Gra kłamstw

Isa, Thea i Fatima, przyjaciółki ze szkolnych lat otrzymują wiadomość od Kate. Wiadomość, której nigdy nie chciały otrzymać, choć gdzieś w głębi wiedziały, że ona kiedyś nadejdzie. Na wezwanie przyjaciółki zjawiają się w malutkiej miejscowości Salten, gdzie chodziły do szkoły. Okazuje się, że przez lata skrywana tajemnica jest o krok od wyjścia na jaw. Czy dziewczyny będą w stanie wymigać się od odpowiedzialności? Czy ich nastoletnie czyny zniszczą ich przyszłość? Czy one w ogóle wiedzą co tak naprawdę się wydarzyło?

Zacznijmy od tego, że pomysł na fabułę jest przedni… Tajemnica sprzed lat, małomiasteczkowy klimat, krzywdzące plotki i zakopana głęboko prawda to przepis na thriller idealny. Przyznaję, że autorce udało się oddać pięknie klimat Salten, zanurzyć stary młyn w mistycznej mgle otaczających go mokradeł i nadać tej powieści niespokojnego charakteru. Przeszłość przyjaciółek, ich nastoletnia gra, która wpędziła je w tarapaty to świetny i interesujący wątek. Bohaterki powieści są również barwnie nakreślone, każda jest inna i każda wzbudza inne uczucia.

Akcja toczy się nieśpiesznie, bardzo nieśpiesznie. Często też jeszcze bardziej zwalnia, skupiając się na Isie, jej dziecku, jej odczuciach i relacji z Owenem. Ten zabieg się powtarza kilka razy i zawiewa momentami nudą, gdyż wałkowane jest w kółko jedno i to samo. Nieodpowiedzialne zachowania i hipokryzja Isy niestety poważnie mnie irytowały – ale tutaj wybaczam, tacy bohaterowie też są potrzebni. Pod koniec akcja na szczęście nieco przyspiesza. Sama analiza i wyjawienie tajemnicy sprzed lat jest jakby potraktowana drugorzędnie. Potencjał na zakończenie, od którego opadnie szczęka był spory i nie został do końca wykorzystany.

Na koniec dodam jeszcze, że ilość literówek niestety przeszkadzała mi podczas tej lektury.

Moja ocena: ok, ale mogło być lepiej 😂 „Przepis” może był idealny, ale „danie” nie do końca wypieczone 😉

Oprócz ulubionych autorów mam też takich, po których książki chętnie sięgam, bo wiem, że choć się nie zachwycę, to i nie zawiodę. Można powiedzieć, że czasami lubię przeczytać coś solidnego, nieco schematycznego, ale mającego w sobie to przysłowiowe coś, co odróżnia rzeczy wyróżniające się od przeciętnych. W przypadku Ruth Ware jest to po prostu klimat. Oceniam jej powieści z reguły między siedem a dziewięć w dziesięciostopniowej skali, więc to chyba najlepiej obrazuje mój pozytywny stosunek do jej twórczości.

"Gra kłamstw" to pozycja, w której główną rolę odgrywają relacje międzyludzkie zbudowane w młodzieńczych latach. Muszę przyznać, że to od razu sprawiło, że zaangażowałam się w tę historię. Lubię motyw zachodnich szkół średnich w literaturze kryminalnej i tym razem także się na nim nie zawiodłam. Stanowił on jedną oś narracyjną, tę opartą na retrospekcjach. Druga to teraźniejszość, w której cztery główne bohaterki spotykają się, by zmierzyć się z konsekwencjami swoich dawnych decyzji.

Podobała mi się kreacja postaci. Niełatwo jest stworzyć cztery tak różne osobowości, które stanowią też niejako monolit, ale Ruth Ware raczej nie miała z tym problemu. Oprócz tego, że każda z kobiet miała inny charakter, to autorka ukazała też ich przemiany z nastolatek w dorosłe osoby, nie zapominając też o tym, by zobrazować wpływ tych zmian na relacje całej czwórki.

Tytułowa gra okazała się być tylko preludium do kłamstw ważących na reszcie życia głównych bohaterek. Przemówił do mnie taki sposób budowania fabuły, te przeskoki między przeszłością a teraźniejszością, początkiem a końcem, by w końcu poznać sedno całej intrygi. To sprawiło, że lektura była naprawdę emocjonująca i tym razem autorce udało się uniknąć zbędnego przedłużania opowieści, co jej się niestety czasami zdarzało.

"Gra kłamstw" to jedna z najlepszych książek Ruth Ware. Emocjonująca, gęsta od intryg, trzymająca w napięciu, zaskakująca, klimatyczna... mogłabym tak długo. Gdyby wszystkie powieści autorki były takie jak ta, to bez wahania zaliczyłabym ją do kategorii tych ulubionych, ale będę jeszcze ostrożna i zostawię ją w pewniakach.

Moje 9/10.

