Franco

Kontynuacja "Promyczka" i "Gusa" dalsze perypetie Gusa a przede wszystkim Franca.. Znów książka mnie wciągnęła... Nie obyło się bez łez... Uwielbiam książki Kim...

Franco jest członkiem zespołu rockowego, nie szuka miłości. Ciągłe życie poza domem w trasach koncertowych sprawia, że niełatwo związać się na stałe. Wszystko zmienia jedno z potkanie w kawiarni, kiedy poznaje Gemmę. Zaczyna między nimi iskrzyć, niestety, jest jeden problem. Dzieli ich ocean. Kiedy skończy się trasa koncertowa, Franco wróci do swojego codziennego życia, a Gemma do swojego. Czy to koniec ich wspólnej historii?

Często wspominam jak bardzo lubię książki Kim Holden. "Promyczek" jest moją ulubioną książką, "Gus" dorównywał jej poziomem, a i "O wiele więcej" nie było gorsze. Na "Franco" również czekałam z utęsknieniem, oczekiwania po tak dobrych wcześniejszych książkach miałam dość spore. Już na początku byłam zaskoczona objętością książki, po takich cegiełkach jak "Promyczek" i "Gus" spodziewałam się czegoś podobnych rozmiarów, a tu proszę tylko 300 stron. Ale przecież to nie objętość wskazuje czy książka będzie dobra, czy zła, więc z zaciekawieniem zabrałam się za lekturę. Zaczyna się zwyczajnie, spotkaniem jakich wiele, gdzieś w kawiarni, a potem oczywiście zaczyna iskrzyć między Gusem, a Gemmą. Zaskoczeniem jest dopiero nietypowy układ na jaki decydują się bohaterowie, pomysł ciekawy, wprowadza trochę emocji, niepokoju. I chociaż jest dobrze, ciekawie, interesująco, to jakoś nie mogę pozbyć się wrażenia, że ta książka nie była potrzebna.

Trochę mi zajęło wkręcenie się w fabułę książki, zwykle przy książkach tej autorki nie miałam z tym problemów, a tym razem jakoś ciężko mi szło jej czytanie. Ostatecznie jakoś się wciągnęłam i nawet zaczęło mi się podobać, ale czegoś zabrakło. Wydaje mi się, że miało wyjść słodko-gorzko, a ostatecznie wyszło jednak zbyt słodko. To nie "Promyczek", przy którym wylałam morze łez. "Franco" chociaż momentami wzrusza, to wszystko jest na tyle przewidywalne, że nie robi wielkiego wrażenia. Niektórzy mówią, że "Promyczek" też jest przewidywalny, ale dla mnie jakoś nie był. Nadal uważam, że jest to najlepsza książka autorki. Niestety "Franco" jest według mnie dużo gorszy. Pomysł na całą tę historię był naprawdę świetny, ale coś nie wyszło, może gdyby książka była dłuższa wyszłoby lepiej - byłoby więcej czasu na rozwinięcie wątków. Trudno powiedzieć. Doceniam jednak, że autorka postanowiła poruszyć ważny temat pewnej choroby. Niestety nie mogę zdradzić nic więcej, bo byłoby to spojlerem, ale cieszę się, że choć mało szczegółowo, to Holden podjęła się tego tematu.

Ostatecznie "Franco" okazał się książką dosyć przeciętną. Dobrą, ale nie tak dobrą jak poprzednie powieści Kim Holden. Cała historia wypadła ciekawie, czyta się przyjemnie, ale zabrakło czegoś więcej. Pomysł był naprawdę świetny, ale wydaje mi się, że zabrakło rozwinięcia, całość wypada dość ogólnikowo i pewne wątki można by rozwinąć. Nie mogę jednak odmówić tej książki mądrości, którą ze sobą niesie, wywołuje pewne refleksje i przez to emocje. Dużo tu rozterek życiowych, które mają miejsce w realnym życiu, przyjaźni i już mniej realnie wypadającej w tym przypadku - miłości. Nadal lubię ten lekki i plastyczny styl Holden, który sprawia, że mimo wszystko nie brak książce uroku. "Franco" można potraktować jako przyjemne dopełnienie "Promyczka" i "Gusa", według mnie było ono nie do końca potrzebne, ale jednak przyznaję, że miło spędziłam z tą książką czas.

„Mawiają, że dom jest tam gdzie serce, swoje zostawiam z Tobą.”

Najsłabsza z dotychczas przeczytanych przeze mnie książek Holden. Po lekturze „Promyczka” oraz „Gusa” oczekiwałam czegoś lepszego. Na pewno bardziej poruszającego. Tymczasem otrzymałam lekką i przyjemną lekturę na jeden wieczór.

