Frankenstein

Przeczytałam w książce „Remake. Apokalipsa popkultury” ciekawy rozdział na temat spoilerów, który odwracał po części negatywne zdanie na ich temat. Michał Ochnik posłużył się tam spojrzeniem na to, że w naszej kulturze część wielkich tajemnic filmów czy książek są już tak zakorzenione i ujawnione w ogólnej popkulturze, że mało kto nie zna zarysu np. „Frankensteina” czy tego kim dla Luka Skywalkera jest Darth Vader z „Gwiezdnych wojen” albo psychologii postaci „Doktor Jekylla i pana Hyde”. I właśnie po tym przychodzi kluczowe pytanie, które na mnie wpłynęło: czy to odbiera przyjemność z poznania danego dzieła? Otóż razem z autorem wspomnianej książki uważam, że nie. Przestając pędzić za czymś co ma nas zaskoczyć możemy dostrzec inne poboczne rzeczy i docenić jeszcze szybciej konstrukcję całości. Oderwać się od piorunującego efektu wow, na skutek statecznego, ale wcale nie gorszego docenienia.

Bo to, że znałam wcześniej retelling tej powieści, a jeszcze wcześniej film, wcale nie oznacza, że poznając teraz pierwowzór moje wrażenia są mniejsze. Może właśnie jeszcze bardziej jestem pod wrażeniem tego jak na bazie pewnego niewinnego zakładu, w którym wzięła udział Mary Shelley powstało takie dzieło, które stało się filarem klasyki powieści grozy. Jakim niesamowitym zmysłem psychologicznym posługiwała się autorka przeszło 200 lat temu, gdzie nadal można rozbierać tę powieść na kawałki względem poszerzającej się psychologicznej wiedzy. Wrażenie robi na mnie przystępność i taka współczesność, którą czuć w tekście. U mnie w tłumaczeniu Pauliny Braiter.

Mam ciarki, gdy myślę o sporym fragmencie z perspektywy monstrum, którego stworzył Victor Frankenstein. Czułam ból, strach, samotność i przejęcie, gdy wiem, że jego nadzieje na zrozumienie są płonne. Ten ból rozpaczy, gdy krzywdzi innych, bo sam czuje się tak okropnie skrzywdzony.

Co do Victora do końca czułam jego egoizm, który niby przykryty płaszczem smutku i zemsty, wydzierał się w wyrazie wrażenia, że liczy się tylko on. Nie wiem czy to tylko moje odczucia, ale czułam, że Victor nigdy do końca nie brał odpowiedzialności za to co uczynił i pławił się w poczuciu bycia ofiarą.

Silną stroną tej powieści jest to, że można ją interpertować na tylu płaszczyznach i z tylu stron, a jednocześnie w zależności od perspektywy każdy może mieć rację.

Lubię ładne wydania książek, ale to nie banał, że najbardziej liczy się dla mnie ich treść. Jak coś jest pięknie wydane, ale treść mnie nie zachwyca to nawet cudowne wydanie w moich oczach zaczyna tracić, bo ten całokształt zostaje zaburzony. W przypadku tego wydania „Frankensteina” jestem w pełni ukontentowana i jeszcze bardziej nim zauroczona, bo środek wspaniale je uhonorował. 🔥

Czy klasyka literatury potrafi Cię zaskoczyć?

Nie sądziłam, że „Frankenstein” Mary Shelley zrobi na mnie tak ogromne wrażenie. I to tak pozytywne, ba można powiedzieć, że pełne zachwytu. O Frankensteinie słyszałam, widziałam ekranizację, znałam popkulturowy obraz „potwora”… ale nigdy wcześniej nie poznałam tej historii na kartach powieści. A to, co tam znalazłam, było prawdziwą literacką ucztą.

Czy tylko ja miałam w głowie zupełnie inną wersję tej opowieści? Aspekt, który najmocniej mnie przyciągnął to – NAUKA. Właśnie ona, a dokładniej postać Wiktora Frankensteina jako uczonego, badacza owładniętego ambicją, całkowicie zawładnęła moim sercem. Dzięki niemu spojrzałam na tę historię z zupełnie innej perspektywy.

To opowieść grozy, ale też historia przepełniona smutkiem, samotnością i bólem. Shelley stworzyła „upiorne studium ludzkiego egoizmu”, bo przecież uczony pragnął stworzyć istotę idealną. Pomysł, który na pierwszy rzut oka może wydawać się genialny, po głębszym zastanowieniu okazuje się nierealny i skazany na porażkę. I właśnie w tym tkwi tragedia tej historii.

Ta powieść przenika czytelnika na wskroś. Zasiewa ziarno lęku, bo tutaj grozą nie są duchy ani potwory z horrorów. Grozą jest człowiek. Jego ambicja. Pycha. Brak odpowiedzialności.

Niewiarygodne, że ta książka powstała w 1818 roku i wciąż nie daje o sobie zapomnieć … i nie da. To historia bez wątpienia ponadczasowa.

