Filip i hydra

"Po prostu chciałbym go opluć. Chciałbym go zabić, chociaż wiem, że nie mogę. Chciałbym mu powiedzieć, że wygrałem."

~

"Filip i hydra" Patryka Fijałkowskiego to książka, którą niestety bardzo mało widuję w internecie. Być może tytuł może was mylić. Przecież wygląda jak w książce dla dzieci. Nic bardziej mylnego.

Historia opowiada o Filipie. Teraz już dorosłym mężczyźnie, który w swoim dzieciństwie doświadczył przemocy domowej ze strony ojca. Teraz mija 10 lat od momentu, gdy widział go po raz ostatni. Właśnie po dekadzie Filip otrzymuje wiadomość od ojca z pytaniem o ponowne spotkanie. Równocześnie od tego czasu za chłopakiem wędruje hydra, która tylko czeka na moment, aby znów go zaatakować.

Powieść prowadzona jest z dwóch perspektyw: Filipa-dziecka i Filipa-dorosłego. Tytułowa hydra natomiast to jak dla mnie metaforyczne odzwierciedlenie demonów przeszłości, które ciągną się za nim latami. Trzeba przyznać że jest to ciężka książka. Z początku wydawała mi się czymś prostym i lekkim, nawet mimo opisu, jednak wyszło zupełnie inaczej. Tematyka poruszana w tej książce jest bardzo poruszająca. Przemoc domowa nie jest łatwym wątkiem i autor zdecydowanie o to zadbał, aby nikt przypadkiem nie poczuł się zbyt miło, czytając takie sceny. Podsumowując, książka według mnie ma niezasłużenie bardzo mały rozgłos, a na tak ważny temat i naprawdę ogromne wartości jakie ze sobą niesie powinna być o wiele bardziej rozpoznawalna. Mimo, że nie jest to łatwa lektura, to zachęcam każdego, aby się z nią zapoznał, ponieważ warto poznać co może się dziać w głowie osoby będącej świadkiem lub ofiarą przemocy domowej.

Recenzja była publikowana na innych portalach.

„Filip i hydra” to opowieść o traumatycznym dzieciństwie, które odcisnęło ogromne piętno na bohaterze tej książki. Filip jest dwudziestojednoletnim młodym mężczyzną. Rapuje, pisze teksty, występuje razem ze swoim zespołem, studiuje, ma dziewczynę Hanię. Wydawać by się mogło, że jest normalnym pełnym życia i radości człowiekiem. Niestety tak nie jest. Wspomnienia z dzieciństwa uniemożliwiają mu normalne funkcjonowanie, nieustannie go dręczą, prześladują i nie pozwalają spać. Przybrały one postać hydry – ohydnego potwora o wielu głowach, który krok w krok kroczy za Filipem, próbując go zniszczyć.

Autor relacjonuje wydarzenia z życia Filipa dwutorowo. Raz obserwujemy jego obecne dorosłe życie, a innym razem podglądamy jego dzieciństwo. I właśnie wspomnienia Filipa z dzieciństwa zrobiły na mnie największe wrażenie, ponieważ widzimy w nich realny świat oczami kilkuletniego dziecka, które codziennie doświadcza przemocy domowej. Jego ojciec znęcał się fizycznie i psychicznie nad jego matką, co w końcu pchnęło ją do samobójstwa. Filip każdego dnia żył w strachu o swoją mamę, nie raz widział jak ojciec brutalnie ją bije. Te wydarzenia na zawsze wryły się w jego pamięć i prześladują go w dorosłym życiu.

Postać hydry i walka Filipa z nią to nawiązanie do gier wirtualnych, z którymi autor książki ma styczność na co dzień w swojej pracy zawodowej. Z początku nie byłam przekonana do tego nietypowego pomysłu, ale im dalej zagłębiałam się w historii Filipa, tym bardziej podobał mi się ten motyw. Autor dzięki stworzeniu hydry świetnie zobrazował strach i walkę dorosłej już osoby, która będąc dzieckiem doświadczyła przemocy domowej. Zmagania Filipa z hydrą przenoszą czytelnika w zupełnie inny, trochę wirtualny świat, niczym w grze komputerowej. To bardzo fajny i udany zabieg, który wzbudził moje zainteresowanie.

Powieść okazała się być trudną, brutalną i smutną historią walki o bezpieczne i szczęśliwe życie. Autor dotknął trudnego tematu przemocy domowej, której doświadcza wielu z nas, jednak wszystko skrywają mury naszych mieszkań, dobrze chroniące oprawców. Dopiero, gdy stanie się jakaś tragedia, sąsiedzi i reszta znajomych, dostrzegają co działo się za zamkniętymi drzwiami z pozoru normalnej rodziny. Wszystkie wspomnienia Filipa i jego emocje są tak realnie opisane, że czytając je, współodczuwałam je razem z nim. Strach, którego Filip doświadczył jako dziecko, nie opuścił go nawet w dorosłym życiu. Próbuje z nim walczyć, ale nie zawsze zwycięża. Dopiero spotkanie z ojcem po dziesięciu latach od urwania kontaktu, pozwala Filipowi na odzyskanie jako takiego spokoju i wyjście z emocjonalnej rozpaczy. Polecam tę książkę wszystkim osobom, lubiącym trudne i bolesne historie.

