Ferment

Żarski potrafi doskonale budować napięcie. Nie robi tego tanimi chwytami, lecz poprzez emocje, szczegóły, niepokój, który narasta z każdym rozdziałem. Każda postać ma swoje tajemnice, a przeszłość i teraźniejszość splatają się w sposób, który do końca trzyma w niepewności. Autor nie tylko prowadzi sprawne śledztwo, ale też pokazuje, jak decyzje podjęte w młodości mogą odcisnąć piętno na całym życiu. Żarski ma talent do odtwarzania prawdziwego świata – jego Sosnowiec to nie tło, ale pełnoprawny bohater. Widać, że autor zna to miasto i potrafi pokazać jego surowe piękno, jego cienie i blaski.

Ferment to nie tylko historia o zbrodni. To także opowieść o dojrzewaniu, o błędach młodości, o winie i przebaczeniu. To książka o tym, jak łatwo zgubić siebie i jak trudno potem wrócić do prawdy. Muzyka punkowa, która przewija się przez karty powieści, nie jest tu tylko ozdobą – to rytm życia bohaterów, symbol ich wolności i zagubienia, a dla mnie w pewien sposób to powrót do młodości.

Przemysław Żarski udowadnia, że współczesny polski kryminał może być nie tylko pełen napięcia, ale też głęboko ludzki. Ferment to powieść o emocjach, o świecie, który odchodzi, i o ludziach, którzy – mimo bólu – próbują iść dalej.

To książka dla tych, którzy lubią kryminały z duszą – gdzie ważne są nie tylko zagadki, ale też ludzie, ich wybory i to, co z nich zostaje po latach. Po jej przeczytaniu trudno się otrząsnąć. Bo ten ferment – bunt, żal, tęsknota – zostaje w czytelniku na długo. Polecam.

Lata 90. Czy pamiętasz tamte czasy, gdy wszystko było jakby prostsze, choć bardziej szare? Gdy dźwięk przegrywanej kasety mieszał się z trzaskiem radia, a na szyi brzęczały klucze na smyczy? Gdy w kieszeni nosiło się tamagotchi, a szczęście pachniało jabłuszkowym Prince Polo? Ja pamiętam. I choć to były czasy trudne, pełne szarości, czasem tęsknie za nimi… może dlatego tak mocno trafiła do mnie książka @przemyslawzarski Ferment.

To powrót właśnie do lat 90., do Sosnowca, do podwórek, gdzie rodziły się przyjaźnie, pierwsze miłości i młodzieńczy bunt. To historia grupy kumpli, którzy mieli marzenia i zespół grający w garażu muzykę tak surową, jak rzeczywistość, w której dorastali, muzykę pełną dysonansów. Ferment to nie opowieść o pasji i dorastaniu. To historia o bólu, który nigdy nie wybrzmiał do końca, o buncie, o traumach, które nie znikają, nawet gdy zgasną światła sceny, a ostatnia struna w gitarze pęknie.

Auto prowadzi czytelnika dwutorowo, jedna perspektywa to tamte szare dni, druga to rok 2024, w którym echo przeszłości wraca z pełną mocą. W piwnicy jednego z domów odnalezione zostają ludzkie szczątki, stanowiące powrót demonów, które nigdy nie odeszły. Wraz z tym odkryciem otwierają się stare rany, odżywają wspomnienia, pojawia się też druga, niepokojąca historia… napadów na młode dziewczyny.

Czytając Ferment, niemal słyszysz brzmienie garażowej gitary, czujesz zimny wiatr na karku i zapach wilgotnych, brukowych ulic. Autor tworzy obraz lat 90. tak prawdziwy, że aż boli, z alkoholem w domach, brakiem perspektyw, z ludźmi, którzy próbowali żyć mimo wszystko. To historia o stracie, o błędach młodości, o winie i o tym, że niektóre wspomnienia nie dają się pogrzebać, nawet jeśli bardzo chcemy.

Ta książka to surowa podróż w przeszłość, w czasy, które minęły, ale wciąż drgają gdzieś pod skórą. Ferment zostaje z czytelnikiem na długo, tak jak dźwięk starej kasety, która mimo trzasków wciąż gra. Szorstko, prawdziwie, do bólu.