Wyobraźnia dzieci nie jest niczym ograniczona, nie znają bowiem one realiów życia, nie wiedzą, jak szybko dorosłe życie pozbawi ich wszelkich złudzeń. Ale są dzieci, które pozwalając wyobraźni dojść do głosu krzywdzą innych i to na wiele przemyślanych sposobów. Mówi się, że kłamstwo powtórzone wiele razy staje się prawdą dlatego, nawet będąc dzieckiem, trzeba na nie uważać, bo można nieświadomie kogoś skrzywdzić.

Kate, Fatima, Thea i Isabel kiedyś przez mieszkańców miasteczka Salten nazwane były małymi kłamczuchami. Odkąd się poznały rozpoczęły grę w kłamstwa, która wkrótce stała się ich sposobem na życie. Każda z nich w pewien sposób została opuszczona przez rodziców, dlatego tak bardzo się do siebie zbliżyły mimo dzielących je różnic. Szkoła z internatem aspirująca do prestiżowej placówki w której uczył plastyki ojciec Kate połączyła dziewczyny, które wkrótce spędzały ze sobą każdą wolną chwilę ku niezadowoleniu innych uczennic i profesorów. Wkrótce przestało im zależeć nawet na powrotach do domu, a weekendy spędzały w starym Młynie, w którym Kate mieszkała. Poza Kate mieszkał tu również Luke, obiekt fascynacji dziewcząt, przyrodni brat Kate, choć tak naprawdę zupełnie z nią nie spokrewniony. Dziewczyny stworzyły sobie idylliczną rzeczywistość, widząc tylko to, co chciały widzieć. Były zbyt skoncentrowane na sobie, dobrej zabawie i wzdychaniu do Luke`a, by zauważyć problemy i jego i ojca Kate, który cierpiał zmagając się z nałogiem, dręczony przez wewnętrzne demony.

Siedemnaście lat później Fatima, Thea i Isa otrzymują wiadomość tekstową od czwartej przyjaciółki, która nigdy nie opuściła Salten. Mimo, iż każda ułożyła sobie życie, próbując zapomnieć o przeszłości i o grze w kłamstwa, która doprowadziła do tragedii, to rozpaczliwe słowa Kate „Potrzebuje Was” sprawiają, że wszystkie trzy porzucają wszystko, co zbudowały przez lata rozłąki i wyruszają znów do Salten, miasteczka, które je znienawidziło. Pretekstem do przyjazdu ma być bal absolwentów, choć tak naprawdę każdy wie, że szkoła pozbyła się ich wszystkich i wszyscy mieli nadzieję, że nigdy ich „klika” się to nie pojawi. Przez lata narosło wokół nich wiele legend, jedna bardziej fantastyczna od drugiej, wszystkie próbowały wytłumaczyć powody opuszczenia przez dziewczyny szkoły. Nikt nie zna prawdy, co więcej – nawet one same nie wiedzą, co jest prawdą, a co kłamstwem. Tyle lat udawania i tworzenia niezwykłych historii sprawiło, że same się w tym pogubiły. Niestety wydaje się też, że złamały niepisaną zasadę mówiącą o tym, że w swoim kręgu nie kłamią.

Docierając na miejsce są przerażone stanem Kate i jej domu, który zmieniła w istne mauzoleum po zaginionym ojcu. Dziewczyna zajmuje się malarstwem, choć w upadającej turystycznie miejscowości nie ma na jej obrazy zapotrzebowania, a część mieszkańców utrzymuje kontakty z nią tylko z uwagi na jej ojca. Zła kondycja finansowa Kate to jednak najmniejszy problem. Okazuje się bowiem, że na pobliskiej plaży znaleziono zwłoki, które – sądząc po ich stanie – przeleżały w wodzie wiele lat. Dlaczego ten fakt budzi takie przerażenie wśród dziewczyn?

Na to i na wiele innych pytań odpowiedzi szukać będziemy w powieści pt. „Gra kłamstw”, autorstwa Ruth Ware. Opublikowana nakładem wydawnictwa Czwarta Strona książka to dość schematyczny thriller o łatwym do przewidzenia zakończeniu, ale i klimacie, który przykuwa naszą uwagę i nie pozwala nam oderwać się od powieści. Klaustrofobiczny, tonący Młyn, makabryczne znalezisko na pomoście, klimat sekretów i półprawd, mroczna tajemnica ciążąca kobietom na sumieniu – to wszystko sprawia, że czytamy książkę z zapartym tchem. Z jednej strony podziwiamy niezwykłą siłę przyjaźni, która połączyła cztery spragnione miłości dziewczyny, z drugiej – obserwujemy sieć kłamstw, które plotły przez lata, a które teraz wydają się wciągać je w pułapkę. To wszystko w połączeniu z doskonale wykreowanymi bohaterkami sprawia, że książka przyciągnie nie tylko miłośników autorki, ale wszystkich ceniących sobie dobrze skonstruowane książki, których atmosfera jest tak gęsta, że już w trakcie lektury mimowolnie odczuwamy wzrost adrenaliny i dreszcze strachu. Szczególnie, jeśli w młodości kiedykolwiek zdarzyło nam się zagrać w grę w kłamstwa …

Z twórczością Autorki mam do czynienia od dłuższego czasu i zauważyłam, że jej książki potrafią mnie zarówno oczarować, jak i zaskoczyć, ale zdarza się też, że rozczarowują. Myślę, że to częściowo wynika z faktu, że po przeczytaniu wielu jej książek stała się dla mnie nieco przewidywalna.

