Eutymia

Eutymia to kontynuacja znakomitego Diablaka z komisarzem Malejką w roli głównej. Trup sciele się tu gęsto, a zbrodnie zdają się mieć coś wspólnego z inkaskimi wierzeniami sprzed setek lat. Wokół Malejki dzieją się rzeczy trudne do wytłumaczenia. Komisarz ma wrażenie, że jest nieustannie pod czyjąś obserwacją. Czy faktycznie tak jest? Wszystko rozwiąże się wraz z rozwojem wydarzeń książkowych. Polecam.

Lubicie ciekawe i oryginalne tytuły? Ja bardzo. Zawsze też sprawdzam etymologię danego słowa. I w ten sposób dowiedziałam się, że tytułowa „Eutymia” oznacza z greki ‘radość’ lub ‘pogodny nastrój’, a na końcu powieści autor, dodatkowo wspomina, iż w leczeniu psychiatrycznym jest ona celem terapii u pacjentów cierpiących na zaburzenia afektywne. Muszę przyznać, że to ciekawa zapowiedź dla kryminalnej historii.

Przeniesiony do Szczawnicy komisarz Malejko marzy o emeryturze, ale nie długo dane mu będzie cieszyć się ciszą i spokojem, gdyż w okolicznych lasach znaleziono zmasakrowane zwłoki.

Od wydarzeń w „Diablaku” minęły trzy miesiące, a echa tamtej sprawy wciąż nie dają o sobie zapomnieć, dlatego wydaje mi się, że w tym przypadku warto znać tom pierwszy. To właśnie wtedy przekonałam się, że Grzegorz Mirosław lubi 'popłynąć'.

Akcja rozgrywa się w przepięknych okolicznościach przyrody, do których z pewnością zaliczają się malownicze okolice Pienin. Poznamy nie tylko historię tych ziem, ale i związane z nią wierzenia i legendy. Jak zwykle nie zabraknie tu odrobiny szaleństwa i ocierających się o teorie spiskowe akcji i sensacji. Cóż, autor nie stroni od prowokacji i kontrowersji, i mimo że całość znajduje się na skraju 'przekombinowania', zwłaszcza jeśli chodzi o zakończenie, to i tak dobrze się bawiłam podczas lektury.

"Pod spo­koj­ną taflą rze­czy­wi­sto­ści kryją się burz­li­we fale, a gra­ni­ca mię­dzy świa­tem a ilu­zją jest tak cien­ka, że cza­sem nie wiemy, po któ­rej stro­nie stoimy."

W dolinie Pienińskiego Potoku leśnik natrafia na ciało mężczyzny. Wszystko wskazuje, że doszło do wypadku spowodowanego nieostrożnością hiszpańskiego turysty, który stoczył się ze stromego zbocza. Prowadzący sprawę komisarz Edmund Malejko odkrywa w walizce należącej do ofiary kipu – inkaskie pismo węzełkowe. Otrzymuje również anonimowe wiadomości, które jednoznacznie sugerują, że jest pod stałą obserwacją. Przeszukując ruiny Zamku Pienińskiego, natrafia na kolejne ciało – młodej kobiety, a okoliczności jej śmierci nie pozostawiają wątpliwości, że doszło do morderstwa. W trakcie śledztwa pojawia się wiele niejasności, a Malejko odkrywa tajemnicę sięgającą znacznie głębiej, niż można sobie wyobrazić. Szybko przekonuje się, że nie może ufać nawet sobie.

Myślę, że napisanie drugiej książki to prawdziwe wyzwanie dla autora. Pojawiają się już oczekiwania, zwłaszcza gdy debiut zyskał uznanie czytelników. Widzę jednak, że autor od samego początku miał wizję serii z komisarzem Malejką, a drugi tom doskonale współgra z pierwszym. Tym razem tłem wydarzeń są malownicze Pieniny, które urzekają swoją bogatą historią, legendami oraz majestatycznymi zamkami. W te piękne górskie krajobrazy wkrada się zbrodnia, a echem wybrzmiewa trzystuletnia legenda Inków oraz tajemnica, dla której wielu gotowych jest zabić. To nie jest typowy kryminał, gdyż w pewnym momencie akcja zbacza w stronę science fiction, jednocześnie wyjaśniając pewne wątki. Nie mam nic przeciwko takim mieszankom, jednak ten zabieg może nie przypaść wszystkim do gustu. Książkę czyta się szybko, a opowieści przytaczane przez Majkę dodają jej dodatkowego kolorytu. Długo zastanawiałam się, w jakim kierunku ostatecznie podąży cała akcja, ale takie rozwiązanie zupełnie mnie zaskoczyło. Jestem bardzo ciekawa, czy pojawi się kolejny tom.

