...i ujrzeli człowieka

Jaka powieść spowodowała, iż poczuliście konsternację? 🤔

Czytając początek "... I ujrzeli człowieka" właśnie takie odczucie mi towarzyszyło. No nie tego się spodziewałam😅

Jest to pierwsza książka tego autora, którą przeczytałam, ale bardzo możliwe, że sięgnę po inne. Czytaliście już coś M. Moorcocka?

Główny bohater - Karl Glogauer - od dzieciństwa ma pewną obsesję dotyczącą Jezusa i ukrzyżowania. Gdy los stawia na jego drodze wynalazcę, który zbudował wehikuł czasu, Karl dosyć szybko podejmuje decyzję o przeniesieniu się w czasie, by na własne oczy zobaczyć to ważne dla chrześcijan wydarzenie.

Jego doświadczenia z tej podróży przeplatają się ze wspomnieniami bohatera z czasów dzieciństwa i dorastania, w wielu przypadkach opisujących bardzo intymne chwile. Z tych scen możemy stworzyć sobie obraz Karla, który niestety nie jest zbyt pochlebny. Główny bohater jest bowiem szukającym pochwał narcyzem. Czuje się niezrozumiały i samotny, jednak zdarza się, że sam odpycha ludzi, którym na nim zależy.

Czytając tę książkę przeczuwałam w jaki sposób się skończy, co nie przeszkadzało mi w poznaniu pełnej historii bohatera. Więcej tu też analizy psychologicznej i religii niż fantastyki, więc nie każdy będzie zadowolony. Od razu ostrzegam- nie jest to historia dla każdego. Osoby wierzące mogą się poczuć urażone.

Czy mi się podobało? Hmm... Na pewno jest to książka, o której jeszcze sporo będę myślała. Może nie zachwyciła mnie, ale też nie uważam, by ten czas był stracony.

Nie była dla mnie też jakoś odkrywcza, jednak została napisana w 1966 roku, więc pewnie trafiłam na inne książki, lub filmy 🤔które luźno nawiązywały do pomysłów tu zawartych. Więcej nie napiszę, bo bym spojlerowała 😏

Czy polecam? Nie każdemu, jednak sądzę, że znalazło by się grono osób, które z przyjemnością lub przynajmniej zaciekawieniem przeczytałyby tę powieść

Całą pozycję czytało mi się bardzo zagadkowo. Autor rzucał nami w najróżniejsze odmęty emocji, by pod koniec rozdziału pokazać, że nie wiemy jeszcze wszystkiego. Jakby miał zamysły, które rozwinąć miał właśnie sam czytelnik. Spodobały mi się cytaty z Pisma Świętego. Świat jaki mi opisał potrafił hipnotyzować na tyle, że wyobrażałam sobie każde z wydarzeń. Zwłaszcza przeniesienie do przeszłości, gdzie panował wtedy Tyberiusz. Podobały mi się opisy wyglądu tamtych ludzi, gdzie na nogach mieli sandałki, nosili długie brody, a ich ciało pokrywało całe mnóstwo włosów. Nie trudno się domyślić, że ludzie z tamtego czasu zdawali się być mniej inteligentni, jednakże bardziej zawzięci. Próbowali zrozumieć skąd przybysz się pojawił, a ten musiał sporo kombinować, by odpowiadać informacjami w ich przedziale czasowym. Spotkanie samego Jana Chrzciciela już było dla mnie zaskoczeniem, ale to z kim spotkał się później było dla mnie jakby nowym doświadczeniem cielesnym. Kiedyś bowiem często zastanawiałam się jak wygląda Jezus i jaki był w barwie głosu oraz sposobie wysławiania się. Pomimo tego, że to opowieść okryta fantazją, jakoś tak bardziej mnie poruszyło, kiedy właśnie weszliśmy niemal do Jego czasu. Jednak nie tylko tą opowieść tutaj ujrzymy. Mamy też wplecione życie Karla jako dziecka, kiedy był karany, kiedy w szkole wymagali od niego coraz więcej i kiedy starał się być lepszy, ale nie zawsze mu to wychodziło. W ten sposób skacząc od czasu do czasu, nie wiemy co nas może spotkać. Ja nie mam awersji do religijnych tematów, a wręcz przeciwnie, lubię o nich czytać. Zawsze ciekawił mnie punkt widzenia innych ludzi, a pisarz lubi poruszać tematy dotyczące właśnie tych sfer. Szokuje i zaskakuje, ale według mnie jest to tylko na plus. Postacie opisuje tylko te, które czemuś mają się przysłużyć. Nawet, jeśli miotają kimś jakieś zmartwienia, to jednak jest gdzieś taki zapłon, który każe wierzyć, że wszystko się uda i skończy dobrze. Przeczytałam ją z przyjemnością, dlatego wam polecam:-)

Kolejne książki pojawiają się na półkach księgarń w ramach serii Wehikuł Czasu i trzeba przyznać, że wydawane są spójnie, a jednocześnie okładki zdradzają od razu, że kryje się za nimi coś niezwykłego. Spójrzcie tylko na tę do powieści "...i ujrzeli człowieka", gdzie na okładce zamieszono wiele szczegółów i od razu człowieka sugerującego, że znalazł się w czasach, gdzie krzyżowali ludzi. I gdyby przeczytać opis, na który ja się nie skusiłam, to dowiedzielibyście się, że mężczyzna widoczny na okładce odbył podróż w czasie i spotkał Jezusa.