Wydarzenia tu rozgrywające skupiają się przede wszystkim na jednym wątku przez co przebieg akcji jest odrobinę przewidywalny. Zabrakło mi tutaj muzyki, która towarzyszyła wszystkim bohaterom od samego początku, a także wartkiej akcji, pasji i namiętności, cechującej pierwsze dwa tomy. Samego Franco polubiłam już od czasów „Promyczka”, jednak tutaj wydał mi się zbyt idealny. Miły, przyjacielski, nieziemsko seksowny oraz całkowicie pozbawiony egoizmu, a przy tym jednocześnie zupełnie nierealny. Chyba nie tak wyobrażałam sobie zadziornego perkusistę zespołu The Rook, więc trochę się rozczarowałam.

W ogólnym rozrachunku wydaje mi się, że „Franco” nie jest złą książką i warto po nią sięgnąć, chociażby po to aby przekonać się jak potoczyły się losy tytułowego bohatera. Nie polecam jednak robić sobie zbyt wielkich oczekiwań, ponieważ dotkliwie można się rozczarować.

Aleksandra

Wszystkie cytaty pochodzą z książki „Franco” autorstwa Kim Holden.

Szukaj mnie na:

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Zakochałam się w tej książce, a tytułowy Franco skradł moje serce. Dosłownie. A muszę przyznać, że bałam się tej książki, zwłaszcza, że „Promyczek” wzbudził we mnie mieszane uczucia.

Tym razem Kim Holden zaserwowała czytelnikom emocjonalną i bardzo prawdziwą historię. Franco poznaje Gemmę przez przypadek, gdy dziewczyna chce uciec z randki w ciemno, na którą z grzeczności się zgodziła. Już od pierwszej chwili między Gem, a Franco iskrzy i w powietrzu wisi nad nimi szyld: „I żyli długo i szczęśliwie”, ale zanim do tego dojdzie będą musieli stanąć przed wieloma dylematami, by zawalczyć o własne szczęście. Oprócz chemii, która ich połączyła od pierwszego spotkania, Franco dowiaduje się, że dziewczyna ma pewne marzenie, które pragnie spełnić, ale niestety nie może za długo z nim zwlekać, ponieważ może się to skończyć dla niej jedną wielką katastrofą. Co zrobi Franco, gdy dowie się, co to za marzenie? Czy będzie chciał pomóc Gem, w jego realizacji?

Książkę zaczęłam czytać w niedzielę, ale z braku czasu musiałam ją odłożyć i wracałam do niej w przerwach. Dzisiaj miałam jednak okazję ją dokończyć i podróżując z Rzeszowa do Krakowa, a potem wracając, skończyłam ją i wiecie co? Ta książka skradła mi serce i jest o niebo lepsza od pierwszego tomu, który pozostawił we mnie mieszane uczucia. Kate, która dzielnie walczyła, ale zmarła, to było coś okropnego, ale czegoś mi brakowało w „Promyczku”. Natomiast „Franco” to zupełnie inna bajka, ponieważ rozbudził we mnie tyle emocji, że nie mogłam oderwać się od czytania. Chłonęłam stronę, po stronie, bo chciałam dowiedzieć się, jak rozwiąże się sprawa między Gem, a Franco. Czy w końcu będą ze sobą szczęśliwi...

Franco pokochałam od razu, za jego styl bycia, za jego dobroć serca i oddanie dla Gem. Był jak rycerz na białym koniu, który pojawił się, by uratować swoją księżniczkę i na dodatek zrobić wszystko, by była najszczęśliwszą kobietą pod słońcem. Z kolei Gem, to bohaterka urocza, która wie czego chce od życia oraz jest świadoma decyzji, jakie podejmuje. Mocno kibicowałam tej dwójce, bo musicie to wiedzieć, sprawa, o którą oni walczą jest dla Gemmy priorytetowa. Oczywiście w powieści oprócz głównych bohaterów nie zabrakło uroczego Gusa i reszty ekipy Rooka oraz wspominek o Kate, więc fani i tych bohaterów będą czuć się usatysfakcjonowani treścią.

Ponadto okładka jest przepiękna, a styl, jakim została napisana książka sprawia, że czyta ją się bardzo szybko. Akcja toczy się normalnym rytmem, ale nie jest ani za wolna, ani za szybka. Dla mnie nie ma żadnych luk w fabule i autorka naprawdę przemyślała tę historię od początku do końca. Zatem nie pozostaje mi nic innego, jak tylko polecić Wam trzeci tom z cyklu Promyczka. „Franco” to wspaniała książka, która pokazuje siłę i determinację, ale i piękną miłość, która narodziła się przypadkiem.