Tym, co na pewno łączy mnie z Przemysławem Żarskim, jest fakt, że oboje dorastaliśmy na Śląsku w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku i z nostalgią wracamy do tamtych czasów.

"Ferment" to początek serii kryminałów z podkomisarz Laurą Halber i jednocześnie książka, która w niemal precyzyjny sposób odzwierciedla wszystkie blaski i cienie tamtego okresu.

Autor doskonale łączy wątki kryminalne z obyczajowymi, a przeszłość z teraźniejszością. Fabuła rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych, które nieustannie na siebie oddziałują, a jak silny okaże się ten wpływ, dowiadujemy się stopniowo, wraz z rozwojem historii.

Współcześnie: na terenie robót budowlanych zostaje odnaleziony ludzki szkielet. Prowadząca śledztwo Laura Halber szybko odkrywa, że sprawa ma z nią więcej wspólnego, niż byłaby skłonna przyznać. Jednocześnie trwa dochodzenie w sprawie brutalnych napaści na młode kobiety, z których jedną z ofiar jest przyjaciółka Laury.

Z kolei lata 90., wspominam z pewnym rozrzewnieniem. Było prościej, biedniej, ale też mniej samotnie. Życie toczyło się wolniej, bardziej beztrosko, tak, jak pamięta się dzieciństwo. Choć obraz tego okresu ukazany oczyma autora, każe mi się grubo zastanowić, czy jest za czym tęsknić.

Lubię styl i język Przemysława Żarskiego, jego umiejętność przykuwania uwagi, wywoływania niewygodnych emocji, budowania gęstniejącej z każdą stroną atmosfery pełnej czarnych myśli i niepokoju. Jego bohaterowie nie są kryształowi - mają w sobie głębię i wielowymiarowość, dzięki czemu trudno o nich zapomnieć.

"Ferment" to nie tylko kryminał. To także opowieść o pamięci, winie i samotności.

„Niszczyliśmy wszystko, co napotkaliśmy na swojej drodze, siejąc wokół ferment. Nie rozumieliśmy, że tak naprawdę niszczyliśmy przede wszystkim siebie.”

Lata 90. Czas wielu reform, zamykania zakładów pracy, buntu i poszukiwania swojej drogi przez młodych ludzi. To czas, kiedy wiele rodzin dotykała bieda, chociażby przez fakt, że jeden z domowników tracił pracę. Nie ma co ukrywać, że alkohol był, niestety, częstym bywalcem w polskich domach. Młodzi wyrażali siebie, swoje zdanie i niegodzenie się z danym im losem poprzez muzykę, ubiór, bójki, demolki czy używki.

„Ferment” to powieść, która przenosi nas do świata lat 90, opisanych powyżej. Trudny czas, choć ma swój urok. Do wspomnień wraca się z sentymentem, choć ze swojego doświadczenia wiem, że nie były to lata łatwe. Przemysław Żarski wprowadza nas w nostalgiczny nastrój, jednocześnie przedstawiając historię, która poraża swoim realizmem, tajemniczością oraz buntem wyrażanym na różne sposoby.

Znaleziono ludzkie kości w piwnicy jednego z fińskich domków. Śledztwo prowadzi Laura Halber, policjantka z Sosnowca, którą dopadają demony przeszłości. Jednocześnie dochodzi do napaści na młode kobiety, a sprawca jest nieuchwytny. Każda ze spraw ma źródło w przeszłości, a powrót do niej rozdrapuje na nowo rany.

„Błędy z przeszłości potrafią ciągnąć się za nami i rzucać długie cienie. Zdarza się, że w końcu zlewamy się z nimi w całość i trudno oddzielić iluzję od tego, kim się naprawdę staliśmy.”

Przemysław Żarski jest przykładem autora, który nie potrzebuje morza krwi i okrucieństwa, by przedstawić ogrom ludzkich tragedii. Dorzućmy do tego sekrety, które dopiero wypływają na brzeg morza kłamstw i mamy czytelniczą ucztę, która, notabene, nie ma słodyczy, a gorzki posmak po trudnych młodzieńczych latach.