Książka pełna niewybaczonego bólu,bólu dziecka i dorosłego już mężczyzny który z nie potrafi się uporać z przeszłością.

.

.

Czytając książkę Patryka Fijałkowskiego "Filip i hydra" od samego początku można odczuć jak bardzo jest i może być prawdziwa historia Filipa.I to jest bardzo smutne bo przemoc w domu rodzinnym to częste zjawisko w naszym społeczeństwie.Nie żadko jest bagatelizowana przez sąsiadów i dopiero gdy dojdzie do tragedii ,można dostrzec zainteresowanie.

.

.

Filip to młody mężczyzna zaledwie 21 ,student.Należy do zespołu muzycznego,pisze teksty,rapuje.W dzieciństwie był świadkiem przemocy domowej ,fizycznej i psychicznej.Demony przeszłości nigdy nie dają o sobie zapomnieć ,przez co nieukłada mu się z dziewczynami,koledzy w zespole też dostrzegają ,że coś niedobrego się z nim dzieje.

.

.

Filip przez dziesięć lat nie miał kontaktu z ojcem,bał się go chociaż ON nigdy nie podniósł na niego ręki .Nagle dostaje wiadomość od ojca że ten chce spotkać się z nim ,wtedy demony rosną w siłę i nie dają się pokonać.Zachęcam do przeczytania książki ,lecz nie jest to łatwa lektura.

Dzieciństwo ma bardzo duży wpływ na przyszłość, to wtedy poznajemy życiowe wartości i wszystkiego się uczymy, to jacy będziemy w przyszłości, w dużym stopniu właśnie zależy od naszego wychowania.

Filip jako dziecko nie miał łatwo, miał tatę tyrana, którego wszyscy się bali, często musiał dłużej czekać na odebranie go z przedszkola i nie chciał do swojego domu zapraszać kolegów. Kiedy Filip wreszcie zaczyna mieszkać ze swoją dziewczyną Hanią, nie umie normalnie żyć, ma koszmary i śpi niespokojnie, nie umie poradzić sobie z tym, co spotkało go w dzieciństwie. Hania próbuje mu pomóc, ale Filip nie chce z nią szczerze porozmawiać i mówić o swoich uczuciach czym wywołuje u niej irytacje. Spokój tego związku burzy niespodziewana wiadomość od ojca Filipa, który chciałby się z nim spotkać.

Ta książka przyciągnęła mnie swoim opisem, lubię, jak w książkach poruszane są tak ważne tematy, ponieważ ludzie w podobnych sytuacjach mogą zobaczyć, że nie są sami i z każdych problemów da się wyjść. Na początku trudno było mi wczuć się w tę książkę z powodu niezrozumiałych opisów, dopiero z czasem poznałam pełen obraz dzieciństwa i teraźniejszości Filipa. Co do dzieciństwa to byłam wręcz zła na jego mamę, bo już dawno powinna odejść od męża tyrana, a co do teraźniejszości to denerwował mnie Filip, który powinien otworzyć się dla swojej dziewczyny i ona wtedy pomogłaby mu przejść przez tę traumę i mogliby żyć inaczej.

Całość jest przygnębiająca, mi zdecydowanie szybciej czytało się o przeszłości, a to, co działo się teraz, mnie trochę nudziło, ale to chyba przez postawę bohatera, pomimo wszystko historia mnie bardzo poruszyła.

Wiele osób doświadcza przemocy domowej, ale to nie przekreśla dziecka jako człowieka, bo przy pomocy specjalistów i najbliższych da się z tego wyjść i żyć normalnie. My jako ludzie powinniśmy reagować na każdy przejaw przemocy i bezwzględnie pomagać słabszym, bo nie wiadomo kiedy tej pomocy będziemy potrzebować my.

Mistrzostwo. Skończyłam czytać i wiem, że noc mam z głowy.

Mały Filip mieszka z rodzicami i często jest świadkiem przemocy domowej, jak ojciec znęca się nad matką. Ojciec jest tyranem, postrachem, oprawcą. Dużego Filipa prześladują demony przeszłości. Nie może sobie z nimi poradzić, nie jest w stanie stworzyć normalnego związku z kobietą. Za wszelką cenę nie chce być taki jak ojciec. W książce teraźniejszość przeplata się z przeszłością. Losy Filipa dorosłego i Filipa małego chłopca. Temat książki jest bardzo trudny, książka nie jest łatwa w czytaniu. Poruszony jest w niej problem przemocy domowej i to jak ta przemoc wpływa później na losy dorastającego dziecka. Bo, że zostawi na dziecku piętno, to jest pewne. Czy można sobie z taką traumą poradzić? Kolejnym problemem jest znieczulica społeczna. Wszyscy sąsiedzi wiedzieli, o tym co dzieje się w tej rodzinie. Wiedzieli, ale nikt nie zareagował, nikt nie chciał się wtrącać, przecież to nie moja sprawa.

