Hiacynta. Córki botanika. Bliźniaczki. Tom 2

Wszystko stało się jasne! Spotykamy się przy recenzji drugiego tomu serii „Bliźniaczki Botanika. Hiacynta”. Tym razem autorka wzięła na warsztat Hiacyntę, którą dotąd uważałam za grzeczną dziewczynkę, a jednak zaskoczyła mnie niejednym zwrotem akcji. Oczywiście, to wszystko działa na korzyść dla niej, całej serii, ale nie zamierzam zdradzać szczegółów. Nie wiem, jak wy, ale ja nie lubię, kiedy wspaniała seria, książka kończy się, bo staję przed sobą i zadaję sobie pytanie „I co teraz?”, lecz mamy też i drugą stronę, czyli plusy m. in. są nimi odpowiedzi, wyjaśnienie spraw, które dręczyły czytelnika, w tym przypadku mnie. Śledztwo trwa, a wraz z nim pojawiają się nowe i znane wyzwania, oprawcy i winni. Hiacynta Wigura, udając swoją bliźniaczą siostrę Hortensję, jest w trakcie tajnej misji na dworze Modlińskich, ale o szczegóły postarajcie się dowiedzieć sami.

Pamiętajcie, jak pisałam wcześniej, co pirat, statek piracki i tym podobne mają wspólnego z tą serią – ta tajemnica zostanie rozwiązana. Poznamy również przystojnego szelmę, który także poszukuje druidzkiego artefaktu. Ta dwójka ostro namiesza, ale nie można zapominać o innych bohaterach, którzy sprawiają, że łatwo jest się z nimi utożsamić. Przypominam, że czas akcji dzieje się w czasach, w których kobiety wychowywane są w przeświadczeniu, że są odpowiedzialne za ognisko domowe, a sprawy męskie, polityczne nie powinny ich interesować, jak to mówią mają być dobrymi córkami, żonami, matkami etc., lecz super, że znajdują się tacy rodzice, który wychowują swoje dzieci niestereotypowo jak w przypadku naszych bliźniaczek, które swoimi umiejętnościami potrafią zszokować niejednego dorosłego mężczyznę.

Dla zainteresowanych, według opisu wydawcy w powieści występują postacie znane z cyklu „Dworek nad Biebrzą” Urszuli Gajdowskiej. Cała ta seria sprawia, że na sercu robi się ciepło. Mnóstwo zabawnych sytuacji, które rozjaśnią nawet najpochmurniejszy dzień tej jesieni. Z całego serca polecam i czekam na kolejne dzieła autorki.

Hortensja jest tą bardziej charakterną i żywiołową z bliźniaczek. Walczy z wykreowanym przez XIX- wieczny świat wizerunkiem delikatnej damy, często łamie stereotypy…i reguły. Wraz z siostrą i ciotką znad Biebrzy trafia do zamku hrabiego Harcourta w Konwalii. Wyprawa ma na celu znalezienie odpowiedniego kandydata na jej męża, z czym dziewczyna nie do końca się godzi. Na miejscu ma się pojawić narzeczony wybrany dla jej siostry Hiacynty. Niestety serce młodej dziewczyny skłania się ku innemu. Siostry wpadają na pomysł zamiany ról - niepokorna Hortensja postanawia udawać Hiacyntę, by skutecznie zniechęcić narzeczonego i doprowadzić do zerwania kontraktu. W wyniku niedopatrzenia rozpoczyna się seria licznych pomyłek, które coraz bardziej komplikują miłosną historię. Jednocześnie w tle rozgrywa się subtelnie zaplanowana intryga, a w niej istotną rolę odgrywa nieżyjący już ojciec dziewczyn.

Rozważna Hiacynta postanawia poszukać brakującego elementu układanki. Tym razem ona udaje swoją siostrę i przybywa do dworu hrabiostwa Modlińskich. Na miejscu okazuje się, że w poszukiwaniu druidzkiego artefaktu przyjeżdża tam Connor MacKenzie podający się... za jej szwagra. Aby nikt nie odkrył, z jaką misją tam przybyli, oboje muszą udawać kochających małżonków. Uszczypliwości względem siebie powoli zamieniają się we wzajemną fascynację. Sytuacja znacząco się komplikuje, gdy do kraju, z zamiarem poproszenia o rękę Hiacynty, przybywa baron Campbell.

