Harmonia zbrodni

Polecam. Nie jestem obiektywna co do twórczości A. Marininy i jej serii o A. Kamieńska. Co mnie urzeka oprócz historii nie spotykanej w innych kryminałach? Prostota opisów zachowania, myśli bohaterów, miasta, pogody sprawia ze staja się bliscy i przenoszą w świat lat 90, mojego dzieciństwa.

Nigdy wcześniej nie miałam możliwości przeczytania rosyjskiego kryminału, a Wy?

A jeszcze jak zobaczyłam napis na okładce - "Arcydzieło carycy rosyjskiego kryminału" - od razu postanowiłam po nią sięgnąć :) i tym oto sposobem dostałam książkę do recenzji, za co bardzo dziękuję Czwartej Stronie Kryminału.

Co najśmieszniejsze - dopiero po fakcie zauważyłam, że "Harmonia zbrodni" to 20 tom cyklu z Anastazją Kamieńską. No ale pomijam to, bo bez znajomości poprzednich części dało się ją przeczytać. Zapewne każdy tom łączy jeden wątek obyczajowy, a sprawa zawsze jest inna - jak to w większości takich kryminalnych serii.

Już od początku mamy zaskakujące zabójstwo - młoda kobieta ginie w eksplozji samochodu. Co ciekawe przez moment widzimy to oczami zabójcy, który przez swoją nieumyślność zostawia pewne ślady. Młody chłopak, który jest świadkiem wybuchu, niestety nie jest w stanie do końca pomóc w śledztwie ponieważ cierpi na nieuleczalną chorobę oczu przez co prawie nic nie widzi. I tu zaczynają się schody... pełno niewiadomych, które w miarę posuwania się śledztwa - szokują i zaskakują. Niektóre wydarzenia, jak np przyznanie się Olgi do zdrady i seria późniejszych wydarzeń -rozłożyły mnie na łopatki, czytałam i łapałam się za głowę - nie wiem czy tak reaguję się na zdradę w Rosji - ale jeśli tak to cieszę się, że tam nie mieszkam ;)

Jeśli chodzi o fabułę, nie mam jej nic do zarzucenia bowiem jest to świetny kryminał. Akcja trzyma w napięciu do końca, ciężko odgadnąć kto jest zabójcą - mnie się udało, ale wytypowałam to po prostu trafem ;) Jedno co skutecznie mnie zniechęcało do czytania i męczyło potwornie to mnóstwo rosyjskich postaci i nazwisk - strasznie mi się one myliły i do samego końca nie wiedziałam kto jest kim - oprócz oczywiście Anastazji i paru innych osób. Do tego - wiecie jak brzmią rosyjskie imiona - po prostu czasem nawet nie umiałam ich przeczytać ;) jeżeli Wam to nie przeszkadza to koniecznie sięgnijcie po tą książkę, bo naprawdę jest warta przeczytania :) ja osobiście raczej kolejne części sobie odpuszczę bo rosyjskie brzmienie nie dla mnie ;)

Przyznaję, że "Harmonia zbrodni" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Aleksandry Marininy. Pierwsze, ale jakże udane.

Tymczasem, to już dwudziesty tom cyklu o major Kamieńskiej.

W niedzielny, upalny poranek, w eksplozji samochodu ginie właścicielka biura podróży Elena Dudariewa. Pierwszym podejrzanym jest jej mąż, a jedynym świadkiem młody chłopak, cierpiący na nieuleczalną chorobę oczu.

Jak zwykle w takich przypadkach, szwankujący wzrok zastępuje mu fenomenalny słuch. To, plus jego miłość do muzyki, może być atutem w poszukiwaniu sprawcy zamachu.

Jestem zaskoczona łatwością z jaką wciągnęła mnie akcja i jak przyjemnie czytało się tę książkę.

Nie sięgam często po kryminały, ale to spotkanie należało do wielce udanych.

A tytuł - jak najbardziej adekwatny - jest i o zbrodni i o muzyce ;)

,,Harmonia zbrodni"Aleksandra Marinina.

******************************************

Muszę Wam się przyznać,że nie czytałam wcześniej żadnej książki tej autorki i teraz ogromnie tego żałuję.

Dlaczego?

Ponieważ książka jest świetna i ma swój specyficzny styl,który bardzo mi odpowiada.

Nie znajdziecie w niej drastycznych opisów zbrodni,ale ciekawą akcję i myślenie.

Tutaj głowa będzie pracować razem z naszymi bohaterami.

Przez książkę się płynie i dla mnie czas spędzony z autorką był ogromną przyjemnością.

Polecam Wam z czystym sumieniem.

Naprawdę warto.

