Gorycz prawdy. Seria z komisarz Tamarą Swobodą. Tom 2

Tamara Swoboda dochodzi do siebie po ostatnich wydarzeniach. Na szczęście jej rekonwalescencja przebiega pomyślnie, dzięki czemu wraca do pracy, by wspólnie z Miłoszem rozwiązywać kolejne kryminalne zagadki!

„SILNA KOBIETA TO NIE TA, KTÓRA NIGDY NIE UPADA, ALE TA, KTÓRA ZAWSZE SIĘ ODBIJE PODNOSI.”

Policja otrzymuje zgłoszenie o zaginięciu menadżerki firmy farmaceutycznej. Na początku śledczy podchodzą do tego z lekkim przymróżeniem oka, ze względu na to, że zaginiona planowała samotną wycieczkę w ciepłe kraje. Tamarze jednak coś w tym wszystkim nie pasuje. Po dokładnym przeanalizowaniu informacji odkrywa, że sprawa jest dużo bardziej skomplikowana, niż z początku zakładali.

Gdy policja odnajduje ciało kobiety sprawa nabiera rozpędu. Na światło dzienne wychodzą tajemnice z przeszłości i krzywdy, o których mało kto chce słyszeć…

„GDY CELUJESZ W DIABŁA MUSISZ BYĆ PEWNY, ŻE TRAFISZ.”

Tamara to silna postać kobieca, która wiele w życiu przeszła. Radzi sobie z przeciwnościami losu, chociaż gdzieś w głębi siebie czuję ból, którego nie da opisać się słowami. W pracy jest osobą zorganizowaną, niedziałającą impulsywnie, jednak musi się mierzyć z krytyką ze strony męskiej - bo jakim cudem „baba” może kierować zespołem w policji? Ale to nic innego, jak polskie realia i to, w jaki sposób kobieta traktowana jest w niektórych zawodach. Swoboda jest postacią autentyczną, z którą często można się utożsamić.

Śledztwo, które prowadzi Tamara ze swoim zespołem nie jest przekombinowane. Jest po prostu takie, by wciągnąć czytelnika, który w myślach zaczyna snuć swoje domysły odnośnie sprawcy. Autorka porusza ważne tematy, jakimi są mobbing, czy też przemoc w pracy. Przedstawia sytuację i ich skutki, które są niestety często bardzo przerażające.

Autorka posługuje się lekkim słowem, co jest dodatkowym atutem tej historii. Całość jest spójna, wciągająca i nie ma tu również sytuacji, które można byłoby uznać za typowe „zapchaj dziury”. Warto pamiętać, że „Gorycz prawdy” jest bezpośrednio powiązania z tomem pierwszym i warto historie komisarz Swobody poznać od początku, żeby zrozumieć przede wszystkim zachowania bohaterki.

Ze swojej strony bardzo polecam i z niecierpliwością wyczekuję kontynuacji!

"𝑀𝑎𝑟𝑡𝑤𝑦 𝑝𝑢𝑛𝑘𝑡", mimo że był debiutem, zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Przeczytałam mnóstwo kryminałów i niewiele z nich było w stanie wywołać u mnie efekt zaskoczenia. Małgorzacie Podstawnej to się udało. To był dla mnie prawdziwy powiew świeżości. Autorka oddała głos policjantce, która zmagała się nie tylko z demonami własnej przeszłości, ale też z tym, co zastała na komisariacie. Nie było jej łatwo pracować w gronie osób, w którym zakorzenione były stereotypy, że kobieta nie powinna stać na czele grupy dochodzeniowo śledczej. Jeśli większość podchodziła do tego dość obojętnie, jeden z policjantów, który liczył na awans, skutecznie uprzykrzał Tamarze życie, wciąż podważając jej kompetencje i dyskredytując ją w oczach kolegów. Główna bohaterka, komisarz Tamara Swoboda, w poprzedniej części skradła moje serce. Byłam po jej stronie, kibicowałam jej i trzymałam kciuki, by nie tylko odkryła sprawcę zbrodni, ale także poukładała sobie życie prywatne, które do tej pory było pasmem porażek. Tamara to świetna śledcza o bystrym umyśle, kobieta, której życie nie oszczędzało, a mimo to dzielnie się trzymała. Niestety ktoś z przeszłości postanowił pozbawić ją życia, a tamta część zakończyła się w bardzo dramatycznym momencie.

„𝐺𝑜𝑟𝑦𝑐𝑧 𝑝𝑟𝑎𝑤𝑑𝑦”to historia, która skupia się przede wszystkim na emocjach i relacjach między bohaterami, a nie na dynamicznej akcji. To opowieść o tym, jak trudne bywa zderzenie z prawdą i jak bardzo potrafi ona wpłynąć na życie, które wcześniej wydawało się uporządkowane. Pokazuje, do czego są zdolni ludzie, którzy próbują ratować swój świat przed zawaleniem.

Finał powieści pozostawia otwarte pytanie i zapowiada, że historia Tamary jeszcze się nie kończy, a przeszłość nadal daje o sobie znać.

