Francuski piesek

Francuski Piesek to książka pełna absurdalnych sytuacji, zabawnych dialogów i nieoczekiwanego trupa. Wszystko idealnie doprawione francuską kuchnią z niemałą ilością cynamonu. Gwarantuje wam rozrywkę, pełną zaskakujących, zabawnych zwrotów akcji i niecodziennych sytuacji. Dajcie się zagiąć w tej śląskiej, zabawnej czasoprzestrzeni, bo Marta Obuch stworzyła historię, która rozśmieszy nawet największych ponuraków!

[Adres usunięty]

Wiele opinii tej książki pojawiło się w sieci po premierze. Niektóre są pozytywne, inne wręcz przeciwnie. Jedni opisywali, że oczekiwali czegoś więcej po przeczytaniu recenzji blogerki XY, inni zaś, że książka spełniła ich oczekiwania na sto procent. Jak było ze mną?

Nie będę się rozpisywać na temat fabuły, bo wielu z Was już dobrze ją zna. Tych z Was, którzy nie słyszeli o tej książce kompletnie nic, zapraszam do przeczytania streszczenia udostępnionego przez wydawnictwo Filia.

Przeprowadzka może zmienić całe życie!

Misia zostaje właścicielką uroczego domku i dużego ogrodu, ale musi zakasać rękawy i sama zająć się remontem. Niestety nie może liczyć na swojego ukochanego, bo ten ma mnóstwo pracy. Za to do pomocy jest chętny nowy sąsiad – Luk, wyśmienity kucharz, z pochodzenia Francuz.

Misia chciałaby mu wynagrodzić starania, dlatego przygotowuje uroczystą kolację. Poda żaby i ślimaki, ale najpierw musi je złapać… Jakby tego było mało, przygarnia pod swój dach byłą kochankę swojego byłego męża i odtąd na Akacjowej zaczynają się dziać dziwne rzeczy…

Tymczasem przyjaciółka Misi, Zuza, usiłuje zdobyć prawo jazdy, nie zamierza jednak zdawać kolejnego egzaminu! Schodzi więc na drogę przestępstwa. Nie ona jedna

w tym towarzystwie…

Coq au vin czy trup podany sauté? Kuchnia francuska i przestępcy, a do tego tajemnica starego domu – mieszanka co najmniej pikantna! Komedia kryminalna Marty Obuch to obowiązkowy punkt każdego dobrego menu.

Mniam!

Komedia? Tak. Kryminał? Też. Czytając Francuskiego pieska uśmiałam się do łez. Trzy kobiety, mieszkające razem w domku przy ulicy Akacjowej wprowadzą Was w niesamowity stan, jakim jest ból brzucha. Absurdalne sytuacje, które raczej w życiu codziennym nie miały by prawa bytu, zwłaszcza akcja którą ja nazywam „cynamonowy trup w chłodni", dodają tej książce uroku. Kiedy wzięłam tę książkę na celownik, nie wiedziałam czego się spodziewać, bo jak już pisałam wcześniej, zdania na jej temat są podzielone.

Marta Obuch, autorka tej świetnej komedii kryminalnej pokazała, że wspaniale potrafi bawić się językiem polskim. Groteskowość, humor i zwroty akcji to jest to, co najbardziej lubię. A są ludzie, którzy mówią, że nasi rodzimi pisarze nie potrafią napisać dobrej powieści. Moim zdaniem bardzo się mylą, bo mnie osobiście ta pozycja bardzo przypadła do gustu.

Muszę tu koniecznie wspomnieć o bohaterkach tej komedii, a mianowicie o Misi, troszkę nierozgarniętej Ryszardzie (nieziemskie imię) i mojej ulubionej, Zuzie. Ta ostatnia trochę przypomina mnie. Ma tysiąc myśli na sekundę i nie potrafi usiedzieć na miejscu. Mówi to, co myśli, jak widać po jej stosunku do Ryszardy, za którą niezbyt przepada. Ten cięty język ciągle pakuje ją w kłopoty. Misia, raczej spokojna dziewczyna, ciągle próbuje poukładać sobie życie i to osobiste i zawodowe. Igła, jej ukochany pan policjant, troszkę ma na nią foszka, ale ona cierpliwie czeka, aż mu się odwidzi. Nasza bohaterka numer trzy, Ryszarda, jest to nietuzinkowa postać. Nie sposób nie wspomnieć o tej rudowłosej piękności. Jest ona bowiem dziewczyną Misi byłego męża. Tak, to pogmatwane.

