Koniec samotności

"Kiedy wiesz, że ten, na kogo czekasz, nigdy się nie pojawi, to tak naprawdę kończy się samotność"

Czytaliście „Samotność w sieci”? A może oglądaliście film z Cielecką i Chyrą w rolach głównych? Nie ukrywam, że dużo większe wrażenie przed laty wywarła na mnie książka, niż film. Gdy usłyszałam, że pojawi się druga część, spodziewałam się kontynuacji losów bohaterów, co byłoby najbardziej oczywiste i tu autor mnie bardzo pozytywnie zaskoczył, bo owszem historia ta cały czas przewija się w tle, ale to miłość Nadii i Jakuba, syna Agnieszki stanowi trzon opowieści.

A miłość ta jest romantyczna, pełna pięknych słów, ale i ogromnej namiętności. Któż w obecnych czasach potrafi tak pisać listy, czy maile? Tak obrazowo mówić o swoim uczuciu i tęsknocie za bliską osobą?

Czy nasze życie jest jedynie sumą przypadków i zbiegów okoliczności? Czy może mimo, iż wydaje nam się, że to my decydujemy, ma z góry określony przebieg? W ręce młodych trafia romans sprzed lat, w którym zaczynają odkrywać powiązania z rzeczywistością. Czy sekret z przeszłości wyjdzie na jaw?

„Koniec samotności” z pewnością nie jest takim hitem jak „Samotność w sieci”, bez wątpienia autor bardzo wysoko podniósł sobie poprzeczkę, jednak otrzymujemy cudowną historię miłosną dwojga młodych ludzi. Poszczególne wątki są rozbudowane, poruszające historie życia bohaterów wypełnione szczegółami, co chwilami bywa nieco nużące, ale z drugiej strony pozwala zajrzeć w głąb ich dusz. Całokształt broni się również dzięki pomysłowemu wpleceniu historii miłosnej sprzed lat i klimatycznym retrospekcjom.

Nie mogę określić jednoznacznie, czy ta pozycja wydawnicza mi się podobała, właśnie dlatego zwlekałam z jej recenzją.

Książkę czytało się całkiem miło. Mogę się pokusić o stwierdzenie, że nawet chwilami mnie wciągnęła i rozbudziła ciekawość. Bohaterowie są najmocniejszym akcentem tej historii. Myślę, że autor kreował ich postacie z dużą uwagą o szczegóły. Ona - charakterna dziewczyna z ambicjami. On - wycofany i nadmiernie romantyczny. Pewnie posypią się na mnie pioruny, ale Jakub to dla mnie nazbyt wyidealizowany romantyk. Taki przesłodzony do granic możliwości, a jak wiadomo cukier w nadmiarze szkodzi. Zdecydowanie bliższa mi była Nadia. Według mnie to książka stworzona dla tych, którzy między kartkami szukają wielkiej, romantycznej miłości. Ok, są niewielkie konflikty między bohaterami. Spore zamieszanie wprowadza też wspomniana wyżej książka, ale mi tu brakowało tego 'czegoś'. W książce nie odnajdziecie dużej liczby dialogów. Dominują tu liczne i długie opisy oraz odniesienia do przeszłości. Dla jednych to zaleta, a dla innych wada. Sami musicie ocenić książkę pod tym kątem. "Koniec Samotności" jako kontynuacja, na tle swojej wielkiej poprzedniczki, wypada dość blado. Jednak oceniając książkę jako twór samodzielny zdecydowanie zyskuje.

Boom na "Samotność w sieci" przypadł na moje nastoletnie lata i jak dziś pamiętam, że Internet zalewały wówczas cytaty dotyczące walki Serca z Rozumem. Następnie "Samotność..." towarzyszyła mi podczas ustnej matury z języka polskiego, gdy wzięłam na tapet tematykę różnych obliczy samotności właśnie. Kontynuacji jakoś się nie spodziewałam, ale skoro już się ukazała, grzechem byłoby się z nią nie zapoznać. Nie ukrywam, że przez dłuższy czas zupełnie nie mogłam się wkręcić w historię miłosną Nadii oraz Kuby, i że dość nużące wydawały mi się przydługie opisy dotyczące życia pozostałych bohaterów, którzy przecież stanowili jedynie tło dla tych pierwszoplanowych. Warsztatowo - bez zarzutu. Natomiast zabrakło mi szybszych porywów serca oraz wzruszeń towarzyszących zazwyczaj lekturze takiego kalibru. Odczucie wynudzenia twardo nie odpuszczało. I gdy już wydawało mi się, że oto za chwilę nastąpi upragniony zwrot akcji po e-mailu wysłanym przez Nadię do odległej Australii, szczególnie boleśnie się rozczarowałam. Jasne, wątek biologicznego ojcostwa wypłynął jeszcze pod koniec powieści, ale nie zdołał wybrzmieć w pełni, a samo zakończenie pozostawiło po sobie niedosyt, tak bardzo chciałam, by oprócz Agnieszki pojawił się nasz naukowiec... Ale Wiśniewski uparcie nie chciał go wskrzesić, ani oddać mu głosu. Co więcej, Nadia oraz Jakub wydają się na wskroś niedzisiejszy, chwilami może nawet zbyt idealni. Trochę szkoda, że "Koniec samotności" w sposób niedostateczny domknął pewne wątki. Jako odbiorca fabuły nie czuję się usatysfakcjonowana. Być może należy sobie zadać pytanie: po co, Panie Januszu? Po tylu latach...