Hachiko. O psie, który czekał

Kochani! Gdy dostałam propozycję współpracy recenzenckiej przy książce o psie Hachiko, nie mogłam odmówić. Choć sama nigdy wcześniej nie miałam okazji poznać całej historii, to słyszałam wielokrotnie, że jest bardzo emocjonalna i lepiej mieć przy sobie chusteczki. Postanowiłam to sprawdzić wraz z moim niemal 7-letnim synem. Powoli, codziennie, po rozdziale dawkowaliśmy sobie tę książkę.

Z racji tematyki poruszonej przez autora, na pierwszym zdjęciu są nasze psiaki... I kot Rudini, który zawsze się kręci obok i nie sposób zrobić zdjęcia bez niego 😅 Jednak tylko Cezar potrafi usiedzieć w miejscu jako tako i zapozować. Burek natomiast, choć dużo starszy to ciężko by usiadł na tyłku. Musicie wybaczyć zarówno jemu jak i nam tak niewyraźne zdjęcie 😅 Jak kiedyś uda nam się zrobić lepsze to się nim podzielę 😅

Wracając do książki. Tytułowy Hachiko miał być wstępnie dla córki profesora Eisaburo Ueno. Jednak sam profesor tak go polubił, że wkrótce byli niemal nierozłączni. Wierny pies codziennie odprowadzał swojego pana na stację Shibuya, skąd ten jeździł pociągiem do pracy. Następnie psiak wracał do domu, a kiedy nadeszła odpowiednia godzina to Hachiko wracał na stację po swojego pana. Pewnego razu profesor Eisaburo po prostu nie wrócił z pracy, jednak Hachiko wciąż na niego czeka...

✨

Historia, którą polecam całym sercem. Porusza serce niesamowicie. Dawno nie czytałam tak wzruszającej książki. Jako osoba, która całym sercem kocha wszelkie psiaki, popłakałam się. Uważam, że aby mieć tak wiernego psiego przyjaciela, jakim był Hachiko, trzeba być dobrym właścicielem.

Dla tych, którzy nie wiedzą, ta historia jest oparta na prawdziwych wydarzeniach. Hachiko naprawdę istniał. Był psem razy Akita. Czekał na swojego pana w tym samym miejscu prawie dziesięć lat. Wyobrażacie to sobie? Dziesięć lat!

By uhonorować jego wierność i cierpliwość, postawiono jego pomnik w Tokio przy dworcu. Urodził się w 1923 roku, a odszedł w 1935.

Czytając tę książkę, uświadamiamy sobie, jak wielka potrafi być miłość zwierzęcia do człowieka.

A uprzedzali. A mówili. A ostrzegali. Ale ja swoje. Przecież znam tę historię, najwyżej zrobi mi się smutno. Nie miałam racji. Książkę, która liczy zaledwie 100 kilka stron, połowę przepłakałam, a po skończeniu nie mogłam dojść do siebie. A przecież znałam tę historię… Znałam ją z różnych tekstów, bo wydarzyła się naprawdę, znałam ją z filmu… No nie sądziłam, że poznanie jej na nowo doprowadzi do tego, że "Hachiko. Pies, który czekał" będzie trzecią książką w życiu, przy której będę ryczeć...No, a jednak.

Dziwnym zrządzeniem losu Profesor Eisaburo Ueno – pracownik Tokijskiego Uniwersytetu zostaje właścicielem szczeniaka rasy akita. Mimo iż na początku jest sceptycznie nastawiony do posiadania czworonoga, szybko zostają najlepszymi przyjaciółmi. Hachiko, bo tak postanowił nazwać psa Profesor, każdego dnia odprowadzał swojego pana na stację i kiedy zbliżała się godzina jego powrotu, biegł na peron, aby go przywitać i odprowadzić do domu. Niestety pewnego dnia Profesor nie wraca...i nigdy już nie wróci. Mimo iż spędzili razem zaledwie półtora roku, to dla psa jest to wystarczająco dużo, aby przez kolejne lata, do końca swoich dni oczekiwać na dworcu na swego ukochanego właściciela.

Nawet jak piszę tę recenzję, to mam łzy w oczach. Myślę, że moje wzruszenie potęguje fakt, iż ta historia wydarzyła się naprawdę. Taka bezwarunkowa miłość zwierzęcia do człowieka jest niesamowita. My ludzie, często oczekujemy czegoś w zamian. Zwierzęta nigdy. Kochają nas i wystarczy im tylko i aż nasza obecność.