Kiedy były mąż Misi, a obecny partner Ryszardy ląduje w więzieniu, a biedna kasztanowo-włosa dziewczyna nie ma gdzie się podziać, przyjaciółka bierze ją pod swoje skrzydła i daje schronienie. Kiedy wszystkie trzy dziewczyny starają się uporać z życiowymi niepowodzeniami, w domku przy Akacjowej zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Ktoś próbuje je wystraszyć, wysyłając im sygnały, że są obserwowane. Do tego mają problem w postaci trupa. Jak one sobie z tym wszystkim poradzą? Ano poradzą. Musicie koniecznie przeczytać do końca i samemu się przekonać w jaki sposób.

Historia jaką stworzyła autorka jest nieprawdopodobna. Pełna humoru, niespodziewanych i absurdalnych sytuacji komedia, którą zapamiętacie na długo.

Źródło: [Adres usunięty]

Gdy za oknem pogoda do diabła, bądź też nie dopisuje wam humor, sięgnijcie czym prędzej po „Francuskiego pieska” Marty Obuch. Ta pełna humoru, przewrotna, wręcz szalona historia stanowić będzie idealne remedium na wszelkie wasze troski. Ubaw po pachy gwarantowany!

Wyobraźcie sobie taką sytuację… trzy kobiety pod jednym dachem. Niby nic takiego, ale… No właśnie, ALE!

Pierwsza (Misia) to jego właścicielka (w sensie całego domu, nie tylko dachu), była żona mafijnego bossa, obecnie próbująca ułożyć sobie życie z pewnym Igłą. Druga (Zuza) to najbliższa przyjaciółka Misi, kobieta poza wszelkimi bazami danych, złośliwa, irytująca i uparta jak osioł, której ostatnimi czasy największą bolączką jest fakt, iż nie udaje jej się zdać kursu na prawo jazdy, do którego – nota bene – podchodziła już… dwanaście razy! Zuza ma też problem z Marchewką (albo Pietruszką – zależy od nastroju) – ale to już temat na dłuższe pogaduchy. Ostatnia z pań to Ryszarda Kociołek, do niedawna kochanka męża Misi, namiętnie walcząca z zakrzepicą i wyglądająca jak milion dolarów, ale… w pięciocentówkach, która pewnego dnia zjawia się u Misi, bo komornik wyrzucił ją na bruk.

Brzmi interesująco?

To teraz dołóżcie do tego zestawu pewnego mieszkającego po sąsiedzku Francuza, który choć przystojny i uroczy, a nawet bardzo pomocny w wielu sytuacjach (jak ta z żywym trupem…), ma problemy (a który cudzoziemiec ich nie ma?) z poprawną wymową języka polskiego, ogarnięciem panujących w naszym kraju zasad prawnych oraz polskiej mentalności. Wszystko to razem wzięte + oryginalne kobiece trio = wiele zabawnych sytuacji, przy których łzy lecą ciurkiem, a wybuchy niekontrolowanego śmiechu są na porządku dziennym.

Mało?

Dorzućmy więc do kociołka żerującą larwę skąposzczętową, niewyżyte męskie indywiduum, Tajemniczego Milionera, próbę przygotowania żab ze stawu i winniczków z ogródka, wycicikowanie, spowiedź on-line, higienicznego trupa, metodę strzykawkową, napad, próbę zabójstwa i wspinanie się na drzewa w butach na koturnie, a otrzymamy historię, której bohaterów długo się nie zapomni!

„Francuski piesek” Marty Obuch to zwariowana, bardzo dobrze napisana komedia kryminalna, w której nie brak zabawnych i zaskakujących zwrotów akcji oraz bohaterów głęboko zapadających w pamięci. Nie sposób jej nie polecić. Dlatego też jeśli szukacie lekarstwa na męczącą was chandrę bądź dołującą nudę, „Francuski piesek” będzie idealnym wyborem. Gwarantuję!

Moja ocena: 5/6

Recenzja pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

Myślę, że miłośnicy komedii kryminalnych doskonale znają Martę Obuch. Autorka tworzy historie, które bawią do łez, a jej kryminalne wątki czynią z nas detektywów.

„Francuski piesek” to kolejna książka autorki, w której wszystkie te elementy są doskonale połączone tworząc komedię kryminalną na miarę szefów kuchni. Choć przyznam szczerze, że wątek komediowy gra tu pierwsze skrzypce. A ja nie bez powodu wspomniałem o akcencie kulinarnym, ponieważ mamy tu do czynienia z kuchnią francuską.

A to za sprawą pochodzącego z Francji Luka. Mężczyzna jest nowym sąsiadem Misi, która zostaje właścicielką domku z ogrodem. Luk chętnie pomaga jej w remoncie. Kobieta chcą odwdzięczyć się za pomoc, postanawia przygotować kolację z menu francuskiej kuchni.

Poznajemy również przyjaciółkę Misi, Zuzę – kobietę z charakterem. Zuza zrobi wszystko, aby zdobyć prawo jazdy. Gotowa jest nawet złamać prawo, co wiedzie ją na drogę przestępstwa.

