Sekrety pachnące lawendą. Lawendowa dylogia. Tom 2

"Sekrety pachnące lawendą" są drugim tomem Lawendowej dylogii. Pierwszy tom oczarował mnie wszystkim tym, z czym na co dzień mamy styczność, a niejednokrotnie nie zauważamy lub nie potrafimy docenić. Jednak najbardziej byłam ciekawa, jak potoczą się losy Rosetty i jej rodziny. 

Agnieszka Zakrzewska ponownie na pierwszy plan wysunęła relacje międzyludzkie, przyjacielskie, międzypokoleniowe i rodzinne. Mamy tu cały przekrój emocji i uczuć. Bohaterowie będą odbywać ważne rozmowy i podejmować trudne decyzje. Towarzyszyć im będzie tęsknota, nadzieja, ale i zajdą w ich wnętrzach zmiany. Wyznawane poglądy i wartości nabiorą innego, głębszego znaczenia. Widzimy, że na miłość, wybaczenie, spełnianie marzeń i zmiany nigdy nie jest za późno.

Ważną rolę w tej historii odgrywają wspomnienia. Nie tylko te bolesne, rozdrapujące zabliźnione rany, ale i te ciepłe, radosne, podnoszące na duchu. Tajemnice, sekrety, strata, żałoba, poświęcenie - tragiczne wydarzenia i traumy wracają, i tylko wsparcie najbliższych pomaga to przetrwać.

Jeśli ktoś myśli, że w małej, spokojnej Wici będzie wiało nudą, to jest w dużym błędzie. Mnie bardzo podobało się to, że starsze pokolenie wyszło ze swojej strony komfortu i pokazało, że i oni potrafią być rozrywkowi. Decydują się też na aktywność sportową. Zabawnych sytuacji tu co niemiara za sprawą młodych mężczyzn, z którymi babcie chcą swatać swoje wnuczki. I jest jeszcze Irenka i jej gazetka z najnowszymi wieściami i ploteczkami.

Autorka pięknie oprowadza nas po zakątkach świata, pozwalając wąchać i smakować wszystko to, co tam zastaniemy. W międzyczasie przekazuje również wiele kucharskich ciekawostek.

"Sekrety pachnące lawendą" to wzruszająca i ciepła powieść o sile rodziny, poszukiwaniu własnej drogi, o tym, co w życiu najważniejsze. To książka pobudzająca zmysły i wyobraźnię, więc nie opierajcie się, tylko czytajcie. Dajcie oczarować się zapachem lawendy, wina i morskiej bryzy. W Wiciach jest swojsko, klimatycznie i apetycznie.

Czy wśród wiatrów nad morzem nadal mieszka miłość do chłopaka z czerwonym latawcem?

A może dawne waśnie i zgorzknienie przesłonią to, co dobre?

Ponownie spotykamy bohaterów lawendowej dylogii , jednak tym razem wszyscy znajdują się w zupełnie innym życiowym momencie.

Róża- po otrzymaniu listu od męża, Nikodema z którym nie miała kontaktu od ponad dekady jedzie do Barbaresco, gdzie trafia do klimatycznej restauracji o nazwie Mia Rosa.

Na miejscu okazuje się jednak,że Abramowicza tam nie ma i kobieta pełna najgorszych obaw sądzi, że na wszystko jest już za późno..

Właśnie wówczas na jej drodze pojawia się Xavier i to właśnie on udziela ukochanej przyjaciela pomocy.

Kolejnym przystankiem na drodze restauratorki okazuje się pewna winnica. Mąż Rosetty kupił ją z uwagi na klimat i miłość do win , jednak jego obecny stan zdrowia nie pozwala na czynne uczestniczenie w prowadzeniu interesów..

Czy obecność najbliższej osoby sprawi,że Niko odnajdzie siły by o siebie zawalczyć?

Czy wyjazd do Prowansji obudzi miłość tlącą się e sercach małżonków pomimo upływu czasu i wzajemnego żalu?

Tymczasem życie w Wicuach nadal toczy się wyjątkowo dynamicznie a trzech holenderskich muszkieterów jak nazywani są bracia Fransenowie zjednało sobie sympatię lokalnej społeczności.

Najstarszy i najbardziej odpowiedzialny Jan rządzi w kuchni odkrywając w sobie pasję do gotowania.

Codzienność Dewina zabarwia na nowo Franka, córka jubilera zaś Kasper nieoczekiwanie dla samego siebie zaprzyjaźnia się z emerytowanym listonoszem Kaziem.