Opisane sytuacje rodzinne bohaterów „Fermentu” znamy zewsząd. Może być to historia naszej rodziny, sąsiadów czy kogoś znajomego. Klimat lat 90 jest mocno odczuwalny, przywołuje wspomnienia i pozostawia po sobie tęsknotę.

Dwie płaszczyzny czasowe są idealnym rozwiązaniem dla czytelników, którzy lubią kluczyć wokół sprawy, której dotyczy dana historia. Poznajemy bohaterów z dwóch stron – młodzieńczej i dorosłej, jednocześnie krok po kroku odkrywając kolejne tajemnice skrywane przez lata.

Przemysław Żarski jest w grupie autorów, których książki darzę ogromem sympatii i z niecierpliwością wyczekuję kolejnych, wypełnionych wrażliwością historii. Mimo że powieści te nie posiadają pozytywnego nastroju, to gdy sięgam po nowość, czuję się jak w domu. Myślę, że to na tyle wymowny komplement, byście nie mieli wątpliwości co do decyzji, czy sięgnąć po „Ferment” lub inne powieści Żarskiego.

Historia o ludziach zwyczajnych, w które te codzienne dramaty, te, które ciągną się konsekwencjami dawnych wyborów, stoją w centrum, są bazą dla opowieści - to w tym rodzaju kryminału Przemysław Żarski czuje się najlepiej, co udowadnia w “Fermencie”, pierwszy tomie serii z Laurą Halber. Historia toczy się rytmem spokojnym w dwóch czasach - współcześnie, w 2024, gdzie zagadka kryminalna pojawia się szybko i to ona jest bazą, wokół której opowieść jest budowana, oraz w przeszłości, w końcówce lat 90-tych, których wydarzenia skończą się tragicznie (co jest jasne od początku), ale same w sobie są raczej obyczajowe, ukazują doskonale emocje związane z okresem młodości, kiedy to nie czuje się już dzieckiem, ale do dorosłości jeszcze trochę brakuje… To czasy wyborów, na które gotowi nie jesteśmy, bo w głowach huczy nam wolność i potrzeba buntu. Tę autor wyraża przez osadzenie swojego bohatera w kapeli punk rockowej, choć nie jest to tyle wyraz subkultury, co po prostu potrzeby poczucia przynależności, która w tym wieku jest nadrzędna w stosunku do potrzeb innych. Historia toczy się na śląskiej ziemi, gdzie czasy po upadku PRL-u były specyficzne, bo ciągle mocno powiązane z pracą w kopalni, pod którą budowało się codzienność. W całej powieści buzują emocje, choć ich natężenie jest różne, ale to, co mocno mnie przekonało, to trafność spostrzeżeń na temat dorastania, dorosłości, konsekwencji i grzechów, z jakimi nieraz nie możemy sobie poradzić. Świetna powieść, dobry dramat z sentymentalnym zabarwieniem i obiecujący start w nową w nową serię!

Sosnowiec rok 2024. W piwnicy jednego z fińskich domków znalezione zostają ludzkie kości. Śledztwo poprowadzi Laura Halber. W toku dochodzenia kobieta odkrywa, że zbrodnia sprzed lat ma związek z jej własną przeszłością. Równolegle prowadzi też sprawę dotyczącą napaści na młode kobiety. Laura nie odpuszcza i coraz głębiej zanurza się w wydarzeniach z lat dziewięćdziesiątych.