Seria “Córki botanika. Bliźniaczki” to lekka lektura idealna na spędzenie niezobowiązującego popołudnia. Miłosne intrygi, rodzinne tajemnice, a także wspomniane historyczne śledztwo przeplatają się wzajemnie. Całość okraszona jest humorem oraz wzmocniona ciętymi, ale jakże celnymi ripostami bohaterek. Przedstawione w pierwszym tomie losy są ściśle związane z wydarzeniami z tomu drugiego. Dodatkowo niektóre z postaci przedstawionych w powieści mogą być już znane czytelnikowi z wcześniejszego cyklu autorki “Dworek nad Biebrzą”. Zawiłe rodzinne losy sióstr Wigura pozwolą oderwać się od codzienności. Polecam!

Książka zamiast kwiatka

Cykl Córki botanika - Bliźniaczki: "Hortensja", "Hiacynta" Urszula Gajdowska

Okres wakacji to czas sprzyjający przeżywaniu niezapomnianych i ekscytujących przygód, o czym doskonale wie autorka Urszula Gajdowska, dlatego wspólnie z wydawnictwem Szara godzina postarała się o to, aby nam wielbicielom jej twórczości w tegoroczne letnie miesiące owych przygód nie zabrakło. A zapewni nam je lektura najnowszej dylogii z cyklu Córki botanika „Hortensja” i „Hiacynta”, którą Ula niedawno oddała w nasze ręce, a o której ja dziś chcę wam trochę poopowiadać.

Wraz z rozpoczęciem czytania zostajemy przeniesieni do XIX wieku nad polską Biebrzę i tam poznajemy tytułowe bohaterki tej, co już teraz mogę zdradzić niezwykle wciągającej i angażującej przygodowo-romantycznej historii. Hortensja i Hiacynta są bliźniaczkami, którym przyszło, żyć w czasach, w których kobiety od najmłodszych lat wychowuje się do roli przykładnej żony, matki i strażniczki domowego ogniska ograniczonej ramami obowiązujących konwenansów. Młode panienki Wigura, nie chcą podporządkować się temu, czego oczekuje się od panien z dobrych domów, a właśnie w momencie, kiedy wkraczamy w ich życie obie, wspólnie z ciotką wyjeżdżają do dalekiej Kornwalii, gdyż ta, jak to same określają, chce zakłuć je w kajdany małżeństwa. One mają jednak swój pomysł na to, aby kandydata na małżonka Hiacynty zniechęcić do ożenku. A ich asem w rękawie wydaje się właśnie to, że są bliźniaczkami. Bo choć z charakteru są zupełnie różne: Hortensja jest przebojowa, chce sama decydować o sobie i na równi z mężczyznami móc wygłaszać swoje poglądy, natomiast Hiacynta w ich duecie była tą rozsądniejszą, delikatniejszą, spokojniejszą. W przeciwieństwie do siostry nie interesowały ją męskie rozrywki, choć nie wątpiła w to, że kobiety potrafią sobie doskonale z nimi poradzić, to z wyglądu były identyczne. I właśnie dlatego postanowiły wcielić w życie pomysł z zamianą ról. Jak możecie się domyślać, taki fortel będzie generował wiele zabawnych sytuacji i pomyłek, ale też jak się przekonacie, sprowadzi na siostry ogromne niebezpieczeństwo, a to za sprawą mrocznej intrygi, u której podłoża leży zagadka druidzkiego artefaktu i związanej z nim pewnej legendy. O tym jednak musicie przeczytać już sami, ponieważ ja nie zdradzę nic więcej ponadto, że wspólnie z bohaterami znajdziemy się na pirackim statku. Musicie przyznać, że to wszystko, o czym do tej pory wam napisałam, brzmi naprawdę ciekawie.