Niezawodna Irenka jak zwykle z pazurem prowadzi rubrykę dokumentującą lokalne wydarzenia, zaś Helenka i Wiesia zostają stałymi bywalczyniami.. siłowni! (przyznam, że jest to jeden z moich ulubionych wątków i szczerze się uśmiałam, zwłaszcza z pewnej kontrabandy)

Nie zabrakło również momentów trudnych takich jak pojawienie się Tessy Kramer czy tajemnic z przeszłości, które rozdzieliły bliskie sobie osoby na wiele lat.

To była piękna przesycona miłością, ciepłem aromatami i zapachami opowieść o tym jak wiele daje szczera rozmowa i potrzeba pojednania.

Uwielbiam z całego serca 💜🪻

Polecam każdemu zarówno w zimne styczniowe wieczory jak i w samym środku lata. ☀️

"Sekrety pachnące lawendą" to historia kończąca Lawendową dylogię autorstwa Agnieszki Zakrzewskiej. Kolejny raz dałam się oczarować tej niezwykle spokojnie poprowadzonej, jednocześnie pełnej emocji powieści. Kolejny raz jestem zachwycona i mogę śmiało stwierdzić, że ta część podobała mi się jeszcze bardziej niż pierwsza. To książki, które porywają czytelnika od pierwszych stron, zabierając go w niesamowicie malowniczą i cudownie aromatyczną podróż, pełną nostalgii, smutków, radości i śmiechu.

Rosetta po otrzymaniu listu od Nikodema, decyduje się na podróż do włoskiego Barbaresco. W końcu ona i jej mąż, będą mogli skonfrontować się z przeszłością. Tymczasem w Wiciach holenderscy siostrzeńcy Róży zajmują się jej restauracją. Zieloną Łyżkę czekają pewne zmiany, których nieco obawiają się mieszkańcy miasteczka. Rosetta wraca do przeszłości i odkrywa przed czytelnikami tragiczne historie, które spotkały przed laty ją oraz jej rodzinę.

W tej części dowiadujemy dużo więcej o samej Róży i jej relacji z Nikodemem — autorka odkrywa przed nami powody ich wieloletniej rozłąki, ale też pozwala nam rozgościć się w Wiciach, wśród małomiasteczkowej społeczności. Wierzcie mi, ale rozdziały, w których to właśnie wicianie grają pierwsze skrzypce, są przezabawne, kolorowe i pełne dobrej energii. W przeciwieństwie do nich stoją te części dotyczące przeszłości Rosetty, a gdzieś pomiędzy znajduje się wątek jej włoskiej podróży.

To aromatyczna i apetyczna historia, w której motyw kulinariów jest bardzo istotny. Właściwie kuchnia i przepyszne potrawy są obecne w życiu Róży od zawsze — bez względu na wydarzenia, dobre chwile czy złe. Miłość do gotowania i smakowania jest w tej historii wszechobecna. Stanowi pewnego rodzaju spoiwo między każdą z opowieści zawartych w książce.

Ta dylogia to niezwykle spokojne i nostalgiczne powieści. Mimo mnóstwa emocji, które ze sobą niosą, to czyta się je z takim wewnętrznym spokojem, podobnym do tego, który można poczuć po wypiciu naparu z lawendy.

Powtórzę to, co napisałam w recenzji pierwszego tomu: Jak dla mnie to idealna powieść obyczajowa. Ma wszystko to, czego oczekuję od tego gatunku. Taką przestrzeń, w której mogę pozwolić sobie na domysły, wspaniały klimat miejsc, w których toczy się akcja, świetnych bohaterów i historię, która nie pozostaje obojętna.

Wracamy do historii Rosetty.

Tym razem nie tylko Wicie ale i Barbaresco.

Róża poleciała na spotkanie z mężem.

Jednak czy będzie ono takie, jakie miała nadzieję, by było?

Pachnąca lawendą opowieść o sile miłości i przyjaźni, więzi rodzinnych oraz cudownej kuchni.

Zapachy wręcz przenikają z kart historii do czytelnika i otulają kocykiem utkanym z emocji.

Dzieje się dużo, wiele wątków toczy się niemalże jednocześnie.

Znów są wspomnienia Róży, obecna akcja we Włoszech a także mieszkańcy Wici.

Oczywiście przez tę powieść płynie się bajecznie z wielką radością mimo trudnych tematów, jakie możemy tam znaleźć.