„Prawda nigdy nie jest wygodna. Ale zawsze znajdzie sposób, żeby wyjść na powierzchnię.”

Są takie książki, które wciągają powol i są takie, które chwytają od pierwszej strony i nie puszczają aż do końca. „Gorycz prawdy” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii.

Historia zaczyna się od zaginięcia Leny – sprawy, która początkowo wydaje się dość oczywista. Są bilety, są pozory wyjazdu, jest mąż przekonany, że wszystko jest pod kontrolą. Komisarz Tamara Swoboda podchodzi do sprawy na chłodno, bez zbędnych emocji. Jednak im dalej w las, tym więcej rzeczy przestaje się zgadzać… aż w końcu na jaw wychodzą sekrety, które nigdy nie powinny zostać odkryte.

Mobbing, osobiste tragedie, strata, ból i emocje, które aż duszą podczas czytania — to wszystko buduje klimat tej historii. A kiedy zostaje odnalezione ciało, nie ma już odwrotu. Tamara zaczyna rozplątywać tę sprawę krok po kroku i robi to w sposób, który naprawdę wciąga.

Styl autorki jest lekki i bardzo przystępny, ale jednocześnie świetnie buduje napięcie. To jedna z tych książek, które czyta się „jeszcze tylko jeden rozdział”… a kończy się na kilkudziesięciu stronach później. Totalnie nieodkładalna.Widać ,że Pani Małgorzata zna się na rzeczy i wie jak prowadzić fabułę ,aby zachęcić czytelnika do czytania.

Ja już po pierwszych stronach wiedziałam ,że ta historia jest dla mnie!

Dużym plusem są bohaterowie wyraziści, momentami dominujący, ale idealnie wpisujący się w klimat historii. Autorka świetnie wodzi czytelnika za nos kiedy już wydaje się, że wszystko jest jasne, nagle pojawia się zwrot akcji i trzeba budować teorię od nowa.

Ja tych teorii miałam kilka i nie zgadłam 😁

Na uwagę zasługuje też postać Leny — zdecydowanie nie jest to bohaterka, którą łatwo polubić. Wręcz przeciwnie. Jest bezwzględna, skupiona na sobie.Mimo tego ,że jej postać poznajemy dopiero po jej śmierci to właśnie dodaje tej historii charakteru i sprawia, że nie można się od niej oderwać.

Zakończenie 100% satysfakcjonujące. A ostatnie wątki zostawiają nie małą zagadkę i ogromną ochotę na kontynuację.

To jedna z tych książek, w których czuć duszny klimat i emocje, które nie odpuszczają ani na chwilę.

Czytajcie — naprawdę warto 🖤

Czy jedna śmierć może uruchomić lawinę wydarzeń, które odsłonią krzywdy skrywane przez lata? A jeśli prawda, do której wszyscy tak usilnie dążymy, okazuje się… trudna do przyjęcia? Czasami to właśnie ona boli najbardziej, bo zostawia w sercu gorycz i zmusza do spojrzenia na ludzi oraz wydarzenia zupełnie inaczej niż dotąd. Taką historię znalazłam w książce „Gorycz prawdy” Małgorzaty Podstawnej, drugiej części serii z komisarz Tamarą Swobodą. I muszę przyznać, że to jedna z tych powieści kryminalnych, które nie tylko wciągają w śledztwo, ale też zmuszają do refleksji nad tym, jak wiele może kryć się pod pozornie spokojną powierzchnią.

Po tę książkę sięgnęłam właściwie bez chwili wahania. Debiut autorki zrobił na mnie naprawdę dobre wrażenie, dlatego już wtedy pomyślałam, że będę uważnie śledzić jej kolejne premiery. Lubię, gdy pojawia się nowy głos w polskim kryminale i już od pierwszej książki czuć, że autor ma pomysł na historię, bohaterów i klimat. Dlatego gdy tylko pojawiła się kontynuacja przygód komisarz Tamary Swobody, wiedziałam, że muszę sprawdzić, dokąd tym razem zaprowadzi mnie autorka. I dziś z przyjemnością dzielę się z Wami tą historią.

Fabuła rozpoczyna się od sprawy, która na pierwszy rzut oka wcale nie wygląda na dramatyczną. Zgłoszenie zaginięcia menedżerki firmy farmaceutycznej nie wydaje się czymś nadzwyczajnym. Kobieta planowała podróż, więc początkowo wszystko można jeszcze wytłumaczyć. Jednak intuicja komisarz Tamary Swobody szybko podpowiada jej, że coś tu nie gra. Drobne szczegóły zaczynają się nie zgadzać, pojawiają się pytania, na które nikt nie potrafi udzielić jednoznacznej odpowiedzi. A gdy zaginiona zostaje odnaleziona martwa, sprawa zmienia się z rutynowego poszukiwania w pełnoprawne śledztwo w sprawie morderstwa.

I właśnie wtedy historia zaczyna nabierać prawdziwego tempa.