To historia o wierności przyjaźni, obserwacji i cieszeniu się z najmniejszych rzeczy, które nas otaczają. To historia o przywiązaniu, miłości i oddaniu. Ale to też historia o stracie, śmierci oraz żałobie, którą mogą przeżywać nie tylko ludzie, ale i zwierzęta. Historia o smutku, czekaniu i cierpliwości. I finalnie, to niezwykła historia, która trafi do serca każdego, kto ma w sobie pokłady empatii i miłości do zwierząt.

"Hachiko" to książka, która tylko utwierdziła mnie w tym, że uwielbiam literaturę japońską i jej piękno. To cudownie napisana opowieść, utrzymana w klimacie literatury azjatyckiej, która nie pozostawia czytelnika bez refleksji.

Czy zwierzęta rozumieją pojęcie straty czy może raczej ich przywiązanie jest jedynie instynktem?

Na zatłoczonej tokijskiej stacji Shibuya codzienność toczy się własnym rytmem – ludzie przychodzą i odchodzą, pociągi odjeżdżają zgodnie z rozkładem, świat się nie zatrzymuje. A jednak przez lata był tam ktoś, kto nie podążał za tym rytmem. Ktoś, kto codziennie czekał na to, co już nigdy nie miało nadejść.

"Hachiko. Pies, który czekał" to książka, która wyróżnia się na tle innych autentycznością i emocjonalnym ładunkiem. Ta poruszająca powieść, oparta na prawdziwych wydarzeniach, przenosi do Japonii lat 20. XX wieku, ukazując niezwykłą więź między profesorem Eisaburo Ueno, a jego psem Hachiko.

Profesor Ueno, wykładowca Tokijskiego Uniwersytetu, to człowiek o nieugiętych zasadach i uporządkowanym życiu. Jego codzienność zostaje wywrócona do góry nogami w chwili, gdy pod jego opiekę trafia szczeniak rasy Akita – Hachiko. Pies miał być prezentem dla córki profesora, jednak to między nim, a Ueno nawiązała się niezwykła relacja. Każdego dnia Hachiko odprowadza swojego pana na stację Shibuya, po południu czekając na jego powrót.

Pewnego dnia profesor nie wraca z pracy. To, co następuje później, jest esencją wierności w najczystszej postaci. Hachiko przez kolejne lata przychodzi w to samo miejsce, czekając, choć czekać już nie ma na kogo. Jego los wzrusza mieszkańców Tokio, stając się legendą, symbolem, a w końcu – inspiracją dla pokoleń.

Niektóre historie są jak echo – odbijają się w naszej świadomości, wracają w najmniej oczekiwanych momentach i zostają z nami na zawsze. „Hachiko. Pies, który czekał” Lluísa Pratsa to opowieść, która chwyta za serce, ściska je z całych sił i nie pozwala o sobie zapomnieć. To opowieść o przywiązaniu, które nie zna granic, o miłości, której nie definiują słowa, i o samotności, której nie sposób oswoić. To refleksja nad ludzkimi relacjami, przemijaniem i wartością prawdziwej przyjaźni. Lektura skłania do zadumy i pozostawia trwały ślad w sercu czytelnika. Dla miłośników literatury poruszającej najgłębsze emocje, "Hachiko. Pies, który czekał" jest pozycją obowiązkową.

Pies potrafi być prawdziwym przyjacielem, tym najwierniejszym, kochającym bez granic. Przekonaliśmy się o tym po wielokroć, żyjąc pod jednym dachem z Luną, sędziwą już, bo blisko 14-letnią suczką rasy golden retriever.

Przeżyliśmy razem tyle fajnych chwil. Szczenięce szaleństwa, podróże nad morze, pierwsze spotkanie z naszą córką. Były i chwile trudne: zerwane więzadła, operacje, długa rehabilitacja, uczulenie na stal chirurgiczną, ponowna operacja, a po latach jeszcze trzecia z zagrożeniem życia...

Od zawsze wierna, zawsze czekająca na nasz powrót, niezmiernie potrzebująca bliskości swojego "stada".

