Historia adeli

Luty. W sam środek zimowej pluchy do Wrocławia z dwiema walizkami przybywa Adela Henert. 34 letnia wdowa z pokaźnej długości warkoczem, która po bolesnej stracie opuszcza włoską Sperlongę, limonkowe morze, swoją księgarnio- kawiarnię Giro Tondo oraz piękne wspomnienia i postanawia wrócić do rodzinnego miasta. W planach ma tylko zrobić ,,jedną dobrą rzecz", dlatego pierwszym miejscem, które odwiedza we Wrocławiu jest salon fryzjerski, w którym oddaje swój warkocz na rzecz fundacji Rak'n'Roll. Postanawia zacząć wszystko od nowa i znajduje pracę w kawiarni literackiej Becky Sharp. Skłócona i nie utrzymująca kontaktu z rodzicami kobieta nie ma się gdzie podziać, wynajmuje więc kąt w starej, poniemieckiej kamienicy na ulicy Kasprowicza. Tam poznaje wykładowcę polonistyki Daniela Raczyńskiego, który na zawsze odmienia jej los. Od tego momentu towarzyszą nam nie tylko sekrety Adeli, ale także ciotki Daniela, Stefanii Raczyńskiej, której tajemnice odkrywamy przy pomocy literackiej korespondencji i pękniętej filiżanki. Kto jest autorem listów zagadkowej treści adresowanych do Stefanii? Z jakiego powodu Adela nie chce wyjawić prawdy o tym, co wydarzyło się we Włoszech? I dlaczego co raz, to kolejne dobre uczynki nie są w stanie zmniejszyć jej poczucia winy?

Ludzką rzeczą jest popełniać błędy. Wyciągamy z nich wnioski i staramy się drugi raz ich nie powtórzyć. Mamy jednak tendencję do przypisywania sobie błędów, których nie popełniliśmy. I odczuwać po nich ogromne wyrzuty sumienia...

„Historia Adeli” to pierwsza książka w dorobku Magdaleny Knedler, którą było mi dane przeczytać. Już teraz mogę stwierdzić, że na pewno nie ostatnia! Jednym słowem - zakochałam się w tej książce! Z wielu powodów stała mi się ona bardzo bliska. Nie tylko dlatego, że sama oddałam swoje warkocze na peruki dla podopiecznych fundacji Rak'n'roll. Dlatego, że wszechobecna jest w niej kultura, czyli coś, czym oddycham na co dzień. Adela poleca nam dobre filmy i słuch jazzu, Daniel tańczy do Georga Michaela, a korespondencja Stefanii zawiera fragmenty z arcydzieł światowej literatury. Muzyka obecna jest w każdym rozdziale tej powieści. „Historia Adeli” to także ukryty przewodnik po kulturalnej mapie Wrocławia. Miasta, które po lekturze książki na pewno będziecie chcieli odwiedzić!

Bardzo podoba mi się styl, w którym książka została napisana. Czyta się ją szybko, z wciąż narastającym zainteresowaniem. Narracja jest pierwszoosobowa, patrzymy więc na świat przedstawiony z perspektywy głównej bohaterki. Bohaterki, która jest największą zaletą tejże pozycji. Została bowiem wykreowana bardzo ciekawie i spójnie. Sama konstrukcja powieści też jest bardzo przemyślana. Fabuła miarowo dąży do momentu kulminacyjnego na końcu, a każdy wątek dzieje się wtedy, kiedy powinien. Wiele razy myślałam, że domyślam się, jaki sekret ukrywa Adela, ale zawsze orientowałam się w ostateczności, że wprowadzono mnie w błąd!

„Historia Adeli” to godna polecenia, wciągająca powieść z którą warto się zapoznać. Zaintryguje, wzruszy, czasem zasmuci. Wzbudzi refleksję, że często sami obwiniamy się o coś, czemu nie mogliśmy zaradzić. Ale gwarantuję Wam, że nawet jeżeli historia nie porwie, to nie będzie Wam łatwo ją odłożyć. Bo obok tej książki nie da się przejść obojętnie. Czytelnik prędzej czy później uświadamia sobie, że „Historia Adeli” jest też po części jego historią...