To była naprawdę świetna książka. Akcja rozpoczyna się od początku i nie zwalnia, tylko przyspiesza, by w końcówce rzucić bombą. Działo się tu bardzo dużo. Była zbrodnia, morderstwo, nawiązanie do historii Inków i do tego ta przepiękna przyroda. Żeby było ciekawiej, autor wplątał w fabułę elementy fantastyki. To wszystko sprawiało, że chciało się to czytać.

Moje przyciąganie do kryminałów rozpoczęło się od czytania Agathy Christie oraz przygód Scherlocka Watsona, a potem było już z górki. Pochłaniałam każdą lekturę, która miała w sobie wątek detektywistyczny, a jeśli śledztwo było zagmatwane i nieoczywiste, tym lepiej dla mnie. Miłość do kryminałów trwa do dziś, a tym razem na tapet trafiła "Eutymia".

Cóż wspólnego może mieć martwy hiszpański turysta z kilkusetletnim inkaskim pismem węzełkowym, które przy nim znaleziono? Ano bardzo wiele. I to wcale nie jest jednorazowa sprawa, a ich szereg. I to one, poprowadzą Melejkę i Majkę Michalik po nitce do kłębka, bowiem rozwiązanie tej zagadki tkwi głęboko w historii...

Sprawa jest złożona, wielowątkowa, ociera się momentami o legendy, wierzenia ludów zamieszkałych w górach oraz plotki i legendy powtarzane przez ludzi. Para śledczych ma bardzo trudną sytuację. Musi walczyć z pędzącym czasem, oddechem mordercy na karku, ciekawskimi dziennikarzami, przerażonymi mieszkańcami, ale przede wszystkim muszą powstrzymać dalsze zbrodnie. Nie mając jednak punktu zaczepienia, błądzą i popełniają szereg błędów, który kosztuje życie kolejnych ludzi.

Powieść pochłania czas. Nie sposób się od niej oderwać! Wielowątkowość, poszlaki prowadzące donikąd oraz sieć intryg tkanych przez mordercę powoduje, że czytelnik otrzymuje wyjątkowo mocny koktajl informacji, z których musi wyłowić te, które będą mu niezbędne. Autor wprowadza w sceny chaos i nieoczywiste zwroty akcji, które z czasem prowadzą w ślepe uliczki, a czasem zostawiają maleńką, cienką nić, po której, delikatnie, krok po kroku dążymy do celu. Problem w tym, że trzeba się w te poszukiwania bardzo zaangażować i... myśleć. Jeśli więc w Waszych żyłach burzy się krew, a smykałka detektywistyczna nie pozwala o sobie zapomnieć, to nie odłożycie tej książki na półkę.

Koniec końców, autor mocno skręca z fabułą. I to tak nieoczekiwanie, że zaskoczenie może wprowadzić w pewien rodzaj konsternacji. Zaskakujący to kryminał, może nieco dziwny. A może wprost przeciwnie?

W górach ginie turysta z Hiszpanii. Pozornie niewinny wypadek okazuje się pozorny, gdy komisarz Edmund Malejko znajduje przy ciele kipu - inkaskie pismo węzełkowe. Rozpoczyna się pogoń nie tylko za przestępcą, ale i za legendarnym skarbem Inków oraz demonami przeszłości...

Muszę przyznać, że po "Diablaku" ten tom podobał mi się bardziej i zdecydowanie mocniej zaskoczył. Rozpoczęte wcześniej wątki związane z tajemnicza organizacją Welesa idą w tak nieoczekiwanym kierunku, że pozornie prosta zagadka śledcza staje się wielowymiarowym, ciekawie zagmatwanym tworem z elementami kryminalnymi, thrillerowymi, przygodowymi, historycznymi, a nawet nadprzyrodzonymi.