Takim oddanym swemu panu psem był również Hachiko, towarzysz profesora Eisaburo Ueno. Ich drogi połączyły się pewnego zimowego wieczoru. Wystarczyło jedno spojrzenie w niewinne, szczenięce oczy, by profesor zrozumiał, że to nie jego córka będzie miała największą radość z przybycia nowego domownika, lecz on sam. Pan Ueno spędzał z akitą każdą wolną chwilę, a wyjątkowy, bo biały niczym płatki kwitnącej wiśni psiak, odprowadzał swojego pana na stację Shibuya i oczekiwał jego powrotu niemalże codziennie o stałej porze.

Nieszczęśliwym zrządzeniem losu pewnego dnia profesor nie wrócił już do domu. Nie stanął w drzwiach pociągu. Pies natomiast czekał. Z tęsknotą w sercu i wielkim smutkiem w oczach wyczekiwał powrotu swego towarzysza. I tak przez blisko dziesięć lat.

Historia tego wyjątkowego psa, opisana w książce "Hachiko. O psie, który czekał" wydarzyła się naprawdę w latach 1924-1935.

Dziś pomnik psa, który czeka jest jednym z najbardziej rozpoznawalnym i popularniejszych miejsce spotkań w Tokio.

Opowieść, którą spisał Lluis Prats jest bardzo wzruszająca. Pokazuje piękną relację między człowiekiem, a zwierzęciem, opartą na wzajemnym zaufaniu. Opisuje trudny los pieskiego życia po utracie domu. Jest przykładem wierności, której nie pokona nawet śmierć.

Przeczytajcie ją, bo naprawdę warto.

I przytulcie swoje mądre czworonogi. One kochają Was w jedyny i niepowtarzalny psi sposób.

Jaką najbardziej poruszającą książkę przeczytaliście w tym roku?

Hachiko jest psem rasy akita. Jako szczenię, przebył długą drogę, aby trafić do domu profesora Eisaburo Ueno. Pies miał być dla jego córki. Jednak to profesor bardzo zżył się że zwierzakiem. Hachiko codziennie odprowadza profesora na stację Shibuya, skąd Ueno jedzie do pracy. Codziennie też Hachiko przychodzi na stację, punktualnie, kiedy pociąg z profesorem przyjeżdża na stację.

Niestety pewnego dnia profesor nie wraca. Hachiko jednak nadal na niego czekał. Codziennie przychodzi na stację o tej samej godzinie i cierpliwie czeka na swojego pana, który obiecał mu, że wróci.

Zmieniają się pory roku, rodzina profesora się przeprowadza, mijają miesiące i lata, a Hachiko dalej trwa na swoim miejscu.

"Hachiko. O psie, który czekał" jest historią opartą na prawdziwych wydarzeniach. Hachiko żył w domu profesora Eisaburo Ueno przez prawie półtora roku, do roku 1925. Profesor zmarł na skutek wylewu krwi do mózgu w trakcie wygłaszania referatu na Uniwersytecie Tokijskim.

Kolejne 10 lat Hachiko spędził na czekaniu na niego. Podróżni oraz pracownicy stacji znali już psa i troszczyli się o niego, karmili. Mieszkańcy dzielnicy zlecili nawet rzeźbiarzowi Teru Ando zrobienie pomnika, który został odsłonięty w 1934 roku. Hachiko również brał udział w prezentacji swojego pomnika. Hachiko zmarł 8 marca 1935 roku, na placu gdzie przez 10 lat czekał na swojego pana.

Z pewnością historia Hachiko nie jednemu z Was gdzieś obiła się o uszy. Ja również coś o niej słyszałam, jednak nie za wiele o niej wiedziałam. Dzięki książce poznałam tę historię lepiej. Losy Hachiko są smutne i trudno czytając tę opowieść nie wzruszyć się.

Hachiko jest przykładem psiej wierności oraz pięknej przyjaźń między człowiekiem i zwierzakiem. Relacja między profesorem i Hachiko jest niesamowita i wywołuje uśmiech.

Jednak jest w niej również sporo bólu. Hachiko wiele przeszedł po śmierci profesora, zwłaszcza kiedy został oddany rodzinie Ueno ze wsi. Ten fragment po prostu łamie serce i pokazuje jacy ludzie potrafią być potworni.

Autorem książki jest hiszpański pisarz Lluis Prats, a z hiszpańskiego przełożyła ją Agnieszka Pohl. Na uwagę zasługują jeszcze piękne ilustracje, które wykonała Zuzanna Celej. Książka jest wydana w twardej oprawie i prezentuje się pięknie.

Ta historia jest warta poznania, dlatego zachęcam do poświęcenia jednego wieczora na jej przeczytanie.