Hiacynt. PRL wobec homoseksualistów

Homoseksualizm w czasach PRLu to z pewnością trudny temat, co potwierdza słynna akcja milicyjna z książki. Remigiusz Ryziński z dużymi emocjami opowiada o tamtych wydarzeniach, kiedy prześladowaniom nie było końca i żaden homoseksualista nie był pewny swojego jutra. Książka pokazuje jak bardzo zmieniły się w Polsce poglądy na temat osób LGBT. Pokazuje zmiany prawne i okrucieństwo czasów PRLu. Rozpisano także dokładnie samą akcję milicyjną, która odbywała się w połowie lat 80-tych. Znaleźć tu można wiele przesłuchań, które ciężko było nazwać rzetelną i obiektywną pracą. Książka Ryzińskiego nie jest na pewno łatwa, ale z całą pewnością warto ją przeczytać.

W obliczu, kiedy obecna władza w Polsce przedstawia LGBT jako wroga Polaków, ta lektura jest po prostu obowiązkowa! Gwarantuję, że po jej przeczytaniu będziesz mieć déjà vu, że to co się teraz dzieje miało już miejsce za czasów komunistycznych. Książka "Hiacynt. PRL wobec homoseksualistów" jest wartościowym reportażem, który pokazuje, jak władza komunistyczna inwigilowała osoby homoseksualne i uprzykrzała im życie. Robiła to na przeróżne sposoby, czasem bardzo dotkliwe. Niekiedy można mieć łzy w oczach, jak można było tak traktować tę społeczność. Niestety historia lubi się powtarzać, więc tym bardziej ważne jest aby nagłaśniać tego rodzaju tematy, aby ludzie mieli świadomość do czego może prowadzić obecna sytuacja w kraju. Lektura zdecydowanie godna uwagi!

"Hiacynt. PRL wobec homoseksualistów", to książka nieco chwiejna, nieco chaotyczna i niespójna, ale w finalnym rozrachunku można ją podsumować jako dobrą książkę. Porusza trudną tematykę, jaką jest homoseksualizm mężczyzn w czasie, kiedy w naszym kraju króluje PRL. Ciężki temat jak i ciężkie losy bohaterów tego wydania. Przykro być nazwanym "odmieńcem" lub "zboczeńcem" przez to jakie ma się poglądy i uwarunkowania, czy też może "zainteresowania?". Przeczytałam całość, choć nieco mnie ta książka zmęczyła. Może nie ma tu efektu wow jaki lubię, ale z czystym sumieniem mogę polecić innym. Czasem warto przeczytać coś innego.

Bardzo lubię czytać reportaże i zawsze chętnie po nie sięgam. Kilka dni temu w moje ręce wpadła właśnie ta pozycja i tak mocno mnie zaintrygowała, że od razu się za nią zabrałam. Czytało mi się ją dość szybko, gdyż porusza ona ciekawy, a mało znany temat. Historie opisywane w tym reportażu były naprawdę trudne, ciężkie, więc było we mnie wiele współczucia dla bohaterów. Ta książka nie jest jednak idealna, gdyż nie do końca odpowiada mi styl, jakim posługuje się autor. Jest tam zbyt wiele chaosu, niektóre wątki są mocno nieuporządkowane, więc czytelnik może się zagubić. Jeśli więc szukacie nie najgorszego reportażu, to jest to pozycja dla Was.

Z pewnością każdy z nas (lub większość) miała na pewnym etapie swojego życia taki specyficzny moment. Sytuację – bądź ich wiele – w których czuł się inny, wyobcowany w stosunku do reszty grupy.

Książka HIACYNT. PRL wobec homoseksualistów opisuje codzienne życie pewnej części polskiego społeczeństwa w okresie PRL-u. Osoby te są wykluczane przez pozostałych „normalnych” ludzi, nieposiadających owych „nienaturalnych” skłonności. Ba, nawet przez sam rząd. który gromadzi na każdego takiego „delikwenta” informacje, planując je później wykorzystać.

Nagonka na „zboczeńców”

Tacy mężczyźni musieli wypracować jakąś strategię, jakiś plan. Zaczęli więc ukrywać się ze swoją orientacją i udawać, że są tacy jak inni. Dzieje się tak też teraz, ale społeczność homoseksualistów raczej wychodzi z cienia i stara się uświadamiać ludzi, że są tacy jak oni, po prostu mają inne preferencje.

Pozycja owa jest reportażem i to naprawdę skrzętnie opracowanym. Czytamy tu o nawet tych najbardziej szczegółowych faktach z operacji „Hiacynt”. Dla mnie interesujące były (nic dziwnego) zwłaszcza te, które nie były udostępniane użyteczności publicznej. Raporty z przesłuchań, obserwacji, podsumowania dotyczące danych podejrzanych.