Napięcie rośnie w trakcie lektury, startując już z wysokiego poziomu, a finalnie zapewniając niekończącą się dawkę zagadek, pościgu, szybkiej akcji oraz adrenaliny. Szczególnie przypadł mi do gustu wątek w szpitalu psychiatrycznym - ogólnie uwielbiam ten motyw w książkach, więc ta wstawka, która dodatkowo jeszcze nakręciła w fabule, była szczególnie porywająca. Zresztą też i finalne rozwiązanie i wyjaśnienia również wątków z poprzedniej książki to coś, po czym można zbierać szczękę z podłogi - kompletnie nie sądziłam, ze ta historia pójdzie w takim kierunku. Autor zgrabnie tym samym spaja wszystkie nieoczywiste wątki w jedną, spójną całość o wręcz filmowym rozmachu.

Bohaterowie się rozwijają, nabierają bogactwa osobowości, ich przeżycia coraz bardziej udzielają się emocjonalnie w trakcie lektury. Zakończenie sugeruje opcjonalne kontynuowanie serii, więc jeśli do takowego dojdzie, to jestem pełna optymizmu i zaciekawienia, w co jeszcze uwikłają się te postacie i jak dotychczasowe losy na nie wpłyną.

Jeśli lubicie nieoczywiste historie, które zgrabnie wybiegają poza swoje ramy gatunkowe, to mogę serdecznie polecić "Eutymię" :) A sama czekam na kolejne książki autora :)

"Eutymia" to pełny napięcia kryminał, który od pierwszych stron (tak jak lubię najbardziej) wciąga czytelnika w mroczny, niepokojący świat, w którym rzeczywistość miesza się z fantazją. Jest kontynuacją, znanego już, „Diablaka”.

Na wstępie przyznam się bez bicia, że ie czytałam "Diablaka" 😉 Zupełnie mi to nie przeszkadzało w odbiorze "Eutymii".

Autor zabiera nas góry, gdzie spotykamy komisarza Edmunda Malejkę, który w Pieninach razem z policjantką Majką Michalik próbują rozwiązać sprawę zabójstw. Wkrótce okazuje się, że makabryczne zbrodnie wiążą się z krwawymi legendami, rytuałami i brutalnymi morderstwami.

Co skrywają piękne góry?

"Eutymia" Grzegorza Mirosława to intrygująca powieść, która wciąga czytelnika w głąb emocjonalnego i psychologicznego labiryntu. Autor z niezwykłą wrażliwością i precyzją przedstawia zawirowania wewnętrzne bohaterów, ich zmagania oraz dążenia do odnalezienia spokoju i harmonii w życiu. Narracja jest płynna i przemyślana, a styl pisania autora łączy w sobie poetyckość z głęboką refleksją. Każda strona książki emanuje intensywnymi obrazami, które sprawiają, że czytelnik czuje się, jakby sam uczestniczył w emocjonalnych zawirowaniach postaci. Autor zręcznie balansuje między opisami wewnętrznych konfliktów a rzeczywistością zewnętrzną, co nadaje opowieści wielowarstwowości. W "Eutymii" szczególnie zauważalna jest tematyka poszukiwania sensu życia oraz dążenie do równowagi psychicznej. Autor stawia pytania dotyczące natury szczęścia oraz źródeł wewnętrznego spokoju, co sprawia, że książka jest nie tylko literacką przygodą, ale także inspirującą podróżą w głąb siebie. Postaci są dobrze skonstruowane, złożone i autentyczne. Każda z nich ma swoje marzenia, lęki i pragnienia, co sprawia, że ich losy są niezwykle angażujące. Czytelnik łatwo się z nimi identyfikuje, co potęguje emocjonalny ładunek książki.

"Eutymia" Grzegorza Mirosława to dzieło, które zachwyca zarówno literackim kunsztem, jak i głębią poruszanych tematów. To książka, która skłania do refleksji nad własnym życiem i relacjami z innymi. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć. To lektura, która pozostaje w pamięci na długo po jej przeczytaniu.

Czytajcie! Polecam!