Nie miałem wcześniej do czynienia z Magdaleną Kendler i rzadko sięgam po tego typu literaturę, chociaż obiecałem sobie, że będę to robił częściej. Jest to wzruszająca opowieść o odkupieniu i jest w niej coś kojącego.

Nasza główna bohaterka Adela mieszkała przez lata we Włoszech, ale postanowiła przeprowadzić się do Wrocławia i tam spróbować ułożyć życie i wybielić swoje sumienie. Co ją do tego skłoniło ? Śmierć męża. Co za nią stoi i dlaczego nasza bohaterka nosi w sobie poczucie winy, tego wam nie zdradzę. Adela ścina swój warkocz i oddaje włosy dla fundacji, oddaje też ciuchy i krew - ogólnie stara sie być takim dobry samarytaninem i przysłużyć sie społeczeństwu. Chce zrobić jedną dobrą rzecz dzięki której poczuje sie lepiej, pogodzi ze stratą i zacznie żyć na nowo.

Styl pisania Magdaleny Kendler ma w sobie jakąś magie, czyta sie bardzo przyjemnie, a same postacie są bardzo sympatycznie i ciekawe. Do tego dochodzi fajny wątek, który jest lekko detektywistyczny. Opowiada o dziwnych listach i pękniętej filiżance, która należała do ciotki współlokatora Adeli, Daniela. Razem chcą zgłębić tą historie, ponieważ Daniel w ten sposób może poznać bardziej osobę, która go wychowała, a Adela jest po prostu zaciekawiona tym, co sie za tym kryje.

Z upływem stron poznajemy bohaterkę, to czym się kierowała w życiu, do czego ją to doprowadziło, i czy tego żałuje. Widzimy jak odbudowuje relacje i tworzy nowe i zaczynamy jej kibicować na nowej drodze życia, bo ciężko nie pałać do niej sympatią.

Z całej książki i z wątków pobocznych można wyciągnąć ciekawe wnioski, a do tego historia zmusi nas do wielu refleksji. Mi osobiście czytało sie bardzo przyjemnie. Cała powieść pokazuje to, że po ciężkiej stracie można ułożyć sobie życie, oswoić smutek i żyć będąc szczęśliwym.

Zamknij jeden rozdział i otwórz nowy.

zokladki.blogspot.co.uk

"Każdy przynajmniej raz trafia w życiu na osobę, która może go ocalić."

Przyjemne, ciepłe i optymistyczne obyczajowe zaczytanie, wzbogacone detektywistycznymi nutami. Sympatycznie zanurzać się w powieści, spoglądać na scenariusze losów, w których nie brakuje przeplatających się słodkich i gorzkich tonów. I poruszające przesłanie, tak bardzo pasujące do grudniowego świątecznego nastroju, ale obowiązujące we wszystkich porach roku, dotyczące czynienia dobra, które po jakimś czasie wraca do ofiarodawcy ze zdwojoną mocą, choć nie zawsze z kierunku, z którego spodziewałby się je dostrzec. Ale to również uzdrowicielski wymiar pomocy, przysługi, uprzejmości i serdecznych gestów, przynoszący ulgę i ukojenie, zabarwiający przyjaznymi i słonecznymi kolorami myśli, wygrywający delikatną melodię pocieszenia i pokrzepienia, dzięki której wygasają żal, poczucie winy i wyrzuty sumienia.