Zagłębiając się coraz bardziej i bardziej w lekturę, czułam z każdą kolejną stroną coraz większe przerażenie skalą przedsięwzięcia. Tyle ludzi przesłuchiwanych, aresztowanych za „nieetyczne prowadzenie się”. A co najważniejsze, tak wiele zbrodni, których ofiarami padły osoby homoseksualne. Śledztwa w tych sprawach były prowadzone nawet starannie, ale kierowały się głównie stereotypem, że skoro zginął ktoś innej orientacji, to i taki sam „odmieniec” z pewnością owej zbrodni dokonał, co nie zawsze okazywało się prawdą.

W międzyczasie dowiedziałam się też o filmie Hiacynt, opisującym dokładnie ową akcję, dodając do niej trochę tła fabularnego. Produkcję oczywiście zamierzam obejrzeć i to obowiązkowo!

Po przeczytaniu Hiacynta odczuwam głód wiedzy na temat minionych czasów. Nie zaprzeczam oczywiście faktowi, że był to trudny okres dla naszego kraju i społeczeństwa. Nie oznacza to jednak, że musimy swoje wspomnienia o nim koloryzować, czy wręcz wypierać je z naszej pamięci. Czy tego chcemy czy nie, to część naszej historii. I to od nas zależy czy ją zaakceptujemy, czy też pozwolimy na to, by historia zatoczyła koło.

Cała recenzja na: CzasoS[Adres usunięty]

Nie ukrywam, że czasy PRL-u są mi znane jedynie z literatury i naj jej podstawie odmalowuje sobie obraz komuny. Reportaż traktuje o homoseksualistach i ich nie łatwym życiu w PRL.

,,Hiacynt" odnosi się do akcji, która miała miejsce w latach 1985-1985 polegającej na spisywaniu homoseksualistów i zakładaniu im tzw. ,,różowych teczek". Szukano haków, próbowano werbować do współpracy z SB, szantażowano...

Nikt nie patrzył na homoseksualistów jak na ludzi, mieli być materiałem, który można wykorzystać, głównie jako donosicieli.

Co tak naprawdę miała na celu władza (czyt. Kiszczak, bo aż wierzyć się nie chce, że gen. nie miał pojęcia o tak wielkim przedsięwzięć na skalę kraju) wydając polecenie przeprowadzenia tej akcji?

Po przeczytaniu tego reportażu, mam nieodparte wrażenie, że to było z czystej nienawiści do tych ludzi.

I tak, publikacja robi wrażenie, wywołuje ogrom emocji. Człowiek był, jest i będzie dla władzy tylko marnym bytem, któremu można odebrać godność, stłamsić, zmusić do określonych rzeczy pod płaszczykiem troski i bezpieczeństwa obywateli. To się nie zmieniło.

Z drugiej strony wkradło sie tu trochę chaosu i to powoduje, że czytelnik musi sam poukładać puzzle historii. Brakło chronologi w reportażu.

Autor skacze po tematach (zaczynamy od morderstwa, żeby przejść do miejskich szaletów). No nie wiem, do mnie takie szybkie zmienianie frontów nie przemawia.

Aczkolwiek mimo tego reportaż uważam za bardzo wartościowy.

I mimo, że czasy zmieniły się bardzo... to nie zmieniło się nic. Być może mentalność ludzka uległa zmianie, ale czy aż tak bardzo? Dalej żyjemy w analogii PRL-u.

Wpadła mi w ręce podczas izolacji. Początkowo podchodziłem sceptycznie, słyszałem o całym hypie dookoła tego tytułu przez film na Netflixie, ale nigdy szczególnie nie interesowałem się tym, co jest na topie. Przeczytałem, nie żałuję, moim zdaniem lektura obowiązkowa, dla każdego, kto chce poznać historię LGBTQIA+ w Polsce. Przy okazji widzę coraz większy trend na poruszanie tematów tabu z okresu PRL, ówczesna Polska też została przedstawiona bardzo dobrze (byłem już wtedy na świecie, mam punkt odniesienia ;) ). Nie jest lekka, nie jest przyjemna, ale jest bardzo ważna i mam nadzieję, że powstanie więcej tego typu lektur, które sprowadzą na ziemię ludzi, którzy czasy PRL-u postrzegają jedynie przez modne meble, czy dodatki.

Mimo przedstawienia tematu z perspektywy historycznej, reportaż jest niesamowicie ważny również w dzisiejszych czasach, zważywszy na obecne poglądy członków społeczeństwa wobec osób należących do mniejszości seksualnych. Wydawnictwo Czarne po raz kolejny przedstawia czytelnikom książkę, która wzrusza oraz skłania do zastanowienia nad ważnymi tematami. Zdecydowanie polecam szczególnie dla osób zainteresowanych tematem, które są otwarte na innych i chciałyby zaznajomić się z wydarzeniami z przeszłości. Historie prawdziwych bohaterów naprawdę chwytają za serce. Autor pozwala czytelnikom poznać ich codzienność, która w czasach PRL była niezwykle trudna.