Gonitwa chmur

Rok 1935. Warszawa pięknieje z dnia na dzień. Na tym tle toczy się normalne życie zwykłych ludzi. Przyjaciele, którzy jeszcze kilka lat temu robili wielkie plany na przyszłość teraz musieli zrewidować swoje młodzieńcze wizje. Dla jednych dorosłość stała się czasem spełnienia. Ich życie potoczyło się we właściwym kierunku. Inni wciąż nie mogą poradzić sobie ze stratą, jaka w pewnym momencie odmieniła ich losy. Wciąż nie mogą pogodzić się, że ich życie potoczyło się nie tak jak to sobie wymarzyli. Jeszcze inni odkryją nowe smaki życia...

Mogłoby się wydawać, że Gonitwa chmur to książka taka sama jak inne… Wszak na rynku wydawniczym jest sporo książek, których akcja została osadzona w dwudziestoleciu międzywojennym. A jednak pomimo tego Gonitwa chmur, jako jedna z nielicznych ma w sobie pewien urok, który sprawia, że z przyjemnością śledzimy losy jej bohaterów. Bohaterów nietuzinkowych. Bohaterów, którzy pragnęli nam o sobie sporo opowiedzieć. Pragnęli podzielić się z nami swoimi troskami i radościami. Jedni bohaterowie byli nam dobrze znani… Ci chcieli opowiedzieć nam o zmianach, jakie zaszły w ich życiu od naszego ostatniego spotkania… Inni zaprezentowali się nam po raz pierwszy i od razu namieszali... Gonitwa chmur to także książka o mieście. Mieście, które zmieniało się… Stawało się coraz piękniejsze. Autorka na kanwie tej historii pokazała wielki czyn naszych rodaków, którzy starali się pokazać Warszawę z jak najlepszej strony… Niby mimochodem… Niby nie było to na pierwszym miejscu… A jednak śledząc losy bohaterów można było podziwiać dynamiczne zmiany w stolicy.

Gonitwa chmur to książka pełna smaków i zapachów. Pełna emocji. To lektura, która niejeden raz zaskoczy… To historia absolutnie obłędna. Opowiada o sile przyjaźni, rodzinnych więzach a także zmianach, które się dzieją, ale czasami ich nie zauważamy. Absolutnie uwielbiam tę książkę!

- A skąd ta pewność, że własne tak łatwo jest pokochać? Rodzicielskiej miłości zawsze trzeba się nauczyć. (...) Więzy krwi nie stwarzają prawdziwej rodziny. Trzeba ją budować dzień po dniu, przebywając razem, obserwując, dzieląc się swoimi radościami i smutkami, troszcząc się o siebie nawzajem, ucząc się każdego z jej członków osobno, od podstaw, jak najbardziej szczegółowo. Aż pewnego dnia bez zapowiedzi nadchodzi owa drogocenna bliskość , której nikt i nic nie jest w stanie zniszczyć.

 

Każda chwila, lepsza czy gorsza, nigdy już się nie powtórzy, i to czyni ją wspaniałą.

Jak ja czekałam na kontynuację Warszawskiego Niebotyku!

Całe szczęście owo oczekiwanie nie trwało zbyt długo i ponownie dałam się oczarować przedwojennej Warszawie.

Ponownie przekroczyłam progi gościnnej kawiarenki "U Hanki " , jednak prowadzący ją Pan Antoni zmaga się z kłopotami zdrowotnymi, a jakby tego było mało tuż obok otwarta zostaje restauracja serwująca kuchnię jarską.

Jej właścicielem jest zachłanny Teodor Rakowski.

Mężczyzna pragnie za wszelką cenę przejąć kawiarnię.

Środkiem do tego celu ma być relacja syna Michała i Poli - córki konkurenta.

Kłopot polega na tym ,że młodzi, że rzeczywiście się w sobie zakochują.

Co z tego wyniknie?

Również życie pozostałych bohaterów nie stoi w miejscu.

Żydowski prawnik Berek wraz z przyjacielem Janem przenoszą się do Monachium , gdzie oferują usługi swojej kancelarii, choć Janek nadal nie poradził sobie z nieszczęśliwą miłością do Marii.

Gdy władzę w Niemczech przejmuje NSDAP pod przewodnictwem Adolfa Hitlera mężczyźni postanawiają wrócić do stolicy Polski.

Joanna i Andrzej również zmagają się z codziennością zdominowaną przez rodzicielstwo i opiekę nad bliźnikami, choć z racji tego ,że mąż Asi dużo czasu poświęca na organizowanie wystawy Warszawa Przyszłości główny ciężar zajmowania się dziećmi i domem spoczywa na barkach kobiety , która postanawia podjąć pracę zawodową by nie utknąć wyłącznie w stosach pieluch.

