Siódma ofiara

W programie na żywo "Kobiety niezwykłych profesji" uczestniczą dwie rosyjskie śledcze - Anastazja i Tatiana. W trakcie programu dochodzi do incydentu, a po nim do serii zabójstw... Obok zwłok morderca zostawia wiadomości, tylko do kogo są adresowane? Do Tatiany, czy Anastazji? I kto jest następnym celem?

"Siódma Ofiara" to kryminał pióra Aleksandry Marininy. Anastazja Kamieńska po raz kolejny zostaje uwikłana w zagadkę kryminalną. To moja pierwsza styczność z autorką i przyznam naprawdę udana. Na szczęście nie ma konieczności czytania wcześniejszych pozycji, zdarzyło się kilka krótkich odniesień do wcześniejszych pozycji, ale nie były istotne dla fabuły.

Powieść wyróżnia się poprawnym, wymanierowanym językiem, mimo to czyta się szybko i przyjemnie. Zagadka jest intrygująca, a fabuła rozbudowana.

Główny wątek serii zabójstw, czasami wydaje się schodzić na dalszy plan, w tym czasie poznajemy losy bohaterów, pozornie z nim niezwiązanych. Ciekawie wykreowane postaci przyciągają uwagę, zwłaszcza że zdarzenia poznajemy z ich perspektywy. Narracja kilkuosobowa, także "oczami" zabójcy i ofiar, buduje napięcie, które towarzyszy nam, gdy wraz z śledczą próbujemy rozszyfrować tożsamość mordercy. Nie znajdziemy tu krwawego, szaleńczego opisu mordów i wulgarności, książka skupia się raczej na aspekcie psychologicznym i skłania nie tylko do refleksji, ale też do główkowania nad poszlakami. Jedyną trudnością było dla mnie początkowo odnalezienie się wśród zdrobnień imion niektórych postaci, np. do głównej bohaterki Anastazji zwracano się: Nastia, Aśka i Pałna. 😅

W moim odczuciu jest to świetna powieść. Wprawdzie odbiega od standardowego schematu kryminałów, jednakże osobiście postrzegam to jako plus.

Natasza Obrazcowa i Anastazja Kamieńska-można by rzec-to dwie najlepsze rosyjskie śledcze.Właśnie biorą udział w transmitowanym na żywo programie telewizyjnym ,,Kobiety niezwykłych profesji".Wszystko przebiega według planu,gdy nagle na ekranie pojawia się napis:,,Skoro jesteś taka mądra,zgadnij,gdzie znajdziesz śmierć" i wszystko się sypie.

Nastolatek,który trzymał ten napis,szybko zostaje złapany,ale podczas przesłuchania wychodzi na jaw,że transparent dostał od nieznajomej kobiety.

Jeśli myślicie,że to już koniec,to niestety nie.

To był dopiero początek.

Jedni po drugim zaczynają umierać ubodzy mieszkańcy stolicy,a obok ich zwłok tajemniczy morderca zostawia dziwne wiadomości skierowane do jednej z kobiet.

Pytanie brzmi-do której?

Na nasze śledcze pada ,,blady strach" i za wszelką cenę próbują ustalić kto i dlaczego zabija.

Czy uda im się rozwiązać zagadkę,zanim któraś z nich będzie następna?

*******************************************

Bardzo mi się ta książka podobała!

Pomimo tego,że nie ma krwawych opisów zbrodni i jest sporo obyczajowych wątków pobocznych.

Dla mnie książki Pani Marininy mają swój specyficzny,melodyjny klimat,w którym na amen się zakochałam.

Przez ,,Siódmą ofiarę" się płynie i nie sposób się od niej oderwać.Chociaż książka ma ponad 500 stron,to w jeden wieczór przeczytałam praktycznie całą.

Uwielbiam każdą jedną postać,która tutaj występuje i chociaż jest ich sporo,to każda jest wykreowana ciekawie,ma swoje problemy i dylematy.Dzięki temu stają mi się w pewnien sposób bliskie.

Bardzo mi się podobała postać Gordiejewa-jego wywód do Kamińskiej to było mistrzostwo świata!

Nie sposób również nie wspomnieć,że historię poznajemy nie tylko oczami różnych bohaterów,ale także zabójcy,co po trosze pozwala nam zrozumieć motywy jego postępowania.

Ja Wam książkę ogromnie polecam i zachęcam do czytania!

„Siódma ofiara” Aleksandy Marininy to 21 tom cyklu o Anastazji Kamieńskiej. Mimo to było to moje pierwsze spotkanie z prozą tej autorki i muszę przyznać, że mimo iż zaskakujące, to też całkowicie udane – nie miałam problemów, by połapać się w zależnościach i relacjach bohaterów serii. Nie jest to krwawy, mroczny i brutalny kryminał. To ciekawa zagadka kryminalna przedstawiona w lekkim, swojskim stylu. To pełni bohaterowie mający życie poza pracą i świetny obraz psychologiczny mordercy. To też trochę przemyśleń na temat człowieka, ludzkiej natury i samej śmierci, ale podanych w sposób nienachalny, dobrze wpasowanych w dialogi i przemyślenia postaci. To również ciekawe przedstawienie życia w Rosji pod koniec lat 90tych XX wieku, a i zaskakujący przejaw feminizmu w podejściu obydwu głównych kobiecych bohaterek. Całość czytało mi się bardzo przyjemnie, zagadka jest mądra i zaskakująca. To naprawdę dobre wytchnienie od współczesnych mrocznych i dusznych kryminałów. Polecam tym, którzy nie potrzebują morza krwi, by uznać lekturę kryminału za satysfakcjonującą.