W "Fermencie" Przemysław Żarski po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać kryminały, z niezwykle wciągającą fabułą. Akcja książki toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych. Ten zabieg pozwala Autorowi nie tylko na budowanie napięcia, ale też na stworzenie niezwykle plastycznego portretu przemian społecznych i obyczajowych. Sosnowiec lat dziewięćdziesiątych tętni energią młodych punków, którzy próbują nadać sens swojemu życiu. Muzyka staje się symbolem wolności, buntu, ale też młodzieńczego idealizmu, który z czasem zamienia się w gorycz. Żarski w mistrzowski sposób odkrywa kolejne fragmenty zagadki i prowadzi czytelnika przez labirynt tajemnic i kłamstw. Dla mnie jednym z największych atutów książek Autora jest kreacja bohaterów, których psychologiczne portrety są zaskakująco prawdziwe. Dzięki nim trafiamy w sam środek ludzkich dramatów, wewnętrznych konfliktów i moralnych dylematów. Żarski rewelacyjnie pokazuje skomplikowane relacje między postaciami i to jak podejmowane w młodości decyzje, wpływają na ich przyszłość. Sama Laura Halber to bohaterka wiarygodna, nie idealna, ale autentyczna. Jej emocje nie są przerysowane. Wraz z nią czytelnik odkrywa, że każda próba dotarcia do prawdy ma swoją cenę, a przeszłość nigdy nie znika bez śladu. "Ferment" to powieść dojrzała, spójna i dopracowana. Dla czytelnika, który zna realia lat dziewięćdziesiątych stanowi ciekawy, momentami poruszający powrót do świata młodości.

Żarski po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o zwykłych ludziach w niezwykły sposób. Ja podczas lektury bawiłam się wyśmienicie. Polecam!

"Błędy z przeszłości potrafią ciągnąć się za nami i rzucać długie cienie. Zdarza się, że w końcu zlewamy się z nimi w całość i trudno oddzielić iluzję od tego, kim się naprawdę staliśmy."

Autor zabiera nas w podróż w dwa okresy czasowe, które przeplata ze sobą, nie pozwalając się nudzić. W 1997 roku poznajemy grupę młodych ludzi, których łączy muzyka, bunt i poczucie wspólnoty. W ich żyłach tętni adrenalina, a niepokój miesza się z młodzieńczym pragnieniem wolności. W drugiej linii czasowej – w roku 2024 – śledztwo w sprawie odkrycia ludzkich szczątków prowadzi podkomisarz Laura Halber, która sama musi się zmierzyć z demonami dawnych lat. Oba wątki powoli zaczynają się ze sobą splatać, odsłaniając tajemnice, o jakich nikt już nie chciał pamiętać.

Przed lekturą książki dużo czytałam, że "Ferment" to książka o subkulturach. Ja się z tym nie do końca zgadzam. Owszem, ten wątek jest obecny i trzeba przyznać, że stanowi ciekawe tło opowieści, ale dla mnie to raczej rama, a sednem są emocje, konsekwencje decyzji i to, jak przeszłość potrafi niepostrzeżenie wpełznąć w nasze "tu i teraz".

Pod kątem fabularnym książka potrafi wciągnąć – autor umiejętnie prowadzi narrację, podsyca ciekawość, a jednocześnie dba o to, by czytelnik mógł naprawdę wejść w świat bohaterów. Wiernie oddany klimat lat 90. jest jednym z największych atutów tej historii. Poczułam go całym sercem, a że był to okres początków mojego dorastania, książka stała się dla mnie sentymentalną podróżą w czasie.

Kawał solidnego kryminału z duszą, w którym przeszłość i teraźniejszość splatają się w opowieść o winie, pamięci i cenie, jaką płacimy za młodzieńcze błędy. Chętnie sięgnę po kolejną odsłonę cyklu.

Podczas rozbiórki pewnego domu znaleziono ludzkie szczątki. Podejrzewa się, że należą one do zaginionego przed laty Pawła. Sprawą zajmuje się Laura, policjantka, która próbuje odkryć prawdę. Nie spodziewa się jednak, że będzie ona aż tak przerażająca i okrutna. Cienie przeszłości już na zawsze pozostawią na niej swój ślad.

Cofnijmy się jednak nieco w czasie…

Lata 90. ubiegłego wieku, a w zasadzie ich końcówka, były czasem ogromnych zmian - transformacje ustrojowe, zamykanie kopalni na Śląsku. W tym wszystkim oni, młodzi chłopcy, którzy chcieli od życia czegoś więcej. Buntownicy z ogromnymi marzeniami. Każdy z nich z własną historią, niekoniecznie dobrą. Ich młode życie to splot przeróżnych wydarzeń i sytuacji, a niektóre z nich pozostaną piętnem na ich duszy już do końca dni.