A obraz który pojawił się na okładce wydania tej książki ma w sobie ten mrok, co ta historia. To autoportret Eugène’a Delacroix, francuskiego malarza. Portret powstał mniej więcej w tym samym czasie co powieść, datowany jest na około 1816 rok . Delacroix przedstawia siebie z młodzieńczą powagą, introspektywną pewnością siebie, ponurą postacią, której efekt jest wzmocniony niepokojącym światłocieniem i techniką przypominającą tę Rembrandta. Czyż nie stanowi idealnej zapowiedzi tego, to co czytelnik znajdzie na karta tej powieści?

Ta seria grozy jest świetna pod tym względem że odkopuje takie stare książki jak ta. W końcu Frankenstein ma ponad 200 lat. Historia wielowątkowa, przedstawiająca też psychikę czlowieka i tego jak moźe wpływać na niego środowisko

Jak zobaczyłam nową okladkę uznalam że biorę to. Pomimo iż kiedyś czytałam to muszę przyznać że wielu faktów i szczegółów już po prostu nie pamiętałam, więc fajnie było sobie to odświeżyć przy okazji wydawania tej serii grozy. chętnie kupię kolejne części

Ksiażka z postacią, który jest nazywany przez niektórych wspólczesnym Prometeuszem. Wciąż zaskakuje i niekiedy przeraża swoim wyglądem, swoją postawią i swoim zachowaniem. Niektórzy też uważają że to pierwsza powieść z gatunku science-fiction więc tym bardziej polecam fanom tego gatunku. To jest pozycja obowiązkowa.

Mary Shelley stworzyła genialną historię.. szok że to już było tak dawno temu, a mimo wszystko ta książka wciąż do nas wraca, tym razem za sprawą Łukasza Orbitowskiego i tworzonej przez niego serii grozy. Fajnie że odkopuje takie klasyki

Bohaterowie: Robert Walton, Victor Frankenstein, Elizabeth Lavenza, Henry Clerval, potwór

Tematy: eksperymenty medyczne, pragnienie poznania, pycha ludzka, egoizm, szaleństwo, odrzucenie, samotność, ucieczka przed odpowiedzialnością

Książkę rozpoczynamy listami wysyłanymi przez Roberta Waltona do swojej ukochanej siostry Margaret. Zawiera w nich informacje o swoim aktualnym położeniu, przygodach jakie go spotykają i osobach na swojej drodze. Jedną z takich osób jest tajemniczy mężczyzna który został znaleziony przez załogę statku zmierzającego na biegun północny.

Dalsza część to zapis wydarzeń z życia owego mężczyzny. Urodzony w Neapolu. Pochodzi z szanowanej i wpływowej rodziny. Rodzice obdarzyli go radosnym i beztroskim dzieciństwem. Ma przybraną siostrę Elizabeth. Zafascynowany otaczającym go światem, żądny zdobywania wiedzy, porywczy, gwałtowny. Skupiał się na fizycznych i metafizycznych sekretach świata, zgłębianiu tajemnic natury, filozofii przyrody. Na studia wyjechał do Niemiec. Ze względu na swój zapał, poświęcenie i wytrwałość zyskał uznanie i podziw u wykładowców.

Na kolejnych kartach książki śledzimy losy Victora, który postanowił przeprowadzić eksperyment i stworzyć żywą istotę. Przedsięwzięcie staje się rzeczywistością z której konsekwencjami musi mierzyć się nasz bohater. Poznajemy też historie z perspektywy "potwora", jego losy.

Fabuła powieści była dla mnie bardzo wciągająca. Ciekawie wykreowani bohaterowie, wartka akcja nie pozwalała na nudę. Nie mam na koncie przeczytanych zbyt wielu powieści z gatunku literatury grozy ale ta pozycja bardzo mnie ujęła. Język którym operuje autorka pozwala jeszcze mocniej wejść w świat przedstawiony, stanąć obok głównego bohatera i razem z nim mierzyć się z dylematami moralnymi.

„Naucz się ode mnie – jeśli nie poprzez moje słowa, to przynajmniej poprzez mój przykład – jak niebezpieczne może być dążenie do wiedzy i jak o wiele szczęśliwszy jest ten, kto wierzy, że jego rodzinne miasto jest całym światem, niż ten, kto pragnie stać się większy, niż pozwala na to jego natura”.

*współpraca reklamowa*

👉Victor Frankenstein, fikcyjna postać, która urosła niemal do rangi legendy, jeden z pierwszych szalonych naukowców, potwór, który przeszedł do historii świata jak i popkultury, a książka jak to z nią zwykle bywa zeszła do cienia. Powiem szczerze, że film jakoś nigdy mnie nie zachwycił, po raz pierwszy miałam możliwość przeczytania książki i choć nie dam rady określić jej jako jakiegoś arcydzieła, to jednak zrobiła ona na mnie ogromne wrażenie, i ja tutaj zdecydowanie jestem team książki.