Nasi bohaterowie tak wiele przeszli, by być w tym miejscu, w jakim aktualnie są.

Czy jest nadzieja na happy end?

Mimo wszystko znajdziemy tu wiele akcentów humorystycznych, które ubarwiają fabułę i sprawiają, że chce się więcej i więcej.

I tak, ciągle mi jest mało!

Chętnie bym przeczytała trylogię poświęconą braciom Fransenom, każdy tom o innym bracie - to byłoby coś!

Ciężko mi się rozstać z bohaterami, zżyłam się z nimi i razem z nimi przeżywałam ich trudy życia, podzielałam pasję do gotowania i wraz z nimi cieszyłam się sukcesami.

Piękne, barwione brzegi i okładka pasująca zarówno do treści jak i poprzedniego tomu stanowią miły dla oka dodatek w biblioteczce, chociaż ciągle nie mogę przestać na nie patrzyć.

Rosetta stanowi wzór, który warto jest powielać.

To silna, wspaniała i empatyczna kobieta, która gdyby mogła, wykarmiłaby cały świat z uśmiechem na ustach.

Życie jej nie oszczędzało ale potrafiła to przekuć na sukces.

Co prawda okupiony stratą ale jednak.

Brakowało mi nieco rozwinięcia niektórych wątków, moim zdaniem dużo zostało zaczęte i pospiesznie ukończone a szkoda, można by było jeszcze szczyptę dodać bo miałam wrażenie, że coś zaczynało się i zaraz zostawało ucięte.

Nie mniej jednak jest to nadal bardzo dobra książka, która otrzymała ode mnie wysoką notę i na pewno jest warta poznania.

Z chęcią do niej powrócę.

A zapomniałam dodać, w tym tomie także mamy na końcu kilka przepisów, co stanowi gratkę dla miłośników kuchni i tej dylogii.

*współpraca reklamowa*

Po pierwszym tomie, który zostawił po sobie bardzo dużo pytań, byłam ciekawa jak ta historia potoczy się dalej, dlatego bardzo się cieszę, że wydawnictwo dało mi możliwość przekonania się jak to wszytko się skończy. Książka należy do literatury obyczajowej, porusza ważne tematy i przepełniona jest wartościami.

Rosetta po dotarciu do Włoch, odkrywa szokujące nowości, przyjaciel jej męża, który zaprasza ją do swojego domu streszcza jej co stało się z Nikodemem, tam też Rosetta zagłębia się we wspomnieniach, stara się zrozumieć co się stało i chce dać sobie szansę na coś nowego. Natomiast w Wiciach, gdzie do dobrze zorganizowanego małego społeczeństwa dołączają holenderscy siostrzeńcy Róży, dzieje się naprawdę dużo. Młodzi mężczyźni muszą się nauczyć życia w nowych realiach, a pobyt w Zielonej Łyżce i nadmorskiej miejscowości może wiele zmienić.

Po pierwsze muszę się pozachwycać wydaniem. Takie wydania to już chyba charakterystyczna cecha wydawnictwa. Cudowna okładka, przepięknie barwione brzegi, na które wciąż chce się zerkać, oraz wspaniała szata graficzna, pozwalająca zatopić się w tytułowej lawendzie i lepiej wyobrazić występujące w powieści postacie. No po prostu cudo.

Po drugie ogrom emocji i wartości, które towarzyszą nam podczas czytania tej książki. Autorka skupia się na relacjach rodzinnych, przyjacielskich i międzyludzkich. Pokazuje, że na zmiany nigdy nie jest za późno, a jak się chce to można wszystkiemu podołać. To także historia, która opowiada o starcie, żałobie o tym jak ciężko pozbierać się po takich przeżyciach. Według mnie najważniejszym aspektem tej powieści jest poświęcenie, którego symbolem jest główna bohaterka - Rosetta. Kobieta od najmłodszych lat była wierna rodzinie, na wszelkie sposoby starała się pomóc matce i siostrze, sama zaznała miłości, która jednak wciąż napotykała kolejne przeszkody i próby na swojej drodze. Jedno wydarzenie i jedna podjęta przez kobietę decyzja zaważyła niemal na całym jej życiu. Poświęcenie, którego dokonała nie zmieniła tylko jej rzeczywistości, ale zmieniła ją wielu jej bliskim osobom, jednak bardzo trudno jednoznacznie to wszystko określić.