******************************************

W eksplozji samochodu ginie właścicielka biura podróży.

Jedynym świadkiem jest niedowidzący Atriom,który potrafi rozpoznać zamachowca po głosie i muzyce,której słuchał.

Jednak Kamieńska ma ogromne obawy,czy angażować chłopaka w sprawę,ponieważ boi się o jego życie.

Czy w końcu poprosi Atrioma o pomoc?

Do czego doprowadzi nas śledztwo detektyw Kamieńskiej?

Z jakimi dylematami musi zmierzyć się każdy z bohaterów?

I na koniec-czy zazdrość popłaca?

Zapraszam do lektury.

Morderstwo w rytmie muzyki

Aleksandra Marinina od ponad dwudziestu siedmiu lat tworzy serię kryminalną z cyklu Anastazja Kamieńska, która cieszy się niesłabnącą popularnością wśród czytelników. Pierwszy tom ukazał się w 1992 roku, a ostatni z nich, trzydziesty trzeci, miał swoją premierę w Rosji w ubiegłym roku w sierpniu. „Harmonia zbrodni” jest dwudziestą z kolei książką z tego cyklu, opublikowaną w 1998 roku, gdy Aleksandra Marinina ostatecznie postanowiła zrezygnować z pracy w milicji, żeby całkowicie poświęcić się karierze pisarskiej. W marcu tego roku powieść trafiła do rąk polskiego czytelnika dzięki Wydawnictwu Czwarta Strona Kryminału.

W eksplozji samochodu ginie Elena Tuamkowa, która jest właścicielką dobrze prosperującego biura podróży. Głównym podejrzanym staje się mąż denatki Gieorgij Dudariew, który oprócz uroku osobistego i wojskowej emerytury nie posiada nic, a na śmierci żony zyskuje najwięcej. Jedynym świadkiem jest Artiom, który na chwilę przed wybuchem rozmawiał z zamachowcem, ale nie może opisać wyglądu zabójcy, bo chłopak cierpi na nieuleczalną chorobę oczu i prawie nic nie widzi. Potrafi jednak rozpoznać jego głos i muzykę, której słuchał. Kamieńska staje przed dylematem czy ma prawo angażować niepełnosprawnego chłopaka w śledztwo i narażać jego życie.

Nie bez powodu nazywa się autorkę carycą rosyjskiego kryminału, bo przekonująco pisze o procedurach w ówczesnej milicji i niuansach prowadzonego śledztwa oraz trafnie opisuje sytuację społeczną. Okazuje się, że prostymi słowami, bez zbędnych ozdobników można opowiedzieć ciekawą i wciągającą historię, która na długo zapadnie w pamięci czytelnika. Pomysłowa, dynamiczna fabuła, subtelnie podsuwająca czytelnikowi tropy, ale nie na tyle, aby mógł się zorientować, kto tak naprawdę stoi za przestępstwem. Na uwagę zasługują świetnie wykreowane postaci zwłaszcza zaślepionej miłością Olgi Jarmiłowej oraz dwóch chłopców, których łączy niezwykła przyjaźń niepozbawiona jednak skazy. Sympatię wzbudza tytułowa bohaterka Nastia, przedstawiona, jako zwykła kobieta, która nie wiedzie prymu w kuchni, nie preferuje eleganckich strojów z racji swojej niewygody, aktywność fizyczna nie leży w jej naturze, ale nieoczekiwanie dla samej siebie potrafi być zazdrosna o swego męża.

Pomimo że nie miałam okazji czytać pozostałych części, to historia jest tak poprowadzona, że nieznajomość poprzednich tomów nie przeszkadzała mi tak bardzo w lekturze książki i nie była mi niezbędna do rozwiązania zagadki kryminalnej, niemniej jednak trudno mi było zorientować się w prywatnych sprawach i zależnościach służbowych członków ekipy śledczej. Znalazłam tu jednak wszystko, czego oczekuję od dobrego kryminału, ciekawe i przemyślane wątki, które zgrabnie się ze sobą splatają, dzięki czemu powieść bardzo dobrze się czyta. Do samego końca trzyma w napięciu, a po zakończeniu lektury zmusza czytelnika do refleksji nad ludzkimi relacjami i postępowaniem.

Jednym słowem książka jest świetna, to kryminał na bardzo wysokim poziomie. Satysfakcja po lekturze gwarantowana, jedynie, czego żałuję, to tego, że wcześniej nie sięgnęłam po książki Aleksandry Marininy. Ukłony w stronę Pani Aleksandry Stronki za świetne tłumaczenie.

Książkę przedpremierowo przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Czwarta Strona Kryminału