Zosia Miszczyk to młoda mama, która wychowuje córeczkę wraz ze swoim partnerem. To ona pracuje, a on jest na etapie szukania pracy, a jednocześnie zajmuje się dzieckiem. Obije, się kochają i pragną zapewnić dziecku godne, stabilne życie. Pewnego dnia nadarza się okazja, na wyjechanie do Niemiec, aby tam zaopiekować się pewną staruszką. Kobieta nie zastanawia się zbyt długo, wspierana przez Pawła, postanawia wyjechać.

Podejmując tę decyzję, nie wie, że wpakuje się w kłopoty i to niemałe. Dość szybko okazuje się, że jej podopieczna wciąż wyznaje nazistowskie idee, jednocześnie zbyt późno, aby zdołała uciec. Jak potoczą się losy Zosi? Czy uda jej się wybrnąć z tego wszystkiego cało? Jak potoczą się losy Zosi?

Książka nie jest gruba, ma zaledwie 238 stron, a autorka zmieściła na niej naprawdę dobrze dopracowaną, pełną historię. Jestem pod wrażeniem, bo zazwyczaj przy takiej grubości stronach, historie są bardzo ogólnikowe, a w tym przypadku zdecydowanie tak nie jest.

Mnie książka się podobała. Znalazłam w niej historię o tym, jak przeszłość potrafi wpłynąć na naszą psychikę, o porwaniu, traumie z tym związanej, a jednocześnie o tym, jak wszystko jest dużo łatwiejsze, kiedy mamy koło siebie osoby, na które możemy liczyć.

Akcja sprawnie poprowadzona, z ciekawymi zwrotami. Książkę czytało się szybko, a podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji. Dla mnie była to pozycja na jeden wieczór.

Kolejnym, dla mnie znaczącym plusem było to, że czytamy ją z perspektywy kilku osób. Takie rozwiązanie sprawiło, że poznałam historię nie tylko jednej osoby, a jednocześnie mogłam wszystko lepiej zrozumieć.

Bohaterowie ciekawi dobrze wykreowani. Niestety tym razem nie mogę Wam zdradzić nic więcej niż w zarysie historii, ponieważ zdradziłabym zbyt wiele z fabuły. Powiem tylko, że są warci poznania, niebanalni, mający wady i zalety, a dzięki temu realistyczni.

„Echa nieodkupionych win” to niezbyt gruba książka, w której znalazłam ciekawą historię. Mnie się podobała i z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Autorka opowiada historię Zosi Miszczyk, młodej matki, która decyduje się na wyjazd do Niemiec, aby podreperować domowy budżet, pracując jako opiekunka osób starszych. Niestety, jej podopieczna okazuje się wyznawać nazistowskie idee, a Zosia zostaje uwięziona w koszmarze, z którego trudno się uwolnić 😱🔒 Autorka porusza tematy fanatyzmu, przeszłości, która nie odpuszcza, oraz walki o przetrwanie.

Zalety powieści to wciągająca fabuła. Książka od pierwszej strony przykuwa uwagę! Autorka mistrzowsko buduje napięcie, a nieszablonowe zwroty akcji trzymają w napięciu do samego końca. Czytałam jednym tchem! Głęboka psychologia bohaterów. Postacie są nieidealne i wielowymiarowe. Zwłaszcza Zosia, która zmaga się z wewnętrznymi demonami i walką o wolność, budzi ogromne emocje. Jej charakter jest świetnie nakreślony. Trudne, ale ważne tematy. Autorka porusza kwestie nazizmu, fanatyzmu i konsekcji przeszłości. To nie tylko thriller, ale też opowieść o tym, jak historia wpływa na współczesność.

Dynamiczna narracja. Krótkie rozdziały i zmienna objętość sprawiają, że książkę czyta się bardzo płynnie. Brak momentów, które nużyłyby czytelnika.

❌ Wady. Brutalne sceny 💀🔞 Dla niektórych czytelników opisy przemocy psychicznej i fizycznej mogą być trudne do zniesienia. Lektura momentami jest wstrząsająca. Niedosyt po zakończeniu 🤔◀️ Choć finał jest satysfakcjonujący, chciałoby się jeszcze więcej rozwoju wątku pewnych bohaterów (np. partnera Zosi).

🎯 Dla kogo jest ta książka?

· Dla miłośników thrillerów psychologicznych z głębszym przesłaniem.

· Dla osób, które lubią historie o walce wewnętrznej i przetrwaniu.

· Dla czytelników szukających mocnych, emocjonalnych wrażeń.

"Echa nieodkupionych win" to wstrząsająca i poruszająca opowieść, która zostanie w mojej pamięci na długo. Gabriela Sznigir stworzyła nie tylko thriller, ale też głębokie studium ludzkiej psychiki i konsekcji historycznych traum. Mimo brutalności jest to książka warta przeczytania, szczególnie dla tych, którzy lubią połączenie emocji z refleksją.