Po trzecie i najważniejsze fabuła, która broni się sama i nawet nie trzeba zbytnio się natrudzić, żeby sypały się pochwały. Mamy tutaj 3-torową historię, pełną realizmu, uczuć, emocji, wartości i wyborów. Pierwsza skupia się na Róży i Nikodemie, w końcu dochodzi do konfrontacji i rozmowy, dowiadujemy się co wpłynęło na decyzję o długoletnim rozstaniu, oraz czy jest szansa to wszystko naprawić czy nie. Drugi tor powieści zabiera nas w podróż do przeszłości, kontynuując przeglądanie pamiętnika głównej bohaterki, przez co jeszcze lepiej możemy poznać ją, jej życie i patrzeć jak to wszystko krok po kroku ją kształtowało. Jak nie lubię powrotów do przeszłości i retrospekcji, to tutaj z przyjemnością wypatrywałam kolejnych pamiętnikowych rozdziałów. Ostatni tor powieści to życie w Wiciach, które jak na spokojną miejscowość nudy nie zaznaje, starsze pokolenie coraz bardziej stawia na rozrywkę i aktywność sportową, pojawienie się młodych mężczyzn powoduje, że babcie starają się swatać z nimi swoje wnuczki, przez co dochodzi do zabawnych sytuacji, oczywiście także nie zawodzi moja ulubienica, czyli Irenka i jej gazetka z najnowszymi wieściami i ploteczkami.

Ten tom podobał mi się bardziej niż poprzedni, ze względu na to, że dostaję w końcu odpowiedzi na nurtujące mnie pytania. Oczywiście nie wszystko od razu, a autorka dawkuje nam emocje i informacje. Do wszystkiego dochodzimy powoli, krok po kroku, czasem było to dla mnie irytujące, bo ja lubię wiedzieć wszystko na już, mieć konkrety, a tutaj autorka sobie umiejętnie wszystko rozciąga w czasie. Nie ukrywam, że najbardziej ciekawił mnie wątek małżeństwa Rosetty i Nikodema, ta niewiedza wręcz mnie wykańczała, ten temat został bardzo zgrabnie pociągnięty, choć ja mam niedosyt bo jednak liczyłam na nieco inne jego rozwinięcie, ale ostateczny rezultat mnie zadawala.

Po pierwszym tomie miałam nieco mieszane uczucia, ale historia mnie wciągnęła, tutaj to ponownie wkręciłam się w powieść, rozwija się ona powoli ale sukcesywnie, coraz bardziej rozświetlając wszystkie niejasności. Tutaj muszę powiedzieć, że lektura mi się podobała, to bardzo ciepła przesiąknięta pozytywnymi emocjami opowieść o życiu, takim prawdziwym ze wzlotami i upadkami, dająca nadzieję, że zawsze jest szansa na odmianę losu i szczęśliwe zakończenie. Szczerze mówiąc, aż żal mi że ta historia się skończyła. Droga autorko może coś więcej, na przykład kolejny cykl poświęcony siostrzeńcom Rosetty? Potencjał jest ogromny i ja na pewno bym się skusiła.

To dylogia, którą serdecznie polecam, historia chwytająca za serce, pokazująca wiele aspektów życia, budząca emocje i pokazująca, że na wszytko nawet na wybaczenie, miłość czy nowy start nigdy nie jest za późno.

Lubicie czytać książki, które pobudzają w Was apetyt do jedzenia?

Oj ja bardzo, tylko najgorzej jest jak czytam to po nocy i wtedy mam ochotę na pyszny makaron 🤣.

Dlatego na wstępie ostrzegam, najnowszą książkę Agnieszki Zakrzewskiej „Sekrety pachnące lawendą” czytamy z pełnym brzuchem😉.

Och! Jak ja czekałam na tą drugą część… co to była za piękna podróż! Przez Wicie, Holandię i Włochy❤podróż pełna emocji, wyjaśnień, wzruszeń i decyzji, które na każdym kroku są trudne.

Rosseta wyrusza do Włoch, a swoje kulinarne dziecko zostawia w rękach trzech nieokrzesanych siostrzeńców, którzy zdobywają sympatię okolicznych mieszkańców, ale wspólnie wypatrują powrótu Róży.

Ale czy ona po tej podróży będzie chciała wrócić? Co przyniesie jej sentymentalna podróż? Ile zabliźnionych ran się otworzy? Ohh.. ależ to była piękna i apatyczna historia! Taka od której absolutnie nie idzie się oderwać… jestem pewna, że ta dylogia zachwyci wiele osób, bardzo Wam polecam❤.