Adela Henert, trzydziestoczterolatka, po śmierci męża sprzedaje ukochaną księgarnio-kawiarnię, opuszcza południowe włoskie miasteczko i udaje się do Wrocławia, aby tam próbować poradzić sobie z tragedią. Przepełnia ją pragnienie, aby dobrymi uczynkami rozpocząć nowy etap w życiu, nadać mu jeszcze głębszy wymiar i wyrazistszy sens. Z pomocą drobnych uśmiechów losu i sprzyjających okoliczności zaczyna goić bolesne rany duszy. Wyczekuje odmiany przeznaczenia przybierającego kurs ku zrozumieniu i szczęściu. Autorka prowadzi nas także wątkiem rodzinnej tajemnicy, którą interesująco stopniowo roszyfrowuje się. Odkrywamy obrazy złożonych ludzkich relacji i poznajemy siłę niezapomnianych uczuć. A spoiwem wszystkiego stają się nawiązania do sztuki, muzyki, kina i literatury. Powieść prowadzona niespiesznie, zgodnie z dojrzewaniem głównej bohaterki do rozliczeń z przeszłością, ale nie brakuje w niej intrygujących akcentów. Podoba mi się osadzenie fabuły w polskich realiach, a jedynie sugestywnymi portretami nawiązywanie do włoskich klimatów. Różnorodność gatunkowa, w której swobodnie porusza się Magdalena Knedler, powoduje, że każda książka autorki jest dla czytelnika niespodzianką w podwójnym wymiarze. Do moich poprzednich przygód czytelniczych należą książki "Winda", "Nic oprócz strachu" "Nic oprócz milczenia" i "Dziewczyna z daleka".

[Adres usunięty]

Z książkami Mag­da­leny Knedler znam się nie od dziś. Wielokrotnie miałam przyjemność czytać jej powieści obyczajowe i kryminały co upewniło mnie w przekonaniu, że autorka ma zaskakująco dobry warsztat literacki i nie straszny jest jej żaden gatunek - w każdym całkiem dobrze się odnajduje i pisze przez to niebywałe historie.

Najnowsza książka, czyli "Historia Adeli" była dla mnie niewiadomą do samego końca. Niewiele czytałam o treści a sam opis z okładki nie wyjaśnił mi przebiegu fabuły. Dlatego ze świeżym umysłem zabrałam się do czytania i przyznaję - to był jeden z moich lepszych pomysłów, bo bez żadnych nadziei i uprzedzeń otrzymałam wyjątkową historię od której nie mogłam się oderwać. Napisana z przekąsem historia obyczajowa połączyła ze sobą wiele ukrytych znaczeń i wartości łatwych do odkrycia w realnym życiu, dzięki czemu wydarzenia okazały się wiarygodne i niezwykle proste w odbiorze.

Tytułowa bohaterka to posta niebywała. Postawiona w trudnej sytuacji musi zmierzyć się z problemami swojego życia. Porzuca wymarzoną pracę i wraca do Polski po ponad dziesięciu latach nieobecności. Popełniła wielki życiowy błąd, który jednocześnie stał się motywacją do zmiany w jej życiu i zapominając na moment o wyrzutach sumienia rzuca się w ferwor warki o dobro innych. Jednak czy to pozwoli jej zapomnieć o tym co przeżyła? Poświęca swoje włosy, podpisuje deklarację oddania organów po śmierci i krwi za życia, pomaga bezdomnym i psom w schroniskach - innymi słowy czyni dobro na wszystkie możliwe osoby. Nie jest w tym jednak w pełni szczera, bo pod jej działaniami kryją się wciąż powracające wspomnienie dramatycznych wydarzeń i robi wszystko przede wszystkim dlatego, by jakoś przeżyć żałobę.

"Historia Adeli" to nie jest typowa ckliwa opowieść o szczęściu w nieszczęściu. Magdalena Knedler zaproponowała prawdziwą powieść o życiu, w której cała prawda wychodzi na jaw. Opowiada o wartościach jakie powinniśmy cenić każdego dnia - przyjaźni, rodzinie, szczęściu i nadziei. Trywialność zwykłych chwil w tej powieści nabiera znaczenia a wszystko napisane prostym, subtelnym językiem stanowi piękną, wartościową całość nie tyle moralizatorską co po prostu w zwykły sposób otwierającą oczy. Adela swoją historią udowadnia czytelnikowi, że bardzo łatwo jest samodzielnie stworzyć definicję szczęścia a ono samo wraca - w najmniej oczekiwanym momencie.