To miał być niczym nie wyróżniający się wywiad w telewizji. Anastazja Kamieńska i Tatiana Obrazcowa, dwie policjantki, miały opowiedzieć o nietypowej, jak dla kobiety, profesji śledczego. W takcie transmitowanego na żywo programu, ponad głowami zgromadzonej publiczności, pojawił się transparent z napisem: ”SKORO JESTEŚ TAKA MĄDRA, ZGADNIJ, GDZIE SPOTKASZ ŚMIERĆ”. Była to medialna prowokacja czy realna groźba wymierzona w jedną z funkcjonariuszek? Na tak postawione pytanie bardzo szybko znalazła się odpowiedź. W mieście dochodzi do serii tajemniczych zabójstw. Ofiarami najczęściej są osoby bezdomne, żyjące na marginesie społeczeństwa. Morderca, a w zasadzie seryjny morderca, podpisuje swoje „arcydzieła” pozostawionymi na miejscu zbrodni figurkami porcelanowej rybki trzymającej w pysku plastikowego ludzika. Co chce w ten sposób przekazać śledczym? Anastazja Kamieńska z doświadczenia wie, że dopóki nie znajdzie odpowiedzi na podstawowe pytanie co jest motorem napędowym dokonywanych zbrodni, to nie uda jej się złapać Żartownisia. Żartowniś, jak nazwali mordercę policjanci, w najlepsze bawi się z nimi w kotka i myszkę podrzucając przy kolejnych ofiarach nic nie mówiące śledczym wskazówki: listy, czy pieniądze na godny pochówek denata. Policjanci, próbując rozwikłać tajemnicę morderstw, mają świadomość, że do schwytania zbrodniarza potrzebują większej ilości dowodów, co oznacza, że Żartowniś musi zabijać, żeby zostać schwytanym. Jak dużo ofiar pochłonie śledztwo zanim przestępca znajdzie się za kratkami? I czy tym razem Anastazji Kamieńskiej i Tatianie Obrazcowej uda się rozwiązać tę zagadkę? Kobiety zdają sobie sprawę z faktu, że jeśli Żartowniś przestanie mordować przed zamknięciem sprawy, to tym samym zostanie bezkarny.

Długo zastanawiałam się co napisać Wam o tym wyjątkowym kryminale Aleksandry Marininy. Bo niewątpliwie „Siódma ofiara” jest książką wyjątkową. Co wyróżnia ten kryminał od innych? Dla mnie „Siódma ofiara” ma w sobie coś co można nazwać "rosyjską duszę". W książce, choć wątek kryminalny jest oczywiście pierwszoplanowy, co jest zrozumiałe biorąc pod uwagę, że mamy do czynienia z powieścią kryminalną, to jednak nie brak tu licznych wątków obyczajowych. U Marininy bohaterowie powieści nie skupiają się tylko i wyłącznie na pracy. Ich życie wypełnia codzienna rzeczywistość. Spotykają się ze sobą prowadząc niekończące się rozmowy o życiu, drobnych radościach, kłopotach z bankiem, remontem mieszkania, a także o przemijaniu i śmierci. Czasami są to rozmowy prowadzone przy stole, podczas rodzinnej kolacji, a czasami snute są wśród oparów alkoholu pomiędzy znajomymi „od kieliszka”. To co charakterystyczne u Aleksandry Marininy to świetnie dopracowane portrety psychologiczne postaci: mordercy i jego rodziny, ofiar i środowiska w jakim przebywali oraz samych śledczych. To na co również warto zwrócić uwagę w książce to fakt, że historię poznajemy nie tylko z punktu widzenia policjantów prowadzących śledztwo, ale również samego Żartownisia. Dzięki temu zabiegowi możemy lepiej zrozumieć jego motywację.

Chociaż kryminał ma ponad 500 stron to z pewnością warto wygospodarować czas na jego lekturę.

Po tylu przeczytanych książkach Aleksandry Marininy z Nastią Kamieńską już dobrze wiem czego mogę się spodziewać. Ciekawej, nieszablonowej fabuły, intrygującej zagadki kryminalnej i silnej postaci kobiecej, która mnie urzekła sposobem bycia, ale przede wszystkim swą przenikliwą, analityczną naturą.

Tylko czy i tym razem będzie tak silna? Czy potrafi odsunąć na bok emocje i działać równie sprawnie, gdy chodzi o nią samą?

A wszystko zaczyna się od programu telewizyjnego prezentującego kobiety niezwykłych profesji, do którego zostają zaproszone Nastia, oficer wydziału kryminalnego i jej przyjaciółka Tatiana, śledcza i autorka kryminałów. I to w trakcie audycji na żywo otrzymują pogróżkę. I to ich pojawienie się na wizji rozpoczyna serię morderstw i specyficzną grę, którą prowadzi z nimi sprawca. Czy któraś z nich będzie następna?

Muszą odkryć tożsamość zwyrodnialca nie tylko dla swojego bezpieczeństwa, ale by ratować honor milicji. Czy jednak strach przed śmiercią nie zadziała na nie paraliżująco? Czy okażą się godne genialnego przeciwnika?

Poznajemy poczynania Nastii i wydziału kryminalnego, ale również otoczenie sprawcy, jego życie. Wnikamy mocno w jego psychikę, przemyślenia i plany. Czy jednak informacje, które stopniowo zdobywamy nakierują nas na osobę sprawcy? Wierzcie mi, nie będzie tak łatwo.

Kto z Was miał już okazję poznać Anastazję Kamieńską? Jeśli jeszcze jej nie znacie zachęcam gorąco.