👉Victor, młody i ambitny student, naukowiec który popada w obsesję pokonania śmierci, zrozumienia sensu i istnienia życia. Podąża za ideą, z determinacją i pewnością siebie, aż jego niezwykły eksperyment się udaje. Pomimo sukcesu naukowca nie przepełnia euforia ale strach przed tym co stworzył. Porzuca swoje dzieło, ale w środku wciąż się boi. Zaś stworzona istota, pozostawiona samej sobie poznaje brutalność świata, która wzmaga jej gniew i żądzę zemsty na swoim stwórcy i jemu podobnym.

👉Autorka stworzyła tutaj coś niezwykłego, coś co przetrwało szmat czasu, coś co do dzisiaj wzbudza wiele emocji, jedni chwalą, inny ganią, jednak to co zostało przedstawione w fabule jest ponadczasowe. Chęć życia, pragnienie nieśmiertelności, niesprawiedliwość losu, różne aspekty człowieczeństwa, ale też przede wszystkim jakaś filozofa zła. Bo ta opowieść pokazała to zło jeszcze inaczej, nie jako jakąś jednostkę, ale jako coś co jest w każdym z nas, postawiła pytania, na które do dzisiaj nie dostaliśmy jednoznacznej odpowiedzi, czym tak naprawdę jest zło, czym się objawia, kto jest za nie odpowiedzialny, itp.

👉 To powieść, która zmusza do analizy, do przemyśleń o naturze ludzkiej, o winie, o karze, o konsekwencjach wyborów. Pod kątem fabularnym dziś moglibyśmy się wielu rzeczy doczepić, że czegoś zabrakło, że wielu rzeczy autorka nie wyjaśniła, nie dopracowała, jednak biorąc pod uwagę to jak wciąż ona oddziałuje na czytających to ze śmiałością można rzecz, że to pełnowartościowa klasyka. Cieszę się, że trafiłam na to wznowienie, że mogłam poznać tę historię i szczerze polecam książkę.

*olilovesbooks2*

„Frankenstein” to nie tylko gotycka powieść, ale prawdziwy klasyk literatury, który wciąż budzi silne emocje. Mary Shelley stworzyła dzieło poruszające, niepokojące i zaskakująco aktualne. To historia o obsesji, samotności, odrzuceniu i granicach, których przekroczenie niesie konsekwencje trudne do odwrócenia.

Victor Frankenstein, młody naukowiec zafascynowany tajemnicą życia, decyduje się stworzyć istotę z martwej materii. Jednak to, co miało być triumfem nauki, szybko staje się tragedią. Stwór – wbrew potocznym wyobrażeniom – nie jest bezmyślnym potworem, ale kimś głęboko wrażliwym i spragnionym miłości. Odtrącony i samotny, powoli popada w desperację, która przeradza się w żądzę zemsty. Shelley zadaje tu ważne pytania o odpowiedzialność za własne czyny i o to, kto tak naprawdę jest potworem – stwórca czy stworzenie?

Wydanie, które trafiło w moje ręce, naprawdę robi wrażenie – mroczne, stylowe, idealnie współgrające z klimatem opowieści. Ilustracje Johna Coultharta nie tylko dopełniają treść, ale wręcz potęgują uczucie grozy i tragizmu, które unoszą się nad całą historią.

To lektura, która zostaje z czytelnikiem na długo – nie tylko ze względu na fabułę, ale i dzięki temu, że zmusza do refleksji nad tym, czym jest człowieczeństwo, samotność i granice nauki. Zdecydowanie warto sięgnąć, zwłaszcza w tak pięknym wydaniu.

Bardzo emocjonalna. Pasja, moralność, empatia, okrucieństwo przepychają się na stronach tej opowieści. Trochę momentami przynudza, jednocześnie zmusza do przemyśleń.

Victor Frankenstein to zdecydowanie był szalony człowiek, który nie miał pojęcia o konsekwencjach swoich działań. Na pewno się nie spodziewał że stworzenie które tworzy może obrócić się przeciwko niemu kiedy zostanie brutalnie odrzucone.

Nowe, fajne wydanie z ciekawą okładką. Treść nad którą warto się pochylić i zrozumieć ten ogrom smutku i samotności który z niej bije, a to wszystko przez ogólne odrzucenie w społeczeństwie. A przecież daleko nie trzeba szukać, takie odrzucenia są teraz na porządku dziennym.

Ta okładaka jest świetna, z zewnątrz obłożona czarnym takim matowym papierem, a gdy go zdejmiemy mamy książkę w grubej oprawie dosłownie mieniącą się srebrnym lustrem. Ta książka musiała byc na mojej półce, w końcu to klasa sama w sobie

Literatura grozy to zdecydowanie mój ulubiony gatunek książek i co ciekawe najczęściej do nich wracam i odkrywam jakieś szczegóły na które wcześniej nie zwróciłem uwagi. Frankenstein zdecydowanie należy do tych najbardziej ulubionych stąd kupiłem sobie tą wersję wydania, bo poprzednia jest już mocno "wyczytana"

O frankensteinie to nie trzeba za wiele mówić. kto będzie chciał to i tak i tak przeczyta i nie potrzebuje do tego specjalnej zachęty, opinii czy reklamy. ta książka broni się sama swoją ponadczasowością, pomysłem, wątkiem i dreszczykiem emocji w trakcie czytania