Ocena: 8/10🌟

"Echa nieodkupionych win" Gabrieli Sznigir to wstrząsający thriller psychologiczny, który czyta się jednym tchem! 💔📖 Polecam każdemu, kto lubi mroczne i emocjonujące historie!

BRUNETTE BOOKS

Spotykamy się przy powieści pełnej napięcia i nieszablonowych zwrotów akcji. Thriller Gabrieli Sznigir pod tytułem „Echa nieodkupionych win” ukazał się nakładem Wydawnictwa Novae Res w tym roku. Już na odwrocie książki przeczytamy: „Zło nie umarło. Nadal ma swoich wyznawców. A żaden z nich jeszcze nie odpowiedział za swoje grzechy…” Jak zdefiniujemy zło na podstawie fabuły tej publikacji? Przekonajmy się. Dodam, że naprawdę warto do niej zajrzeć.

„(…) Drobiny kurzu unoszące się w powietrzu tańczyły w słońcu. Na stosach książek i wszelkich płaskich powierzchniach w mieszkaniu kurz utworzył już grubą warstwę. W jej oczach było to swego rodzaju podkreślenie skromności jej życia i odziedziczonej kawalerki. (…)” – tymi słowami rozpoczyna się pierwszy rozdział historii Zofii Miszczyk. Szczególnie początek wydaje się lekko poetycki. Zapewniam jednak, że powieść nie jest aż tak poetycka, choć zwróciło moją uwagę to, że główna bohaterka podczas podróży pociągiem razem z nowopoznaną osobą czytała właśnie zbiór wierszy. Ale to nie jest jedyny akcent literacki. Znajdziecie go również pod koniec lektury – musiałabym zdradzić finał toczących się zdarzeń w tej historii, aby to wyjaśnić, więc tylko sygnalizuję. Zapraszam do poszukania tego akcentu.

Fabuła powieści pod tytułem „Echa nieodkupionych win” jest momentami brutalna, sielanki również tutaj nie odnajdziecie w dużej ilości. Kim jest Zosia Miszczyk? Wiemy, że „(…) to młoda mama, która nie ma wielkich marzeń. Jedyne, czego pragnie, to zapewnić swojej kilkumiesięcznej Mai godne życie. Wspierana przez Pawła, swojego partnera, podejmuje trudną decyzję o wyjeździe do Niemiec. Praca jako opiekunka osób starszych ma pomóc jej w szybkim podreperowaniu domowego budżetu. Nie wie jednak, że to, co zastanie na miejscu, zmieni jej życie w koszmar. Podopieczna Zosi wciąż wyznaje nazistowskie idee. (…)” Jak zaproponowana przez Gabrielę Sznigir opowieść dalej się potoczy?

Przedstawione w książce sytuacje mogą wstrząsnąć, ale też zachęcają do tego, by zastanowić się nie tylko nad pojęciami dobra i zła, ale również nad ludzką naturą. Nad człowiekiem będącym jednostką w pewnej grupie społecznej, narodowościowej, ideowej, a nawet w rodzinie. Ta historia z pewnością nie była łatwa dla wielu jej bohaterów, nie tylko dla Zosi. Wyznawane idee i poglądy często wpływają na postępowanie ludzi. Mogą się one kształtować w różnych warunkach, mogą ulegać zmianom mniejszym lub większym.

Motyw nazistowskich idei wykorzystany do konstrukcji fabuły powieści jest ciekawym pomysłem, tak samo, jak umieszczenie go w funkcjonującej (w opowieści) sekcie. Zarówno idee, jak i sekty są często pojawiającym się wątkiem w kryminałach, thrillerach, a nawet w horrorach. Nazizm z kolei bardzo dobrze znamy z kart historii, ale w książce „Echa nieodkupionych win” odnajdujemy go we współczesności. We współczesności, w której ludzie uczą się z kart dawnych dziejów, zdając sobie sprawę, do czego może to doprowadzić. Tak by się mogło wydawać. Ale czy na pewno? Zarówno wspomniane poglądy, jak i tworzenie się sekt wokół nich zostało pokazane w nieco mniej szablonowy sposób. Dlaczego?

Przeszłość jest nie tylko kartkami z kalendarzy, stronami w podręcznikach od historii, ale również zdarzeniami, a później wspomnieniami, z którymi musimy sobie poradzić, by każdego kolejnego dnia wstać, wykonywać obowiązki domowe, pójść do pracy. To, co było niesie często ogromny ładunek emocjonalny, który trzeba przepracować, by żyć, funkcjonować. Historia nie kończy się na uwolnieniu się głównej bohaterki od losu, który zgotowała jej podopieczna. Czytelnik ma okazję obserwować to, jak bardzo stara podnieść,, podejmując trudną dla niej walkę o siebie, o rodzinę, dla rodziny. To, co jej się przydarza też w pewnym momencie staje się tą trudną przeszłością.