Przyznaję, że trochę bałam się tej książki i miałam rację, bo wywołała dużo negatywnych emocji. Nawet poczułam niechęć do samej ofiary, bo dlaczego nie chciała przyjąć pomocy od własnej matki?

Chociaż książka nie jest łatwa to mimo wszystko warto po nią sięgnąć.

WYRWAĆ SIĘ Z ZAMKNIĘCIA

Wspomnienia, które iskrzą jeszcze dziś oczy szklą

Mały pokój i ja modląc się za ciszą

Która była mi najbliższą rzeczą, bliższą niż ona i niż on

Bliższą niż dom gdzie wyrosłem

Brak pieniędzy i alkohol niszczą proste

Ktoś powiedział mi opisz to opisuję

- Trzeci Wymiar

Piekło ma wiele twarzy, tak samo jak koszmar. Horror wcale nie musi być paranormalny, by być horrorem. Wiedzą o tym wszystkie dzieci z patologicznych rodzin i o tym właśnie traktuje powieść „Filip i hydra”. Dzieło może i niezbyt oryginalne, bo ileż już podobnych mieliśmy okazję czytać czy oglądać, ale jednocześnie całkiem przy tym udane. Szczególnie, jeśli należycie do pokolenia obecnych trzydziestolatków.

Dwie płaszczyzny czasowe. Ten sam bohater. I te same problemy.

Jako dziecko Filip przechodzi piekło toksycznego związku rodziców i wiecznego znęcania się ojca nad matką. Wypracowuje wówczas mechanizmy. Zamyka się w sobie.

Jako dorosły mężczyzna wciąż w owym zamknięciu tkwi. Próbując wyrwać się z tego wszystkiego stara się ułożyć życie, oddawać muzycznej pasji, stworzyć dobry związek z Hanią. Wtedy jednak ojciec po latach nieobecności kontaktuje się z nim i chce spotkać. Czy Filip w ogóle zechce ulec prośbie rodzica? I czy wyniknie z tego więcej dobrego, czy złego?

Trochę bez przekonania, tak podchodziłem do tej powieści. Bo temat ważny, ale zgrany, nie ma co się oszukiwać. Zresztą nawet gdyby nie był zgrany, trudno dobrze go ugryźć, bo gdy się samemu to przeżyło, łatwo popaść w nadmiernie emocjonalny ton, a gdy nie przeżyło, cóż, realizm może ucierpieć i to mocno. A Fijałkowski to przecież młody autor na dodatek, bez większego doświadczenia, co nie wróżyło „Filipowi” dobrze. Ale ciekawski ze mnie człowiek, daję szansę i w moje ręce trafiło całkiem niezłe dzieło.

Bo poza tym, że jestem ciekawski, jestem też sentymentalny, kiedy więc zacząłem czytać o bohaterze, którego dzieciństwo przypadło na podobny okres, co moje, który w szkole myślał o grach, a nie nauce, który oglądał „Dragon Balla”, musiałem coś do tej lektury poczuć. To w końcu jedne z elementów wspólnych dzielonych przeze mnie i bohatera. Jest ich więcej, odkrywać jednak polecam samemu, jeśli jesteście podobni nam wiekiem.

Pozostaje jednak pytanie, jak wypada rzecz istotna, jeśli nie najistotniejsza, czyli temat trudnego dzieciństwa, patologicznych relacji rodziców i tym podobnych wątków. Dobrze, to lektura bardziej dla młodzieży, więc nie ma tu drastyczności, że o prawdziwym szoku nawet nie wspomnę, ale czuć tutaj atmosferę lęku, niechęci przebywania w domu i niemożności wyrwania się z piekielnego kręgu dziecięcych mechanizmów obronnych.

Nieco słabiej niestety wypada za to sam styl, bo Fijałkowski swoje dzieło podaje nam w czasie teraźniejszym, a to udaje się niestety tylko najlepszym pisarzom. Chuck Palahniuk czy Amy Hempel doprowadzili do mistrzostwa, ale nawet u takich gigantów, jak Stephen King zawsze czuło się sztuczność, gdy posługiwali się tym czasem i trochę sztuczności jest i tutaj. Na szczęście autor dzięki sporej ilości żywych (ale jak na młodzież ułagodzonych) dialogów, osłabia nieco ten niechciany efekt. A że czyta się to lekko, nie ma co za wiele narzekać.

Podsumowując: „Filip i hydra” to całkiem udana opowieść o trudnym dzieciństwie i próbach wyrwania się z niego. Trochę rozliczeniowa, trochę ku pokrzepieniu serc, ale zarazem i trochę sentymentalna. Kogo tematyka ciekawi, śmiało może sięgnąć.

A teraz śpij, teraz śpij i zapomnij o tym

Co widziałeś, co słyszałeś, co przeżyłeś śnij i

Pomyśl, że to sen, że to wcale nie działo się

Tak będzie lepiej - śpij.

- Trzeci Wymiar