[...]"Franco" to uroczy, ciepły i naprawdę gorący romans z wątkiem etycznym w tle, przyprawiony dylematami, ubarwiony niezwykłą przyjaźnią i naszpikowany namiętnością, której na drodze staną nietypowe przeszkody. Klasyczne love story, w którym bohaterowie z miejsca się z sobie zakochują, ale też mądra opowieść o tym, że to nie czas jest wyznacznikiem ludzkich relacji, a szczęście spotyka nas, gdy najmniej się go spodziewamy.[...]

Cała recenzja na blogu - zapraszam :)

[Adres usunięty]

„ Mawiają, że dom jest tam gdzie serce,

Swoje zostawiam z Tobą.”

Zapraszam na recenzję najnowszej książki Kim Holden – „Franco”.

Kim Holden potrafi swoimi książkami poruszyć w człowieku serducho w tak umiejętny sposób, że nawet najbardziej zatwardziały pesymista nie zorientuje się kiedy zacznie kibicować bohaterom a na jego bądź jej twarzy pojawi się cień uśmiechu a w oku zakręci się łza. Ja swoją przygodę

z twórczością tej autorki rozpoczęłam tak jak większość czytelników od „Promyczka”, który mnie wzruszył i czytając tę książkę uroniłam niejedną łzę. Potem przyszedł czas na „Gusa”, gdzie kibicowałam dzielnie przyjacielowi Kate, żeby po tak ciężkich przejściach znalazł swoje szczęście

i kogoś dla siebie. I kiedy dowiedziałam się, że w tym roku w księgarniach pojawi się „Franco” byłam pewna, że muszę i z jego historią się zapoznać.

O czym więc jest ta historia?

Franco Genovese jest perkusistą w zespole Rook z którym odnosi sukcesy. Wydaje się że ma wszystko zabójczy uśmiech, tatuaże, cięty dowcip i talent a do tego wielkie serce i jest gotów pomóc każdemu.

„Szczęście drugiej osoby zawsze do mnie przemawia. Podświadomie otwieram na nie swoją duszę. Karmię się nim. Ale to nie jest skomplikowany proces. Tak się po prostu dzieje.”

Jego życie jest dobre, stabilne i nieskomplikowane. Do dnia gdy w barze w Los Angeles poznaje Gemmę Hendricks panią architekt, pochodzącą z Anglii i posiadającą uroczy uśmiech, cięty język

i bardzo ufne serce. Od momentu poznania coś ich do siebie wzajemnie przyciąga. Gemma i Franco natychmiast się ze sobą zaprzyjaźniają. Jednak ich znajomość wydaje się mieć krótki termin ważności, ponieważ po upływie kilku dni, gdy wrócą do swoich zajęć i życia będzie ich dzieliło wiele tysięcy kilometrów. Franco kończy z zespołem nowy album i rusza w trasę, natomiast Gemma po zakończeniu projektu w Los Angeles wróci do Anglii. Jednak jak się okazuje nie będzie to tak do końca wyglądało, ponieważ Gemma ma wielkie marzenie w realizacji którego postanawia pomóc jej Franco.

„ – Co będziesz z tego miał, Franco? – pyta szeptem.

- Twoje szczęście. – O to właśnie chodzi. Tylko tego pragnę.”

Jednak to co wydawało się zwykłą przyjacielską pomocą powoli zmienia dynamikę pomiędzy naszymi bohaterami i zaczynamy się zastanawiać, czy taka genialna przyjaźń ma szansę na przekształcenie się coś poważniejszego a może te zmiany będą powodem zakończenia znajomości.

„Franco” polecam zdecydowanie każdemu. Nie tylko osobom, które tak jak ja czytały poprzednie książki z serii, ponieważ „Franco” zdecydowanie można czytać jako oddzielną książkę. Kim Holden po raz kolejny wykreowała swoich bohaterów tak że Franco trafia na listę książkowych „mężów”, natomiast każdy dałby się pokroić za przyjaciółkę taką jak Gemma. Każdy czytając tę książkę kibicuje bohaterom i każdy ma nadzieję, że wszystko im się powiedzie a ich marzenia się spełnią, ponieważ jak to powiedział sam Franco:

„Uważam, że marzenia są paliwem życia. Żyjesz w pełni, kiedy starasz się je spełnić. Nie ma nagrody za bierne bezpieczeństwo.”

W tej książce Kim Holden pokazała trochę inny typ powieści niż w przypadku „Promyczka” i „Gusa”. Ta historia jest jeszcze bardziej wciągająca i ciepła, chociaż mógłby się wydawać po przeczytaniu poprzednich części, że nic takiego stać się nie może.

