornie nieistotna fotografia staje się początkiem prywatnego śledztwa, prowadzącego do odkrycia mrocznych sekretów sprzed lat. Autor umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne elementy zagadki i sprawiając, że czytelnik wraz z bohaterem próbuje połączyć wszystkie fragmenty układanki. Największym atutem książki jest dynamiczna akcja i atmosfera niepewności. Historia rozwija się w szybkim tempie, a liczne zwroty akcji sprawiają, że trudno przewidzieć zakończenie. Na uwagę zasługuje również postać Jakuba, młodego człowieka, który mimo trudnych doświadczeń nie traci determinacji w dążeniu do poznania prawdy. Język autora jest prosty i przystępny, dzięki czemu powieść czyta się lekko i z dużym zainteresowaniem. Młynarczyk umiejętnie łączy wątki kryminalne z emocjonalną historią o poszukiwaniu własnej tożsamości i rozliczaniu się z przeszłością. „Idąc w dobrą stronę” to książka dla miłośników thrillerów i kryminałów, którzy cenią sobie tajemnice, stopniowo budowane napięcie i bohaterów, z którymi łatwo się utożsamić. To powieść, która dostarcza emocji i pozostawia czytelnika z refleksją, że prawda nawet ta najbardziej bolesna zawsze znajdzie drogę na światło dzienne.

Skuszona okładką i obiecującym opisem z tyłu książki, pokusiłam się na tę książkę, zwłaszcza, że jakiś czas temu czytałam debiut autora i był on bardzo dobry. I muszę przyznać z ręką na sercu, że ta książka nie wywołała we mnie takich emocji ba jakie liczyłam.

Bardzo lubię kiedy w książce poruszane są wątki dotyczące domu dziecka, natomiast tutaj ciężko było mi się do tej koncepcji przekonać. Niby jest tajemnica, osierocone dzieci ale styl w jakim autor to pisze skłania mnie ku myśli, że ta książka była pisana jakby na kolanie i nie specjalnie przypadła mi do gustu. W tym przypadku autor zniżył poziom, bo jego debiut był o niebo lepszy niż ta historia. Niestety mnie nie porwała, co nie zmienia faktu, że może jeszcze kiedyś sięgnę po inne książki autora.