Dżin

Dżin - Marcin Mortka - 4/5 ✨

[ współpraca reklamowa @sqn_imaginatio ]

Bruno Scozzi niegdyś rycerz przezywany przez towarzyszy Wiedźmim Synem wreszcie odkrył prawdę o swoich rodzicach i teraz na jego barkach spoczywa jeszcze wiekszy ciężar niż wcześniej, a kłopoty w jakie się wpakował są o niebo większe niż poprzednie.

Ta książka była tak zabawna, momentami nawet wręcz absurdalna. Często miałam w głowie podczas jej czytania myśl w stylu no przecież gorzej nie może być, nie mają oni aż takiego pecha, albo przeciwnie aż takie szczęście i akurat się coś działo co utwierdzało mnie w przekonaniu, że jednak mogło być gorzej albo lepiej.

Sam zakres magii i wszystko co było z tym związanie mi się ogromnie podobało. W innych książkach tego autora cała część fantasy wyglądała całkowicie inaczej, więc to było dla mnie zaskakujące i orzeźwiające. Ta magia była bardziej brudna? Nie wiem jak to opisać, może kwestia tego, że dla innych bohaterów była jak coś zakazanego i demonicznego, co brzydziło i odpychało innych więc gdy tylko pojawiały się jakiekolwiek oblicza magii to ja się cieszyłam.

Fragmenty bardziej obyczajowe też wypadły świetnie. Te z sierocińcem, przyjaźnią i oczywiście te natury sercowej , które chyba były moimi ulubionymi bo one też poniekąd były niemożliwe i zakazane, patrząc na to co doświadczyli bohaterowie w poprzedniej części.

Nie będzie to moja ulubiona książka tego autora, ale jest ona i tak bardzo dobra. Wyważona, ciekawa, angażująca i jak zawsze z humorem i bohaterami do polubienia, którym się kibicuję.

To coś nowego jak dla mnie bo znam tego autora z innych jego książek, a ta trylogia jest najbardziej inna od reszty jego pozostałych serii, które miałam okazję czytać.

Marcin Mortka powraca z kontynuacją swojej Trylogii Maltańskiej i w drugim tomie po raz kolejny zaprasza nas w sam środek niezapomnianej przygody. Jego powieści pełne są wrażeń i niezapomnianych scen, ale wracamy do nich przede wszystkim dla bohaterów, dzięki którym nie brakuje nam dobrych wrażeń.

Proza Marcina Mortki jest niezwykle dynamiczna i nastawiona na tętniącą życiem akcję. Nieustannie coś się dzieje, bohaterowie narażeni są na wielkie niebezpieczeństwo, które pokonują z uśmiechem na ustach, ponieważ uwielbiają mierzyć się z kolejnymi przeciwnościami zwiastującymi potencjalne kłopoty. Polecam Wam zachować chronologię czytania, ponieważ seria warta jest poznania wszelkich niuansów, ale jeśli lubicie fantastykę w najlepszym wydaniu – jedna książka zaostrzy apetyt na więcej. Mortka ma idealny styl dla tego gatunku, pięknie żongluje emocjami, wprowadza na scenę liczne motywy i nie boi się sięgać po sarkazm i ironię, które pięknie dopełniają dzieła. Podążając drogą jego wyobraźni otrzymujemy fabułę pełną ukrytych znaczeń, znaków do przeanalizowania a także sam nietuzinkowy klimat, który otula nas swoimi ramionami i nie wypuszcza nawet po zamknięciu ostatniej strony.

Bruno Scozzi, rycerz i wędrowiec, jeszcze nie wie, że niebawem stanie w obliczu wielkiej tajemnicy, która zagrażać będzie życiu jego i jego przyjaciół. Ścigając się z czasem zrobi wszystko, by odnaleźć rozwiązanie, jednak po drodze napotka na liczne niepowodzenia. Wysłannicy zakonu joannitów nie będą chcieli dać mu spokoju. List sędziwego arabskiego maga nie dostarczy żadnych konkretnych odpowiedzi. Bezdroża Malty ukażą istoty z innego świata, które budzić będą prawdziwe przerażenie. A dalej będzie tylko gorzej. Jesteście gotowi, by wraz z Brunem walczyć o to co mu się należy? Przygotujcie się zatem na konfrontację z nieznanym, które dostarczy wielkiej przygody a także niezapomnianych wrażeń.

Zacznijmy od tego, że Mortka fantastycznie radzi sobie z kreacją bohaterów. Na pierwszym planie otrzymujemy charyzmatyczną osobowość o skomplikowanej przeszłości, której rozkładanie sylwetki na czynniki pierwsze i analizowanie zachowań oraz podjętych wyborów stanowi nie lada przyjemność. Tuż za Brunem pojawiają się inne warte bliższego poznania postacie, które ubarwiają historię i nie pozostawiają nas obojętnym na to co ich gnębi a całość dopełnia akcja nastawiona na plastyczny przekaz, nieustanne niebezpieczeństwo oraz liczne przygody. Nowe informacje uzupełniające to, co wciąż było jeszcze niewiadome pojawiać się będą w odpowiednich momentach a dynamika wydarzeń nie zwolni nawet na sekundę. Nie jest to łatwa opowieść, ponieważ autor doskonale wiedział jak zachęcić czytelnika do przerzucania kolejnych stron i pod warstwą sympatycznej, lekkiej lektury z zabarwieniem humorystycznym podrzuci wiele ponadczasowych wartości oraz treści do czytania pomiędzy wierszami. To spodobało mi się najbardziej, ponieważ dostrzegłam, że proza dedykowana jest czytelnikowi w każdym wieku, który odnajdzie tutaj coś dla siebie i nie będzie żałował wyboru lektury. Mroczna fantastyka, rycerskie przygody i nieoczekiwane zwroty akcji łączą się w spójną całość od której nie sposób się oderwać i która – oczywiście – pozostawia wciąż apetyt na więcej, ponieważ 400 stron przemknęło zupełnie nie wiem kiedy.