I choć wiem, że w najbliżej przyszłości się to nie stanie, ponieważ z tego co powiedziała mi autorka podczas Warszawkich Targów Książki, pisze aktualnie dwie książki, to i tak nadal liczę na jeszcze jedną historię ze świata „Promyczka” a mianowicie na historię Kellera i jego córki. Cóż powiedzieć więcej pozostaje trzymać kciuki.

O decyzji, która może połączyć, ale może też rozdzielić na zawsze.

Powieści podszytych uczuciem, historii o rozstaniach i powrotach, książek o mocy miłości nie mogę sobie odpuścić. Więc kiedy tylko „Franco” pojawiła się w zapowiedziach, od razu wpisałam ją sobie na moją listę obowiązkowych do przeczytania. Nie ukrywam, że udział miało w tym słynne nazwisko autorki, które tylko zaostrzyło moje apetyty. Czy słusznie zacierałam ręce? A może moje wygórowane oczekiwania nie pozwoliły mi jej docenić? Zapraszam na recenzję.

Jedną z najgorszych prób dla rodzącego się uczucia okazuje się odległość. O spustoszeniu, które sieją liczne kilometry przyszło przekonać się Franco i Gemmie, ludziom, którzy spotkali się przypadkowo i którzy obiecali sobie niezobowiązującą przyjaźń. Życie lubi jednak pisać scenariusze jakże odległe od naszych planów…

Wytatuowany Amerykanin, łobuz o wrażliwym sercu oraz mieszkająca na co dzień w Anglii ufna i pozytywnie nastawiona do świata dziewczyna. Stają razem przed trudnym wyborem, a upływający czas z pewnością nie działa na ich korzyść. Kiedy Franco postanawia pomóc w realizacji marzenia Gemmy nie ma pojęcia, że już na zawsze zmieni także samego siebie. Czy podejmą słuszne decyzje? Czy mają jakiekolwiek szanse na szczęście?

Jak sam tytuł podpowiada, to właśnie Franco przejmuje w tej książce stery dowodzenia. Jako narrator ogołaca się ze swoich uczuć i myśli pozwalając czytelnikowi na dobitne zbliżenie się z jego postacią. To jeden z takich bohaterów, którego otoczka budzi mylne skojarzenia. Perkusista, przystojniak ceniący nieskomplikowaną codzienność, choć kroczący przez życie z sercem na dłoni, bo mało kto byłby gotowy zrobić dla drugiego człowieka tyle, co on.

Z kolei Gemma nie należy do grupy wyzywających i prowokujących dziewczyn, nie jest także szarą myszką. Zbliżająca się do trzydziestki sprawia wrażenie gotowej na przygody, jednak mającej konkretne i dojrzałe marzenia, do których będzie dążyła po trupach i w których, niespodziewanie dla niej, będzie pomagał jej przypadkowo poznany chłopak. Nie mam nic przeciwko jej osobowości, tym bardziej nie irytowała mnie żadną ze swoich cech. Mimo to nie zżyłam się z nią tak, jak przywiązałam się do tytułowego Franco. Magia narracji, genów, a może charakteru? Nie wiem. Coś mnie do niego przekonało bardziej.

Kim Holden nie byłaby sobą, a jej twórczość nie byłaby tak emocjonująca, gdyby nie pojawił się w treści element bardzo poważnego tematu skontrastowanego z pięknem miłości. Uprzedzam, że powieść „Franco” nie jest tak drastyczna i wyciskająca łzy jak poprzednie książki Kim wydane w Polsce, wręcz do wybuchu płaczu było mi bardzo daleko. Niemniej nie nudziłam się angażując w wybory bohaterów i towarzysząc im w naprawdę trudnym okresie. Zaś ogień uczucia i namiętności… Uff, tutaj nadal wszystko pozostało na swoim miejscu. Było pięknie, z wyczuciem, gustem oraz intensywnością.

O dystansie, o ludziach ściganych czasem, o marzeniach i decyzji, która może połączyć na całe życie – może też podzielić. Ciekawej, emocjonującej historii stworzonej dłonią Kim Holden przypisuję kciuk górę. Nie zawiodła mnie, tym samym pozwalając się cieszyć dokonanym wyborem poświęcenia jej uwagi. Nie jest to dla mnie na pewno mistrzostwo gatunku. Czytałam lepsze książki o miłości i nie zamierzam tutaj idealizować. Trudno mi jednak wytknąć tej powieści jakieś poważniejsze błędy, bo w końcu spędziłam u jej boku naprawdę przyjemne chwile.

[Adres usunięty]