„ECHA DAWNYCH ZBRODNI NIGDY NIE MILKNĄ, A PRAWDA NIE ZAWSZE PRZYNOSI UKOJENIE.”

„Ferment” to historia oparta na dwóch płaszczyznach czasowych. Tu przeszłość w brutalny sposób łączy się z teraźniejszością. Ta opowieść pokazuje, że nigdy nie da się przed nią uciec. Ona w końcu wyjdzie z ciemnej nory i pokaże swoje oblicze światu.

Autor w doskonały sposób nakreślił bohaterów, których osadził w przeszłości. Czytelnikowi dzięki temu dużo łatwiej zobrazować sobie klimat tamtych czasów, czy też ludzkie zachowania, które dla większości mogą okazać się totalnie obce, niezrozumiałe, czy dziwne.

Główna bohaterka, która główne skrzypce gra w tej teraźniejszej formie, jest dość specyficzną postacią, której można nie polubić. Myślę jednak, że zamysł Autora na jej osobę miał być dokładnie właśnie taki.

Tło społeczne Autor oddał w doskonały sposób. Uważam, że to jeden z najważniejszych plusów tej historii.

Styl pisarski Autora jest surowy, bez zbędnych opisów, które nazywam zapychaczami. Jest czarno na białym, na konkretny temat. Bez osłody, bez niepotrzebnych dodatków.

„Ferment” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Autora. Sięgając po tę historię nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Zostałam mile zaskoczona. Lubię takie klimaty i chętnie sięgnę po więcej!

„NIE MA NIC GORSZEGO, NIŻ TAJEMNICE, ZAMIECIONE POD DYWAN I GNIJĄCE TAM PRZEZ LATA. NAWET JEŚLI UDA CI SIĘ ZATUSZOWAĆ WYDOBYWAJĄCY SIĘ SMRÓD, TO I TAK KTOŚ W KOŃCU ZAJRZY POD SPÓD I ODKRYJE CUCHNĄCĄ PRAWDĘ.”

„Ferment” to przejmująca opowieść, w której teraźniejszość przeplata się z przeszłością, a skrupulatnie skrywane sekrety próbują ujrzeć światło dzienne. Autor maluje pełen niebezpieczeństw obraz lat 90. i czyni to w niezwykle autentyczny sposób, czym momentami wywołuje u odbiorcy niepokój i dyskomfort. Kreśli historię o konsekwencjach niewłaściwie podejmowanych decyzji, które przez lata zbierają swoje żniwo. Ukazuje, jak jedno wydarzenie potrafi na zawsze zmienić nasze życie, jak ogromną cenę może przyjść nam zapłacić za błędy młodości. Niespiesznie prowadzi nas przez sieć skrupulatnie utkaną z tajemnic, niedomówień i przemilczeń serwując jednocześnie przesiąkniętą mrokiem, trudnymi doświadczeniami i bólem opowieść, która pozostawia zadrę w sercu czytelnika. Momentami miałam ochotę przeniknąć do świata wykreowanego przez pisarza i zmienić bieg zdarzeń. Ta historia to niczym spacer mrocznymi uliczkami Sosnowca, literacka podróż, która uzewnętrznia te najbardziej negatywne cechy ludzkie. Autor maluje obraz wyjątkowo toksycznych relacji oraz niezwykle barwne, wielowymiarowe i pełne przywar postaci, do których nie sposób zapałać sympatią. Nie zapomina także o pozytywnych bohaterach i przebytych przez nich traumach, które odciskają piętno na ich dotychczasowym życiu. Przemysław Żarski bezapelacyjnie potrafi tworzyć historie, które wywołują ogromne emocje. Nawet odkładając książkę na bok permanentnie wracałam do niej myślami. I ten zupełnie niepowtarzalny klimat! Wyjątkowo duszny, posępny i naszpikowany dramatyzmem, który wręcz oblepia czytelnika swoimi pogrążonymi w mroku mackami. Realizm tej historii aż uderza, brutalność świata przygniata, a brud osacza. Powyższe w połączeniu z wybornym piórem pisarza, świetnie poprowadzoną fabułą, misternie utkaną intrygą i rozwiązaniem, które stanowi nie lada gratkę czyni tę powieść absolutnie wartą uwagi. Czytajcie!