Każdy człowiek ma jakieś pasje, zainteresowania, jest na jakimś temacie zafiksowany. Karl, główny bohater wybrał sobie dość nietypowe pole zainteresowań, bo od dziecka fascynowało go ukrzyżowanie. Wiele osób by powiedziało, że to dziwne, ale czy aby na pewno? Przecież studiowanie Biblii, tekstów, chęć dowiedzenia się co się wydarzyło i czy się faktycznie wydarzyło jest naturalna. Dla Karla los miał w tej kwestii do zaproponowania podróż w czasie. Spotkał człowieka, który wysłał go do 28 roku n.e. i tam spotkał samego Jezusa... czy to zaspokoiło jego ciekawość?

Seria Wehikuł Czasu jest o tyle nietypowa, że mamy w niej zbiór powieści sci-fi zaskakujących, specyficznych, być może nawet niektórych bulwersujących. Czy gdyby były pisane w obecnych czasach, to w ogóle zostałyby wydane? Istnieje ryzyko, że nie.

Jedną z tych najbardziej szokujących jest według mnie właśnie "...i ujrzeli człowieka", bo dopatrywać się w niej można wielu znaczeń, a religia jest stawiana pod znakiem zapytania. Wiele rozważań wręcz filozoficznych znalazło się w tej książce liczącej niespełna dwieście stron.

I wreszcie bohater, rozważający nad światem, cierpieniem i poszukujący sensu. Momentami nieco irytujący, gdyż jego działania są powolne, ale czy to nie jest właśnie clue tej opowieści? Czy nie zmusza do przemyśleń, nie zostaje w głowie? Na te pytania musi sobie odpowiedzieć każdy czytelnik.

Zdecydowanie jest to opowieść o człowieku samotnym, potrzebującym odnaleźć cel, sens i prawdę o świecie, w którym przyszło mu żyć. Zapada w pamięć i nie pozwala się wyrzucić przez długi czas.

Recenzja powstała we współpracy z Domem Wydawniczym Rebis.

Książka Moorcocka opowiada historię dwutorowo - z jednej strony mamy czasy starożytne, a dokładniej 28 rok n.e. do których Karl udaje się przy pomocy wehikułu czasu, a z drugiej czasy współczesne, z których dowiadujemy się o kolejach losu Glogauera i co doprowadziło do tego, że postanowił zostać królikiem doświadczalnym i przenieść się w czasie. Obie te narracje mocno przeplatają się ze sobą, co z początku lekko dezorientuje, ale pod koniec książki bardzo doceniłem ten pomysł - spowodował, że cała historia zrobiła na mnie jeszcze większe wrażenie.

W czasach współczesnych obserwujemy koleje losu Karla, który szuka swojego miejsca na świecie i stara się odnaleźć prawdę na wiele dręczących go pytań. Czytamy jego rozterki i rozważania [Adres usunięty] na temat religii, sensu istnienia, prawa do własnej indywidualności i ludzkiej natury. Bohater próbuje różnych rzeczy, czyta książki, działa w sektach, a każdy jego związek prędzej, czy później kończy się katastrofą. Natomiast kiedy Karl trafia do Jerozolimy, do esseńczyków i poznaję prawdę o synu Józefa i Marii dzieje się coś niezwykłego, co jest podstawą do kolejnych ciekawych, choć niełatwych rozważań. Nie będę zdradzał, co się stanie, żeby nikomu nie popsuć przyjemności z tej lektury. Bohater snuje w tej narracji rozważania na temat religii i sensu istnienia, ale w nieco innych aspektach, ale również co by się stało, gdyby zmienić historię, czy jak tworzą się mity i religie. Może brzmieć to dość ogólnikowo, ale nie sposób napisać coś więcej, bez zdradzania największego zwrotu akcji w tej książce.

... i ujrzeli człowieka to bardzo dobre połączenie powieści science fiction z wnikliwą analizą psychologiczną i religijną, do której jeszcze długo będę wracał myślami. Pomimo że jest to krótka powieść, to zdecydowanie nie jest lekką i łatwą lekturą - porusza trudne tematy i pozostawia czytelnika z wieloma tematami do przemyślenia. Polecam!