Kolejnym elementem tworzącym prawdziwy galimatias jest przygarnięcie przez Misię, Ryszardy. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że Ryszarda jest byłą kochanką byłego męża Misi. Szczerze przyznam, że mało kto byłby zdolny do takiego czynu. Żona i kochanka pod jednym dachem? To musi rodzić wiele zabawnych sytuacji!

Marta Obuch stworzyła ciekawą historię – pikantną i zabawną, co sprawia, że „Francuski piesek” to kolejna książka w jej twórczości, której nie można pominąć. Szalona akcja, moc pozytywnego humoru oraz ich bohaterowie – to wszystko tworzy historię, której poznawanie wywołuje salwy śmiechu. Ale i nie tylko, ponieważ kryminalna intryga, dodaje tej historii dreszczyku emocji.

„Francuski piesek” to książka, która powinna znaleźć się w czytelniczym menu każdego miłośnika komedii kryminalnych. Jeśli jeszcze jej tam nie umieściliście, to macie ku temu okazję, ponieważ ukazało się wznowienie tej książki. I bardzo dobrze, ponieważ dzięki niej zaaplikujemy sobie potężna dawkę śmiechu i dobrego humoru.

Warto podkreślić, że Marta Obuch ponownie stworzyła historię w wyjątkowym dla siebie stylu. Dialogi to prawdziwa perełka. Bohaterowie to najmocniejszy punkt „Francuskiego pieska”. A wszystko to podane w zabawny sposób, dzięki czemu kryminał może również bawić do łez. Czytajcie i bawcie się na całego.

Francuski piesek" to książka, która zawojowała światem mojej czytelniczej przygody. Coś pięknego. Nawet jak piszę niniejszą opinię, ciągle się uśmiecham. Rewelacja! Chociaż nie od samego początku mną zawładnęła... Było ciężko z powodu nawału postaci, informacji i zagmatwanych wydarzeń. Wszystko to jednak w końcu nabrało jasnych barw, ja zrozumiałam kto z kim i dlaczego. A potem już była czysta bajka... Tfu! Komedia. Śmiechowo załatwiła czytelnika Marta Obuch. Obezwładniła go humorem swoich bohaterów i biedak, nie miał jak z tym walczyć.

Niewątpliwie "Francuski piesek" trafia wysoko na listę moich ulubionych książek. Dlaczego? Jest to książka, która każdemu poprawi humor. Nie widzę innej opcji. Wydarzenia, dialogi, postaci - rzadko się zdarza taka petarda humorystyczna. Przynajmniej ja takiej jeszcze nie czytałam. Cieszę się, że nasza, rodzima autorka tak świetnie poradziła sobie z tematem - bo, jeśli mnie "czytacie" od dłuższego czasu, to wiecie, że nie przepadam za powieściami rodzimych pisarek. A jeśli już coś chwalę, to znaczy, że bardzo mi się podobało. Marta Obuch niewątpliwie ma talent do pisania zabawnych, ba! Przezabawnych powieści i bardzo jestem ciekawa kolejnych jej kąsków czytelniczych. Mam nadzieję, że będą na takim poziomie jak "Francuski piesek", albo nawet lepsze! W końcu śmiech to zdrowie.

Cała paleta barw, jeśli chodzi o postaci. Niereformowalna i złośliwa Zuza, zakręcona Ryszarda, spokojna i najbardziej opanowana Misia... Zazdrośnik z ciętym językiem Marchewka, Pietruszka czy tam inne warzywo (z przymrużeniem oka), zachowawczy Igła, kaleczący polski język Luk, który jest chyba moją ulubioną postacią oraz kilka pobocznych postaci, które sporo namieszają w ich życiu. Dla każdego coś dobrego!

Humor humorem, ale nieustająca i trzymająca w napięciu akcja jest równie dopracowana, jak w każdej dobrej książce. Nudzić się? Phi! Nie podczas czytania "Francuskiego pieska", to na pewno! Tutaj ciągle coś się dzieje, a to trzeba się pozbyć czegoś człekokształtnego, a to przygarnąć rudego Edka, a to rozwiązać zagadkę czy napaść na pewien urząd. W dodatku śmierdząca sprawa goni śmierdzącą sprawę - czasami dosłownie. Miłosne afery, perypetie i komediowe wydarzenia pomiędzy bohaterami to chleb powszedni.

Zastanawiam się komu polecić tę książkę. Chociaż okładka wskazuje na typowo babskie czytadło, to sądzę, że każdy Pan, który szuka czegoś zabawnego i pozytywnie zakręconego będzie zadowolony z lektury. Osobiście polecam każdemu! Ja na pewno wrócę do tej powieści!

sol-[Adres usunięty]