A to dopiero początek tego, co przygotowała dla nas Ula, gdyż nie byłaby sobą, gdyby poza bardzo zajmującą warstwą przygodową swoich powieści, nie wzbogaciła ich o ważne i życiowe wątki, które każdego, kto po nie sięgnie, skłonią do głębokich przemyśleń i refleksji. Jednym z nich są relacje na płaszczyźnie rodzic-dziecko i ich wpływ na późniejsze, już dorosłe życie dziecka. To, co mnie w nim mocno poruszyło to niestety mimo mijającego czasu, ciągły jego autentyzm. Jakże często bowiem przez całe swoje dzieciństwo staramy się zrobić wszystko, aby za wszelką cenę zaskarbić sobie miłość rodzica. Podczas gdy jedyne, co dostajemy to odrzucenie, pogarda, strach i nierzadko przemoc. Koniecznie sięgnijcie po tę wspaniałą dylogię i sprawdźcie, jak żyje się z tak trudną przeszłością, kiedy jest się już dorosłym człowiekiem.

Na szczęście minęły już czasy aranżowanych małżeństw, wszak nie da się nikogo zmusić do miłości. A co się z tym wiąże, także tutaj doświadczycie ogromnego poświęcenia, do jakiego skłonne były kobiety, niejako składając siebie na ołtarzu wpajanych im od zawsze zasad. Kobiet, dla których największym pocieszeniem były dzieci i to właśnie z myślą o nich zgadzały się na życie według scenariusza, który napisał dla nich ktoś inny.

Autorka w ciekawy, a zarazem mądry sposób poprzez kreację kolei losów swoich bohaterów uświadamia nam, że tak najlepiej siebie i innych poznajemy w ekstremalnych warunkach, które pokazują nam, że wówczas zarówno kobiety, jak i mężczyźni potrafią wyjść z przypisanych im ról i zaskakując pokazać zupełnie inne oblicze. Nasze bliźniaczki uznawane są za dość ekscentryczne, wykazując się niecodziennymi zainteresowaniami, a także zachowaniami niespotykanymi u dobrze ułożonych panien. Mają to szczęście, że ich nikt do zamążpójścia nie zmusza, ale poznając koleje losów kobiet, które już swoje w życiu wiele przeżyły, poznają różne oblicza miłości. Także tej pełnej poświęceń i wyrzeczeń. Tej, która determinuje nie tylko dobre, ale i złe zachowania. Same również zaczynają poznawać jej smak, co przysparza mnóstwa rozterek prowadzących do walki serca z rozsądkiem. A owa niepewność ma swój początek w traumach z przeszłości, które odmieniają człowieka. Przekonała się o tym Hiacynta, która żyje w poczuciu winy i odpowiedzialności, za tragedię, która dotknęła rodzinę Wigurów. Książki te odsłaniają ludzkie słabości i lęki. Ludzkie okrucieństwo, które zaprowadzi czytelnika do domu dla obłąkanych. A pomiędzy tymi istotnymi problemami w powietrzu unosi się namiętność i pożądanie skrywane za salonową etykietą, przepychankami słownymi i tylko z pozoru niewinnym flirtem.

Jak widzicie, na kartach obu powieści naprawdę dużo się dzieje. Dzięki czemu czytając je, nie sposób się nudzić. Dynamika i wartkość akcji sprawia, że przez całość fabuły niemalże się płynie z rosnącą ciekawością tego, co wydarzy się za chwilę, a także, jakimi ciekawostkami, których jest tu dość dużo, autorka się z nami podzieli. Jest jeszcze jedna wartość dodana tych powieści, o której warto wspomnieć. Urszula Gajdowska przygotowała wspaniałą niespodziankę dla wielbicieli Dworku nad Biebrzą, gdyż spotkamy tutaj poznanych już wcześniej tam bohaterów. Jeśli przeczytaliście moją recenzję, za co bardzo dziękuję, to mam nadzieję, że już wiecie, iż koniecznie musicie spędzić swój wolny czas z Hortensją i Hiacyntą, poznając ich historie i perypetie, co też uczyncie niezwłocznie.