To zwykła, zupełnie nieskomplikowana i szczera powieść. Autorka za sprawą swoich bohaterów przygląda się światu w detalach - zwraca uwagę na to co w codzienności zostaje pomijane. To nie jest żadna słodko-gorzka powiastka jakich wiele, ale wartościowa powieść pełna ukrytych znaczeń. Jestem pozytywnie zaskoczona pomysłowością autorki i całą sztuką wykonania - powołaniem do życia wielowymiarowych bohaterów, szacunkiem wobec utraconych chwil i nadzieją wobec przyszłych zdarzeń. "Historia Adeli" to ujmująca, zaskakująca i bardzo uczuciowa powieść, która skłania do myślenia, rozkochuje w sobie i pokazuje, że można napisać dobrą powieść wykorzystując do tego pomysł i codzienność.

Magdalena Knedler należy do moich ulubionych polskich pisarek. Ma bardzo charakterystyczny styl, a jej książki poruszają ciało i duszę. Uwielbiam Dziewczynę z daleka, a na półce czeka kolejna zimowa opowieść Niecałkiem białe Boże Narodzenie.

Historia Adeli jest niesamowita, nie mogłam się od niej oderwać. Porusza, daje do myślenia, ale również wzrusza.

Adela Henert, po śmierci męża, wraca do rodzinnego Wrocławia. Zostawiła za sobą włoską Sperlongę, sprzedała domek - nie była w stanie mieszkać tam sama. Wokół otaczało ją tyle wspomnień związanych z Pawłem. Razem wyjechali, razem prowadzili małą księgarnio-kawiarnię Giro Tondo, co znaczy kółko graniaste.Zżyli się z mieszkańcami, a ich kawiarenka zawsze była pełna. Paweł chorował na stwardnienie rozsiane, które atakowało błyskawicznie - pewnego dnia uwolnił ciało od choroby, a żonę od siebie. Adela wróciła do rodzinnego miasta, ale nie miała do kogo wracać.... Kiedy wyjeżdżali z Pawełem zrobili to wbrew swoim rodzinom. Paweł był skonfliktowany z rodzicami,którzy nie rozumieli jego miłości do jazzu, a Adela w końcu zrobiła coś dla siebie, wbrew rodzicom, którzy układali jej życie.

We Wrocławiu znalazła pracę i nowe przyjaciółki w kawiarni Becky Sharp, której została managerem. Znalazła również mieszkanie w starym domu należącym do Daniela, wykładowcy uniwersyteckiego. Zaprzyjaźniła się z Danielem i wspierali się wzajemnie, dwie poranione przez życie i samotne dusze. Dzięki listom ciotki Stefy, razem odkrywali rodzinne tajemnice Daniela i ich relacje zacieśniały się. Czy życie Adeli wróci na szczęśliwe tory? Jak na jej dalsze życie wpłyną relacje rodzinne?

Przeczytajcie tę przepiękną opowieść i sami się przekonajcie :)

Historia Adeli to jedna z tych książek, które zapadają w pamięć. Znajdziemy tutaj skomplikowane relacje rodzinne, dążenie do szczęścia, radzenie sobie ze stratą i samotnością, ale również przyjaźń i miłość. Cały kalejdoskop gorących uczuć zamkniętych tajemniczą czarno-białą okładką. Bardzo podoba mi się wydanie książki, które zachęca do otwarcia i zapoznania się z historią młodej kobiety, która wiele doświadczyła w swoim życiu. Pomimo wielu smutnych epizodów, które znajdziecie w tej powieści, est ona niezwykle optymistyczna i niesie ogromne pokłady pozytywnych emocji.

Mnie ta opowieść poruszyła i pomimo odłożenia książki na półkę, nadal mam ją w swojej głowie i sercu - polecam gorąco :)

[Adres usunięty]