Poznajemy lepiej nie tylko Zosię, ale między innymi także jej partnera, jej pracodawczynię, jej podopieczną, kobietę poznaną w pociągu, jej lekarza, jej psychoterapeutkę. Bohaterowie są w sposób ciekawy wykreowani, a przy tym się nie zlewają ze sobą dzięki wykreowanej indywidualności, charakterowi, poglądom, doświadczeniom, fascynacjom, a także zmianom, które zachodzą w ich życiach pod wpływem pewnych zdarzeń. Rozdziały w książce nie mają regularnej objętości. Jeden jest krótszy, inny nieco dłuższy. Wszystko to jest dostosowane do potrzeb pokazywanej historii. Książka wciąga, czyta się ją bardzo szybko z rosnącą ciekawością tego, co będzie dalej. Nieszablonowość biegu zdarzeń z pewnością temu dopomaga.

W tej książce wybrzmiały echa dawnych poglądów, idei. Echa, które są nadal słyszalne i znajdują swoich zwolenników. Echa win nieodpokutowanych, win, które trudno jest wynagrodzić. Przeszłości, z którą trzeba się zmierzyć. Bohaterowie thrillera są niezbyt doskonali, co bardzo lubię. Choć pojawiają się w książce poszczególne ich refleksje związane z życiem, poglądami, to czytelnik o wiele więcej się dowiaduje z prezentowanych w poszczególnych rozdziałach ujęć ze zdarzeń, czy dialogów. Chciałabym polecić książkę „Echa nieodkupionych win” Gabrieli Sznigir.

Może coś innego niż zazwyczaj, nie romans, nie komedia, a trzymająca w napięciu mroczna i tajemnicza opowieść. O czym? O młodych ludziach, ich pragnieniach, marzeniach i borykaniu się z trudnościami dnia codziennego. O tym, jak w naszym realnym życiu, próbujemy ułożyć je sobie i nieraz nie wychodzi jak chcemy. Powrót do przeszłości, zadbanie o rodzinę, wyjazd do Niemiec, okoliczności poznania starszej pani, trauma na wiele miesięcy i … Co dalej?

Poznajcie sami tę powieść. Gabriela Sznigir w „Echa nieodkupionych win” bardzo ciekawie i trafnie przedstawiła powyższe dylematy. Powieść od pierwszych stronnic wciąga, lekkość języka i liczne dialogi ułatwiają i wprowadzają nas w ten tajemniczy, inny świat.

Co zrobi Zosia i jak potoczą się jej losy? Już dziś sięgnij po te książkę.

Do zaczytania!

Współpraca recenzencka

▪„Echa nieodkupionych win” Gabrieli Sznigir to historia, która od pierwszych stron daje do zrozumienia, że nie będzie to tylko zwykła opowieść. To książka o przeszłości, która nie znika, ale powraca – czasem cicho, niemal niezauważalnie, innym razem z ogromnym ciężarem. To także refleksja o winie, pamięci i wpływie dawnych wydarzeń na nasze dzisiejsze życie.

▪Główna bohaterka Zosia, młoda matka, decyduje się wyjechać do Niemiec, by pracować jako opiekunka starszej kobiety. Szybko odkrywa, że jej podopieczna to była nazistka, która nadal żywi radykalne poglądy. Ich relacja staje się trudna, napięta, a z czasem bolesna, zmuszając Zosię do konfrontacji nie tylko z obcą przeszłością, ale i własnymi przekonaniami.

▪To, co szczególnie wyróżnia tę książkę, to sposób narracji – spokojny, refleksyjny, a jednocześnie bardzo przejmujący. Autorka z wrażliwością podejmuje temat pamięci zarówno osobistej i zbiorowej oraz pokazuje, jak głęboko mogą sięgać jej konsekwencje. Istotnym motywem jest również wina – ta rzeczywista i ta przypisana, z którą bohaterowie próbują sobie poradzić, często nie mając do dyspozycji całej prawdy.

▪Silna obecność kobiet w tej historii to kolejny ważny aspekt – to one dźwigają emocjonalny ciężar wydarzeń, ale też stają się siłą napędową zmian, źródłem nadziei i odrodzenia.

▪Z całego serca polecam tę książkę daje do myślenia i na długo zapada w pamięć. Osobiście miałam trudność z formą narracji w trzeciej osobie czuję, że przez to trudniej było mi wejść w emocje bohaterów. Dodatkowo, książka jest stosunkowo krótka, przez co niektóre sceny i wątki mogłyby zostać bardziej rozwinięte.

▪Mimo tych drobnych niedociągnięć, to poruszająca lektura, która zdecydowanie zasługuje na uwagę i każdą poświęconą jej chwilę.