Autorka prowadzi czytelnika przez gęstą sieć powiązań, sekretów i dawnych krzywd, które przez lata pozostawały ukryte. Każdy kolejny trop odsłania fragment większej układanki. Pojawiają się pytania, kto naprawdę miał powód, by uciszyć tę kobietę? Czy chodzi o sprawy zawodowe i bezwzględny świat wielkich pieniędzy? A może o coś znacznie bardziej osobistego... o wydarzenia z przeszłości, które nigdy nie zostały rozliczone?

Bardzo podobało mi się to, w jaki sposób autorka buduje napięcie. Nie jest to kryminał oparty wyłącznie na szybkiej akcji czy spektakularnych scenach. Tutaj wszystko rozwija się stopniowo, a czytelnik razem z Tamarą Swobodą odkrywa kolejne elementy układanki. To właśnie ten moment, kiedy jedno odkrycie prowadzi do następnego, był dla mnie najbardziej wciągający. Za każdym razem miałam wrażenie, że już zaczynam rozumieć całą historię… by po chwili znów zwątpić i zastanawiać się, czy na pewno dobrze interpretuję wydarzenia.

Nie sposób nie wspomnieć również o samej Tamarze Swobodzie. To bohaterka, którą naprawdę dobrze się obserwuje. Jest uważna, zdeterminowana i potrafi dostrzegać szczegóły, które dla innych pozostają niezauważone. Mierzy się z presją, trudnymi decyzjami i świadomością, że prawda, do której dąży, może zniszczyć wiele istnień. Dzięki temu jej postać wydaje się bardzo prawdziwa.

Autorka potrafi prowadzić fabułę tak, że trudno oderwać się od książki, bo ciągle chce się wiedzieć więcej. Najbardziej spodobało mi się w tej książce właśnie to połączenie kryminalnej zagadki z psychologiczną głębią. To historia nie tylko o morderstwie, ale też o konsekwencjach dawnych decyzji, o sekretach, które potrafią przetrwać lata i o prawdzie, która, gdy wreszcie wychodzi na jaw, pokazuje jak bardzo bywa gorzka.

Jeśli lubicie kryminały, w których ważna jest nie tylko zagadka, ale też motywacje bohaterów i atmosfera narastającego napięcia, „Gorycz prawdy” zdecydowanie jest książką wartą uwagi. Bo czasem warto zajrzeć pod powierzchnię pozorów… nawet jeśli odkryta prawda okaże się bardzo gorzka.

„Prawda jest zawsze bardziej skomplikowana, niż się wydaje na pierwszy rzut oka. Chcę, byś ją poznała.”

Komisarz Tamara Swoboda powraca, a @malgorzatapodstawna wymyśliła dla niej wyjątkową sprawę!

Dlaczego wyjątkową? Ano dlatego, że Tamara przyjmuje sprawę zaginięcia Leny Grażyńskej. Okazuje się, że zgłaszająca to jej koleżanka z dawnych lat, a zaginiona również nie jest jej obca, zmieniła tylko imię, oraz nazwisko. To kobieta sukcesu, z idealnym życiem, cudowną pracą i fantastycznym mężem. Z początku sprawa wyglada jak bezpodstawne zgłoszenie. Wiecie, menadżerką firmy farmaceutycznej wyjeżdża na wakacje, nic nadzwyczajnego. Zostawia nawet wiadomość. Tamara zgadza się przyjąć sprawę, która początkowo wygląda tak prosto, jednak finalnie okazuje się czymś zupełnie innym.

@malgorzatapodstawna stworzyła genialny kryminał, który od pierwszej strony trzyma w napięciu. Z daleka widzimy, że coś tu nie gra, jednak zupełnie nie wiemy co. Puzzle tej układanki są rozrzucone, ciężko jest je poskładać w logiczną całość. Autorka sprytnie wodzi czytelnika za nos, rzuca strzępki informacji, żeby na koniec i tak wyprowadzić nas wszystkich do lasu. Nie spodziewałam się tego. W pewnym momencie to wszystko zaczęło układać się tak, jak przewidziałam. Pomyślałam siebie „serio?! To było takie przewidywalne” i wiecie co? Wcale nie było, bo to był kolejny psikus! Zakończenie było zupełnie inne i nawet nie brałam go pod uwagę. Brawo @malgorzatapodstawna ! Takie coś, to ja rozumiem 😎

„Gorycz prawdy” to druga część serii o naszej pani komisarz. Czy można czytać je osobno? Teoretycznie tak, mamy zupełnie inne śledztwo, jednak w praktyce życie prywatne kobiety mocno się łączy i żeby dobrze zrozumieć całą historię, trzeba ją poznać od samego początku, a nie bazować na strzępkach informacji, które są rzucone w tym tomie.

Nadal uwielbiam Tamarę. Jest taka swojska, bez upiększania, ze wszystkimi swoimi wadami i zaletami. To kobieta myśląca, która potrafi łączyć fakty, sklejać fragmenty układanki w jedną całość, popełniając przy tym błędy.

Jak rozwiąże się ta sprawa? Tego dowiecie się czytając ten tytuł. Jedno jest pewne, warto to zrobić.