BRUNETTE BOOKS

Piekielnie dobra kontynuacja „Diablaka”. Zaskakująca, miejscami wartka akcja daje gwarancję świetnie spędzonego czasu przy czytaniu. Autor nawywijał ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Polecam gorąco.

Książka posiada nie tylko mroczny klimat, ale również górski. Czytając czułam, że autor zna dobrze opisane szlaki. Znajdziemy tu również odniesienia do poprzedniej książki „Diablak”.

Książka trzyma w napięciu od pierwszej strony. Czytelnik wrzucony jest w wie wydarzeń od razu. W jeden chwili zbieraliśmy grzyby z Edmundem, a za chwilę pojechaliśmy na miejsce zbrodni. Tempo akcji jest raczej zróżnicowane. Momentami jest szybsza, a za chwilkę nieco zwalnia.

To co bardzo podoba mi się w tej książce to nawiązanie do słowiańskich legend i rytuałów. Sprawia to, że thriller ten wyróżnia się spośród innych. Książka zdecydowanie należy do tych, które ciężko odłożyć. Czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Polecam!

Ta książka to połączenie mrocznego kryminału z fascynującą opowieścią o dawnych legendach. Malejko i Michalik zmagają się z kolejnymi tajemnicami, a każde odkrycie sprawia, że napięcie rośnie. Pieniny jako tło wydarzeń są opisane z taką szczegółowością, że czułam, jakbym sama podążała górskimi szlakami. Autor świetnie splótł współczesne śledztwo z intrygującymi wątkami historycznymi – czyta się to z zapartym tchem!

Po wydarzeniach opisanych w pierwszym tomie cyklu „Diablak”, komisarz Edmund Malejko przenosi się do Szczawnicy. Jego partnerką zostaje młoda policjantka młodsza aspirant Majka Michalik, którą stary policjant traktuje jak córkę. Malejko wraz z Michalik zostają wezwani do zwłok znalezionych w lesie. W drodze na miejsce znalezienia zwłok Michalik dostaje SMS-a z wiadomością „Nie ufaj prockowi. Zabezpiecz przed nim sznurki z walizki.” Komisarz zapewne zignorowałby tę wiadomość, gdyby na ekranie nie pojawił się „obraz przedstawiający dobrze mu znany symbol słowiańskiego boga Welesa. Odwrócony, rogaty trójkąt równoramienny.” Początkowo Malejko myśli, że ktoś z nim igra, gdyż przy zwłokach nie ma żadnej walizki. Gdy walizka odnajduje się, tajemniczy autor wiadomości SMS, wysyła mu kolejną wiadomość, tym razem z kodem do jej otwarcia. Ku zdziwieniu komisarza, w walizce odnajduje sznurki z węzełkami. Jak się wkrótce okaże, te sznurki to kipu, inkaskie pismo węzełkowe. Tajemniczy nadawca wiadomości grozi, że jeśli Malejko nie przekaże mu sznurków, Michalik zginie. Gdy w drodze do prosektorium, ktoś porywa znalezione w lesie zwłoki, Malejko wie, że gra się dopiero rozpoczyna. Czyżby zakon Welesa nie został zniszczony tamtego dnia w świątyni wewnątrz Diablaka? Czy to możliwe, że Mścibor przeżył? O co tym razem toczy się śmiertelna gra?

„Eutymia” to drugi tom cyklu „Komisarz Malejko”, którego akcja toczy się niedługo po wydarzeniach opisanych w tomie „Diablak” i aby zrozumieć wszystkie niuanse powinno się znać tom pierwszy.

Tym razem autor postawił na mieszankę historii, legend, fantastyki i kryminału. Zacznijmy od historii, bo ta jak zawsze przykuła moją uwagę. Autor wykorzystał dobrze znaną historię zamku w Niedzicy, inkaskiej księżniczki uciekającej przed Hiszpanami, złota Inków, którego miejsce ukrycia miał ponoć kodować odnaleziony w zamku sznur kipu. Ta część powieści porwała mnie bezpowrotnie. Autor postanowił wykorzystać motyw kipu i skierować go w całkiem inną stronę, niekoniecznie w stronę legendarnego złota Inków. Jaką, tego dowiecie się z lektury.