Czy jej się to uda?

Tymczasem Klara i Wojtek zmagają się ze stratą dziecka, co sprawia, że kobieta pogrąża się w depresji i oddała się od ukochanego, który dzięki zdolnościom cukierniczym rozpoczyna pracę w fabryce czekolady Wedla.

Również mlodziutka Estera przeżywa prawdziwy dramat rozdarta między uczuciem do utalentowanego piłkarza Wojttka ,a powinnością wobec Zimmermanna z którym jest zaręczona.

Co wybierze?

Najstraszniejsze w powieści Pani Marii jest to ,że bohaterowie w ogóle nie są przygotowani na okropieństwa wojny z którymi przyjdzie im się zmierzyć. Snują plany na przyszłość, pragną być zwyczajnie szczęśliwi.

Bardzo zżyłam się z poszczególnymi osobami, zaś autorka świetnie wykreowała swoich bohaterów, płynnie rozwijając poszczególne wątki.

Powiem prosto z serca- piękna, poruszająca serce historia osadzona w trudnych czasach.

Czekam na więcej i gorąco polecam cały cykl 💙🩵

Nie zdążyłam zapomnieć jeszcze o bohaterach "Warszawskiego niebotyku", kiedy to pojawiła się część druga. Całe moje uwielbienie do autorki pozostaje niezmienione, no może pogłębiło się jeszcze i umocniło, a arcyciekawe czasy warszawskiego międzywojnia będą skrzyły się w moich myślach długo i intensywnie.

Powracają więc bohaterowie poprzedniej części i z gracją większą lub mniejszą wkraczają w dorosłość. A to przytłaczają ich problemy dnia codziennego, a to dopada melancholia, a innym razem moc i ochota na samorozwój albo i miłość, która przecież krąży wokół ludzi od dawien dawna.

Choć ta część była zdecydowanie krótsza, to jednak autorce udało się tam upchnąć tak ważne informacje jak zbliżające się widmo wojny, rozwijający się i coraz bardziej galopujący antysemityzm, polityczne przepychanki, ale też to co najważniejsze: relacje międzyludzkie. Wspaniałe, okraszone kindersztubą zachowania, czułości, namiętności i miłość rodzicielską.

Zachwycona jestem każdym aspektem. Opisami ciągle piękniejącej i rozwijającej się Warszawy, jej wspaniałą architekturą, nad poprawą której pracował szereg polskich architektów, nowoczesnością wkradającą się w łaski Polaków i marzeniami towarzyszącymi poznanym wcześniej bohaterom.

Urzekająco pisze też autorka o wspaniałościach spożywczych, o aromatycznej kawie czy herbacie, cudownych ciastkach, deserach i plackach, masie marcepanowej, cukierniczej i czekoladzie, która wówczas była bardzo popularna, a pozbawiona wszelkich ulepszaczy, była produktem rzemieślniczym. Wszystkie opisy kulinarne wprawiają żołądek w najprawdziwsze tortury, a ochota na coś ysznego towarzyszy właściwie do końca powieści.

To wspaniała, pięknie napisana, bardzo ciekawa powieść obyczajowa, w której nie brakuje historii Warszawy i jej mieszkańców. Gorąco polecam!

„Gonitwa chmur” to drugi tom serii „Warszawski niebotyk”.

Mamy rok 1935. Bohaterowie dojrzewają. Przeżywamy wraz z nimi trudne decyzje, pierwsze miłości i rozwiązujemy trudne problemy, ale również te nieco łatwiejsze. Wszyscy mają swoje marzenia i plany. Czytając czułam jednak wielki smutek, ponieważ wiedziałam, że realizacja ich marzeń zostanie przerwana przez wojnę.

Autorka wspaniale oddała klimat tamtych czasów. Tak bardzo innych od naszych. Warszawa zaczęła odbudowywać się i zmieniać po I Wojnie Światowej. Pani Maria cudownie te zmiany tu przedstawiła opisując życie bohaterów oraz architekturę ówczesnej stolicy.

Bardzo podobał mi się sten nieśpieszny spacer po Warszawie. Akcja tej książki bowiem biegnie swoim rytmem. Tak jak biegło życie niektórych ludzi w dwudziestoleciu międzywojennym. Taki zabieg sprawia, że czytelnik może bardziej poczuć klimat tamtych lat, ale również bardziej poznać starych bohaterów jak również nowych.

Jeśli lubicie tego typu powieści to bardzo polecam serię „Warszawski niebotyk”. Ja już nie mogę doczekać się kolejnej części.