Lubicie poznawać nowych dla siebie autorów?

Do tej pory książki @przemyslawzarski podziwiałam z daleka, kojarzę je doskonale, jednak jakoś wcześniej nie było okazji po nie sięgnąć, aż do teraz, z czego bardzo się cieszę.

Zupełnie nie widziałam, czego mogę się spodziewać po tej lekturze. Spodobało mi się to, że mamy tutaj dwie linie czasowe, końcówkę lat 90, a także 2024 rok. Oba plany czasowe się przeplatają, co jest zawsze ciekawym zabiegiem w literaturze. Fajnie było wrócić do czasów, kiedy muzykę słuchało się na kasetach, poczytać o buncie młodzieży, który mam wrażenie, że był zupełnie inny niż w tych czasach. To jak, jesteście gotowi wrócić do przeszłości? Zapraszam do lektury „Fermentu”.

Jeśli jednak miałabym wybierać, bardziej zaciekawiła mnie ta opisana współczesność. Podczas rozbiórki jednego ze starszych domków, odkryte zostają kości, najprawdopodobniej nastolatka. Śledztwo prowadzi Laura Halber, bohaterka specyficzna. Sprawa ma swoje korzenie, okazuje się bowiem, że za śmierć owego nastolatka już ktoś odpowiedział i spędził w więzieniu 25 lat. Czy słusznie? Sprawdźcie sami!

@przemyslawzarski sprytnie lawiruje pomiędzy przeszłością a teraźniejszością. Łączy on ze sobą wątki kryminalne z obyczajowymi całość czyta się bardzo szybko, a styl pisania autora sprawia, że chcemy poznawać dzieło dalej. Razem z nim układamy puzzle, które początkowo wydają się średnio dopasowane. Czy jesteście gotowi na tę układankę? To wszystko jest bardziej skomplikowane, niż może wydawać się na pierwszy rzut oka!

@przemyslawzarski stworzył dzieło, które wciąga od pierwszej strony. Wielu z Was poczuje nostalgię podczas czytania i na pewno z chęcią wróci do dawnych czasów.

Gwarantuję Wam, że to jeden z tych tytułów, o których będziecie myśleć długo. Jestem pewna, że książka zostanie w waszej głowie.

Czy polecam? Oczywiście! Jestem bardzo ciekawa, czy zdajecie sobie w ogóle sprawę, do czego to wszystko doprowadzi.

Przemysław Żarski przenosi nas do Sosnowca końca lat dziewięćdziesiątych – czasów gorączkowych reform, zamykanych kopalń i młodzieńczego buntu. Poznajemy grupę nastolatków żyjących punkowym rytmem, dla których zatęchłe kluby i muzyka są ucieczką od szarej rzeczywistości. Ich życie zmienia jedno tragiczne zdarzenie.

Dwadzieścia pięć lat później, podczas rozbiórki fińskiego domku, odkryte zostają ludzkie szczątki. Śledztwo prowadzi Laura Halber – podkomisarz zmagająca się z własnymi demonami, która wkrótce odkrywa, że tajemnicza zbrodnia łączy się z jej rodzinną tragedią.

Koniec lat dziewięćdziesiątych był dla mnie czasem dzieciństwa, owinięty w ciepłą poświatę beztroskich wspomnień. Bohaterowie Fermentu poznają ten okres z zupełnie innej perspektywy. Osiemnastolatki pełne marzeń, żyjące pełnią życia, z głowami pełnymi planów i sercem otwartym na przyszłość – nie wiedzą jeszcze, jak okrutnie życie potraktuje większość z nich. Nie zdają sobie sprawy, że stoją na progu najlepszych chwil swojego istnienia.

"Gdybym wiedział, że to najlepszy czas w moim życiu, pewnie bym wyluzował. Ale nie wie się tego, mając osiemnaście lat. Tak wielu rzeczy się wówczas nie wie..."