Wątek fantastyczny przypadł mi do gustu, dostajemy w nim wyjaśnienie rozbłysku z pierwszego tomu, i to jakie wyjaśnienie! Tego się nie spodziewałam, ale po przemyśleniu uznałam, że ma to sens i logicznie łączy się z wydarzeniami z pierwszego tomu. Aż jestem ciekawa, jak pociągnięty zostanie ten wątek w kolejnym tomie. Wątek kryminalny został ciekawie wykreowany, byłam ciekawa, jak morderstwa zostaną ze sobą powiązane.

Podobnie jak w poprzednim tomie, bohaterowie zostali dobrze wykreowani. Oczywiście na pierwszy plan wysuwa się Matejko i Michalik. Postać Mścibora zyskała na głębi, dzięki temu, że dowiadujemy się o nim więcej.

Całość wciągnęła mnie na tyle, że zarwałam dla tej powieści weekendową noc, z ciekawością przerzucając kolejne strony. Czasami na mojej twarzy gościł wyraz niedowierzania, czasami lekki uśmieszek (jak można nie wiedzieć, co to kipu?), czasami kręciłam głową (z podziwem) nad wyobraźnią autora. Teraz muszę przyjrzeć się kipu, którego zdjęcie zrobiłam w muzeum, może i ono skrywa jakąś tajemnicę (skarb lub coś bardziej cennego).

Jeśli lubicie powieści łączące w sobie kilka gatunków i lubicie nieoczywiste rozwiązania łączące z poprzednim tomem, to ta powieść jest dla was.

Polecam serdecznie!

„Eutymia” Grzegorza Mirosława to dalsza część przygód komisarza Malejki, który zachwycił niemal wszystkich czytelników w swojej debiutanckiej powieści „Diablak”. Przyznajmy szczerze, że debiutem autor sam sobie wysoko postawił poprzeczkę, niemniej jednak myślę, że udało mu się sprostać zadaniu, pisząc „Eutymię”.

Autor tym razem zabiera nas w Pieniny, poza sezonem, gdzie życie stracił młody Hiszpan. Wszystko wskazywałoby na nieszczęśliwy wypadek, gdyby nie inkaskie pismo węzełkowe, które wzbudza jego podejrzenia. Kolejnym niepokojącym elementem są wiadomości, które komisarz malejko zaczyna otrzymywać. Wraz z Majką Michalik pochylają się nad sprawą, aby rozwiązać tajemniczą zagadkę śmierci. Jakby tego było mało, podążając poszlakami i wskazówkami, które otrzymuje komisarz, docierają do kolejnego ciała, kobiety w pienińskim zamku. Bohaterom przyjdzie zmierzyć się z legendarnym skarbem Inków, do których nawiązania ewidentnie kieruje ich prowadzone śledztwo. Intrygująca historia, która wciąga nie tylko w górski klimat, ale również zabiera nas do świata inków oraz ich wierzeń.

Przyznam szczerze, że odkąd tylko poznałam komisarza Edmunda Malejko, od razu obdarzyłam go sympatią i z niecierpliwością czekałam na jego dalsze poczynania. Autor mnie nie zawiódł i po raz kolejny wyruszyłam z nim w górską przygodę, pełną niebezpieczeństw i zaskakujących zwrotów akcji. Dla mnie element zaskoczenia w dobrym kryminale jest konieczny, a tutaj go nie brakuje. Ciekawy jest również zabieg nawiązania do skarbu inków ukrytego na zamku w Niedzicy, o którym krążą w Pieninach opowieści. Autor do napisania powieści zdecydowanie musiał zgłębić temat, gdyż nawiązał w znacznym stopniu, niemniej jednak z rozwagą.

Styl autora jest ciekawy i intrygujący, zdecydowanie nie ma mowy, aby podczas czytania można było się nudzić, gdyż akcja powieści nie zwalnia. Genialnie wykreowani bohaterowie, każdy z nich ma osobowość, obok której nie można przejść obojętnie. Niektórzy irytujący, innych polubiłam, niemniej jednak wobec nikogo nie pozostałam obojętna i za to również ogromny plus!

Ja zdecydowanie uważam, że autor nie obniżył poziomu, o ile jeszcze bardziej go nie zawyżył! Ten tytuł bardzo polecam, jak również poprzednią książkę autora!