W najnowszej pozycji przewidywalność była wręcz zbyt wyraźna. Już na początku podejrzewałam, który z bohaterów odegra kluczową rolę w finałowych scenach i co mogłoby się wydarzyć. Choć nie trafiłam w 100% z moimi przypuszczeniami, to jednak fakt, że w znacznym stopniu przewidziałam rozwój wydarzeń, sprawił, że zaczęłam odczuwać lekkie znużenie podczas lektury.

A wszystko zapowiadało się obiecująco! Cztery dziewczyny, które poznały się jako nastolatki w szkole z internatem, postanowiły rozpocząć grę kłamstw, zdobywając punkty za różne sytuacje związane z tą zabawą. Gdy pewnego dnia ojciec jednej z nich znika, a wszyscy wkoło zaczynają podejrzewać je o to, to dopiero początek całej historii. Po latach zostaje odnalezione ciało ojca, a dziewczyny, po długiej przerwie, zwołują natychmiastową naradę.

W tej opowieści było wiele punktów, które mogłyby być poprowadzone inaczej, wprowadzając zamieszanie w fabułę oraz ciekawe zwroty narracyjne. W każdym z tych momentów czułam rozczarowanie, że Autorka wybierała najbardziej oczywiste rozwiązania, które były przewidywalne dla jej oddanych czytelników.

Uważam, że ta historia nie jest zła i wielu czytelników, którzy sięgną po nią jako pierwszą książkę Autorki, będzie nią zadowolonych. Jednak jako osoba, która przeczytała niemal wszystkie jej książki, muszę stwierdzić, że miała lepsze pozycje, a ta jest po prostu średnia. Dajcie znać, czy planujecie poznać tę historię, a jeśli już to zrobiliście, jakie wrażenie na Was wywarła.

- „ Witajcie w Grze kłamstw ”.

Szkoła z internatem.

Cztery przyjaciółki.

Ich życia tamtego lata się spotkały.

Ich losy zetknęły się.

Więź je połączyła.

I tajemnica.

Sekret.

Między nimi.

Między grą ich kłamstw.

Która niewinną być miała.

Między zawieszonymi słowami nieprawdy.

Która utknęła wraz z jego odejściem.

Odejściem ojca jednej z nich.

Który kochał swoje dzieci.

Nad życie. Tak bardzo, że...

Do końca tego życia je chronił.

To było kiedyś.

To kiedyś wraca teraz.

Nagle. I Niespodziewanie.

Niepokojąco. I mrocznie.

Jak przypływ wkrada się w ich życia.

Przeszłość ze słowami „ potrzebuję cię ” płynie.

Bo tam, w tej przeszłości coś się wydarzyło.

W mglistej toni tragedii się rozmyło.

W poczuciu straty ogromnej się rozpłynęło.

Na barkach nastolatków kłamstwo spoczęło.

Bo tylko z tym ciężarem na duszy mogli przetrwać.

I przetrwali. Choć cień za nimi kroczył.

Strachu. Wyrzutów. I złych snów.

Teraz. Tutaj. W tym miejscu. Gdzie kiedyś...

Teraz. Tutaj. W tym miejscu. Gdzie wtedy..

W Młynie rozproszonym pośród rzeki wód.

Stanęły one. Tamte przyjaciółki.

W ścianach tego domu ich dusze.

Tamtych nastolatek, którymi były.

Przybyły wraz z kłamstwem.

By chronić je przed wypłynięciem.

Ale to do siebie ma kłamstwo, że zawsze prawda je pokona. Później. Czy wcześniej. Mocniej. Czy słabiej.

A ta prawda rozproszy mrok przeszłości.

I choć w zgliszczach znajdzie ukojenie. I choć pochłonie czyjeś życia. Choć krzyczeć będzie i w płomieniach stanie. Wybrzmi.

Mam słabość ogromną do książek autorki. Ten klimat, jaki kreśli, zawsze gdzieś głęboko we mnie wnika. Przeszywa mnie za każdym razem niepokojem, niesie echo napięcia i jego lepkości. Tym razem słowa pisane tej historii zabarwione są odbiciami ludzkiego mroku. Nutami tragedii i smutku. Konsekwencjami wydobywającymi się z otchłani nastoletniej przeszłości. Poruszeniem i refleksją. Polecam.

Muszę jednak zwrócić uwagę na błędy. Zbyt duża ilość literówek się tutaj pojawiła. I czasami irytowała. Na szczęście finalnie nie zaburzyło to mojego odbioru tej opowieści.