Echo

Świat Sary legnie w gruzach, zostawia wszystko, co sprawiało jej radość. Po roku ma szansę to oddzyskać i postanawia zawalczyć o swoją utraconą miłość.

Zaczęłam czytać i.. przepadłam, dosłownie.

Już po samym prologu moje serce zostało złamane, a w oczach miałam łzy co w moim przypadku naprawdę rzadko się zdarza, a to oznacza, że książka musiała być serio świetna.

Autorka wszystko rozegrała w taki sposób, że nawet nie wiedziałam co się dzieje. To co wydawało się oczywiste, okazało się, że wcale takie nie jest i zostałam przez nią wkręcona, doznałam nie małego szoku, za co jeszcze większy plus. Mogłabym czytać same takie książki, byłabym wtedy w raju.

Historia Sary jest bardzo smutna i przykra, byłam cały czas z nią, przeżywałam to wszystko co się tam działo i powoli odkrywałam tajemnice z przeszłości, dowiadywałam się o co w tym wszystkim chodzi.

Jest to pełnowartościowa obyczajówka o nadziei, wspomnieniach i walce o miłość. Walka o nią nie była wcale łatwa, dziewczyna wielokrotnie chciała się poddać, jednak miała prawdziwych przyjaciół, którzy ją wspierali i nie pozwolili jej zrezygnować z miłości. Sara nie mogła za wiele zrobić przez co jeszcze tylko bardziej cierpiała. Kora, przyjaciółka głównej bohaterki to cenny skarb, takich przyjaciół jak ona to naprawdę jest mało i trzeba dbać o taką przyjaźń. Książka pokazuje także jaką siłę mają wspomnienia.

Do tego, że przepadłam dodam jeszcze, że książkę zaczęłam czytać przed 24 i skończyłam po 2, nie mogłam się od niej oderwać. Nie mogę się już również doczekać, aż sięgnę po następną książkę Aleksandry, już tylko na to czekam 😍

Sara straciła miłość swojego życia, a przy tym jego sens. Skończyła z graniem na skrzypcach, przestała spotykać się ze znajomymi. Próbowała zamknąć pewien etap, który przyniósł jej wiele samotnych nocy i morze wylanych łez. Oddała pierścionek zaręczynowy i w tamtym momencie ostatnia iskierka nadziei po prostu zgasła. Nie pozostało jej nic, czym mogłaby się cieszyć. Po roku zadręczania się nad sobą dziewczyna postanowiła dać sobie z tym spokój. Wiedziała, że to, co było kiedyś, już nie wróci, chciała żyć, a nie jedynie egzystować. Wróciła do grania i próbowała odnaleźć dawną siebie. Jednak los jest przewrotny i Sara dostała szansę, której nie może zmarnować. Spotkała swojego ukochanego, lecz ON jej nie pamiętał. Z pomocą Tomka, brata jej jedynej miłości, dostała się do ich trio. Teraz podczas wspólnie spędzanego czasu musi zrobić coś, by ON sobie o niej przypomniał. Czy uda jej się? Czy odzyska to, co nagle utraciła?

"Echo" Aleksandry Rak to piękna i zarazem bolesna historia o utracie miłości, sensu życia i swoich pasji. Powieść jest nietuzinkowa, przez co wczytywałam się w nią z zapartym tchem. Emocje opisane w książce targały mną od samego początku do końca. Sprawiały, że serce pękało mi na milion kawałków. Z każdym kolejnym rozdziałem fabuła pokazywała, ile człowiek jest w stanie wycierpieć po utracie kogoś bliskiego. Powoli coraz bardziej zamykając się w sobie i nie mogąc wrócić do normalności. Jednocześnie pokazując, że los potrafi się do nas uśmiechnąć, dając nadzieję i siłę na kolejne dni.

Z całego serca współczułam bohaterce i miałam nadzieję, że uda jej się złapać miłość w swoje sidła. Czułam ból, który jej towarzyszył, jakby był moim własnym. Nie mogłam się oderwać od tej historii i z wielkim zainteresowaniem przedzierałam się przez kolejne strony. Bardzo polubiłam bohaterów, każdy miał w sobie coś, co sprawiało, że chciałam bliżej ich poznać. Największą sympatią zapałałam do Róży, która była po prostu cudowna. Przemiła kobietka, która jak się tylko pojawiała, sprawiała, że czułam takie ciepło na serduchu. Jestem zafascynowana tą historią. Cieszę się ogromnie, że mogłam poznać pióro Autorki i wiem, że na pewno sięgnę po jej kolejne powieści. Polecam ją z całego serca i mam nadzieję, że Wam również się spodoba.

Ahhhhh...... Co to była za książka!

.

Wzruszająca, przepiękna, ale i taż momentami smutna. Autorka wymyśliła fantastyczną historie, która chwyta za serce już od pierwszych stron. Jest to książka na jeden wieczór! Dosłownie! Przecudna! Styl pisania autorki jest tak fajny, że przez książkę się płynie.

.

Lubicie życiowe, wzruszające historie, które o ogrzeją Was niczym gorąca herbata, ciepłe skarpety czy pluszowy kocyk w zimowe wieczory? Ta książka jest dla was idealna w takim razie!

.

Polecam serdecznie!

Zapraszam do odwiedzenia ksiazkowa_nutka na instagramie oraz facebooku

Polecam! Świetna historia, żałuje, że taka krótka! Zakończenie wzruszające, chce się więcej! Polecam, idealna na wieczór z lampką winka.

Ta przepiękna okładka skradła moje serce. A jak było z całą resztą?

Sara była szczęśliwą młodą kobietą, która mistrzowsko grała na skrzypcach. Realizowała się życiowo w swojej pasji u boku ukochanego, który komponował własne utwory. Ich szczęście jednak nie trwa wiecznie. Ich miłość kończy się nagle z dnia na dzień... Świat przestaje istnieć, wszystko traci barwy, pozostaje jedynie dźwięk muzyki, który jest echem wspólnych lat. Mija rok, gdy znów stają twarzą w twarz. Zrozpaczone serce Sary dostrzega w tym ostatnią szansę. Szansę na odzyskanie ukochanego.

Powiem wam, że jak na debiut, historia jest naprawdę dobra, ale za krótka. Czuję niedosyt emocjonalny. Zdecydowanie zabrakło miejsca na rozszerzenie uczuć i myśli bohaterów. Fabuła leciała trochę za szybko. Nie mam za to żadnego zarzutu do pióra autorki. Nie czuć w niej debiutu, a wprawną rękę autorki w przekładaniu myśli na słowa. Bardzo podoba mi się kreacja samych bohaterów. Każdy z nich jest kompletnie inny. Mimo małej ilości stron pani Ola świetnie oddaje ich charaktery. Oczywiście, jak w każdej miłosnej historii, musi trafić się również czarna owca i postać Julii jest w tym przypadku świetna. Z miłą chęcią przeczytam kolejną książkę autorki, ale w wydaniu dłuższym z powolniejszą i bardziej skupioną na samych emocjach fabułą.