W Fermencie słowo tytułowe nabiera wielowymiarowego znaczenia. Fermentujemy wraz z wydarzeniami, które dojrzewają w czasie niczym wino – choć nie każde wino jest słodkie.

Żarski z wnikliwością odtwarza atmosferę tamtych lat: punkowo-rockową muzykę, która dudni w uszach jak bicie serca całego pokolenia, młodzieńcze bolączki, które okazują się uniwersalne bez względu na epokę. Czytając, niejednokrotnie wracałam wspomnieniami do własnej młodości – do momentów, gdy świat wydawał się prostszy, a wybory mniej brzemienne w skutki.

Historia, którą serwuje nam autor, jest niesamowicie dobra, choć momentami bolesna i wstrząsająca w swej prawdzie o konsekwencjach dawnych decyzji. To opowieść o tym, jak przeszłość nigdy nie przestaje deptać nam po piętach, nawet gdy wydaje się, że dawno zostawiliśmy ją za sobą. Niezaprzeczalnie warta poznania.

"Ferment" był moim trzecim spotkaniem z twórczością Przemysława Żarskiego. Wcześniej poznałam dwa tomy serii o Robercie Kreftcie i szczególną radość sprawiło mi subtelne wspomnienie komisarza w tej książce – jak ukłon dla wiernych czytelników.

Warsztat autora dojrzewa z każdą kolejną pozycją niczym dobry alkohol – nabiera głębi i wyrazistości. Nie mam wątpliwości: kolejne książki Żarskiego staną się dla mnie pozycjami obowiązkowymi.

„Ferment” czyli historia gdzie znalazłam klasyczne motywy zbrodni, tajemnicy i pamięci, która wywołuje dyskomfort, a nawet ból i nie pozwala zaznać spokoju. Powieść przypomina, że przeszłość jest niczym bumerang i zawsze powraca i może dewastować absolutnie wszystko.

Fabuła rozgrywa się w dwóch liniach czasowych jedna to lata 90, dla mnie bardzo nostalgiczne, jednak w lekturze mają też, wymiar brutalnie rzeczywisty, gdzie widoczny jest bunt, trudne realia przemysłu, muzyki punkowej i egzystowanie w świecie nieco pozbawionym perspektyw. Żarski te realia maluje znakomicie, do tego stopnia, że da się wyczuć dym papierosów, panująca niepewność i klimat klubów muzycznych.
Drugim planem jest rok 2024, gdzie podkomisarz Lara Halber, która podczas śledztwa odkrywa szczątki mogące mieć coś wspólnego bezpośrednio z jej przeszłością. Bohaterka to kobieta silna, jednak o poranionej duszy, która za wszelką cenę próbuje złapać kontrole w świecie, gdzie mnożą się pytania, a każde nowe odkrycie generuje kolejne.

Książka oprócz swojej muzycznej otoczki ma niesamowity rytm niczym z punkowego utworu, czyli ostry, mocny, jest niby chaotycznie, ale zawsze przemyślanie i w punkt. Dla mnie sama tajemnica tej powieści nie jest najważniejsza, bardziej skupiona byłam na pojęciu tego, by zrozumieć mechanizm ludzkiej winy i pamięci, zwłaszcza w otoczeniu. Pytań, które książka nasuwała jak chociażby, czy prawda może nieść wyzwolenie?

Autorowi udało się wytworzyć niesamowicie naturalny i prawdziwy klimat, tutaj nie ma nut fałsz, sztucznych dialogów, czy silenia się na szokujące zabiegi. To pełnokrwisty (niedosłownie) thriller, gdzie można dokonać studium ludzkiej natury, lojalności, zdrady i co chyba najważniejsze rozliczenia się z przeszłością, która chociaż minęła, nie jest zapomniana.

„Ferment” jest książką typową dla Żarskiego, czyli inteligentną i poruszającą. To trudna historia o winie, milczeniu i muzyce, która gra nawet wtedy, gdy panuje cisza. Autor kolejny już raz mnie nie zawiódł.