Romans historyczny z dodatkiem niezapomnianej przygody - jesteście na tak, czy na nie?

Hortensja i Hiacynta to bliźniaczki, które ciężko odróżnić. Jednak to tylko pozory, ponieważ w rzeczywstości mają one totalnie odmienne charaktery i poglądy. Ta pierwsza lubi postawić na swoim, jest uparta i pełna temperamentu, zaś ta druga, starsza z bliźniaczek to typowo kobieca osobowość. Jest delikatna i stara się omijać konfliktowe sytuacje. Siostry pewnego dnia zostają wysłane do zamku hrabiego Harcourta w Kornwalii, a plan jest taki, aby znalazły tam mężów...

Bliźniaczki mają głowy pełne pomysłów, pewnego razu postanawiają zamienić się rolami. I tym sposobem Hortensja wceila się w Hiacyntę, zaś Hiacynta się się Hortensją. Doprowadza to do wielu zabawnych, jak i niebezpiecznych sytuacji, dzięki czemu nie sposób nudzić się przy tych powieściach! Gwarantuję Wam sporą dawkę humoru i emocji.

W pierwszym tomie zatytułowanym "Hortensja" działo się według mnie więcej, niż w drugim, który był za to bardziej spokojny. Jednak obydwie części idealnie się dopełniają, tworząc razem historię, która zapada w pamięci.

"Córki Botanika" to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i na ten moment uważam to za błąd. Piszę ona z taką lekkością, że te historie dla mnie mogłyby się nigdy nie kończyć. Mam nadzieję, że w wolnej chwili uda mi się nadrobić jej twórczość, no i oczywiście z ogromną niecierpliwością czekam na moment, gdy kolejne tomy tej cudownej serii trafią w moje ręce!

Nie pozostaje mi nic innego, jak zachęcić Was do poznania "Córek Botanika", nie pożałujecie!

🌼 "Bliźniaczki. Hiacynta" autorstwa Urszuli Gajdowskiej, to drugi tom serii pod tytułem "Córki botanika".

🌼 Hiacynta przybywa do dworu hrabiostwa Modlińskich i podaje się za swoją siostrę Hortensję. Do dworu przybywa w tym samym czasie Connor MacKenzie i udaje przed wszystkimi hrabiego Harcourta. Wszyscy myślą więc, że mają do czynienia z małżeństwem, dlatego alokują ich w tym samym pokoju.

Hiacynta i Connor muszą więc grać rolę małżonków, i w ten sposób zbliżają się do siebie.

Oboje chcą odnaleźć ostatnią część artefaktu, choć każde z innych pobudek, i przez to wynika wiele zabawnych ale i niebezpiecznych sytuacji.

Kto odnajdzie ostatnią część artefaktu?

Czy Connor uwolni matkę?

Który z mężczyzn zdobędzie serce Hiacynty?

🌼 Po przeczytaniu drugiego tomu ciężko mi powiedzieć, która z bliźniaczek jest moją ulubioną, ponieważ każda z nich miała coś w sobie, i każdą z nich polubiłam. Ta część była spokojniejsza, ale równie dobra jak pierwsza.

Mamy tu zamianę ról, poszukiwania artefaktu, trudne wybory, kłamstwa, intrygi, rozterki uczuciowe, oraz skomplikowane relacje rodzinne.

Autorka porusza tu również trudne tematy między innymi choroby psychicznej, leków oraz przemocy fizycznej i psychicznej.

A wszystko to w klimacie XIX wiecznego dworku.

W powieści pojawiają się również postaci poznane w poprzedniej serii pod tytułem "Dworek nad Biebrzą" dzięki czemu mogliśmy zobaczyć co u nich słychać.

Zakończenie było dla mnie niezwykle satysfakcjonujące, i już nie mogę się doczekać historii kolejnej z sióstr Jaśminy.

Dla wielbicieli romansów historycznych ta seria to prawdziwa gratka, dlatego gorąco Wam ją polecam.