"Dżin" intryguje, daje do myślenia i pobudza nasze szare komórki. Strona za stroną, z zapartym tchem śledzimy losy bohaterów i nie pozostajemy obojętni na to co ich smuci czy rozśmiesza. U boku walecznych osobowości stawiamy czoła przeciwnością, które wydaje się, że nie mają końca, bowiem autor w plastyczny i bardzo przenikliwy sposób łączy wiele motywów, wprowadza liczne postaci i kontroluje niekontrolowany chaos, jednocześnie pokazując nam, że wciąż ma wiele do powiedzenia. Jego książka idealnie sprawdzi się jako wybór dla tych, którzy poszukują niezapomnianej przygody i oczekują dopracowanej treści z konkretnymi wartościami.

* "Zapadały ciemności. Na niebie zapalały się gwiazdy, a niewysokie falę z szumem, miarowo uderzały o skaliste brzegi. Białe pasmo piany miarowo rozkwitało i gasło na skałach.

Zabiorę Was w podróż do 1555roku, to tutaj poznamy Bruna Scozzi, człowieka, który staję w obliczu zagrożenia, które grozi jemu i jego przyjaciołom.

Fabuła jest niczym dym gęsty i z początku nieprzemikniony w takim stopniu, że ledwo co się widzi. Lecz im dalej w niego idziemy tym staję się rzadszy i przejrzysty, zaczynamy widzieć, odczuwać i rozumieć co się dzieje wokół nas. A sam dym nie przeszkadza już i przyzwyczajamy się do jego otoczki.

Akcja jest niczym jazda lekkim czołgiem z opancerzeniem bądź ciężką wieżą, która spowalnia trochę pojazd. Jest lekko i cały czas coś się dzieje, chociaż trafiamy na momenty kiedy nawet dla czołgu lekkiego pod górkę jest trudno i trochę mu zajmuje wjeżdżanie pod górę, ale tylko do pewnego momentu, a potem znowu pędzi po wybojach.

Bohaterowie są dobrze wykreowani, każdy jest inny, ze swoją historią. Nie ma dwóch tych samych charakterów. Bruno to postać z krwi i kości, którego polubiłam za to jaki jest, a jaki chciałby być, w końcu w każdym walczą dwa wilki. Hugo to postać, bez której było by zdecydowanie nudno, jego odzywki i dialogi z nim wywoływały uśmiech. Erhan to tajemnicza postać, który trwa u boku Bruna niczym nieodłączny element zbroi. Ale spokojnie, również wnosi wiele do historii. I polubiłam go za jego milczenie, odzywał się tylko wtedy kiedy chciał i musiał.

Opisy są ciekawe, angażujące, sprawiają, że czytając przenosimy się w wir wydarzeń, których nie do końca jeszcze rozumiemy, ale później zaczynamy widzieć i odczuwać. Walki były świetnie napisane, nie trudno było nie brać w nich udziału, bo one wręcz chciały angażować. Jedynie przemyślenia mógłby być troszkę bardziej skrócone, bo było ich aż zbyt dużo.

Opisy są ciekawe, angażujące, sprawiają, że czytając przenosimy się w wir wydarzeń, których nie do końca jeszcze rozumiemy, ale później zaczynamy widzieć i odczuwać. Walki były świetnie napisane, nie trudno było nie brać w nich udziału, bo one wręcz chciały angażować. Jedynie przemyślenia mógłby być troszkę bardziej skrócone, bo było ich aż zbyt dużo.

Emocje jakieś były, nie mówię, że nie czułam tego co bohaterowie, bo czułam, ale nie jakoś intensywnie tylko tak, no przeżywa wiadomo. Nie czułam takie zżycia z żadnym z nich, lecz miło mi się im towarzyszyło.

Klimat tej powieści był świetny, tak samo świat, który autor wykreował. Chciałabym móc tam znaleźć się na dłużej, i poznać tajemnice innych stworzeń.

Podsumowanie "Dżin" to mroczne fantasy osadzone w prawdziwych wydarzeniach z przeszłości. To świetna przygoda, która dostarczy wielu wrażeń. Dla fanów mrocznej fantastyki będzie do idealny wybór.

To było pierwsze spotkanie z autorem i nie ostatnie. Styl autora bardzo do mnie przemawia i lekkość z jaką potrafi zabrać mnie do świata, który wykreował.

Perun chciałby mieć swojego dżina. Poleca tytuł każdemu kto lubi fantastykę z dobrym klimatem.

Bruno wędrowny rycerz stara się znaleźć sposób na pozbycie się lub uwięzienie dżina, który nawiedza jego domostwo. Razem z towarzyszami żyją w obawie, że pewnego dnia uśpiony obudzi się i zniszczy wszystko.

Rozpoczynamy swą wędrówkę od poszukiwania potężnego maga, który może znać sposób na pozbycie się dżina. To zaledwie początek drogi, jaką nasz bohater ma przed sobą.

Brunowi towarzyszy tajemniczy Maur, który swym wyglądem budzi respekt i grozę. Po drodze napotykają wiele dziwnych stworzeń, potworów, a także wrogów, którzy czyhają na ich życie.

W powietrzu czuć magię, która również obecna jest na każdym kroku. Trzeba uważać też komu zaufać, bo może się okazać, że sprzymierzeńcy mają własne cele i nas wykorzystują.

Praktycznie cały czas coś się dzieje, dużo nieoczekiwanych zwrotów akcji podkręca tylko naszą ciekawość. Nie sposób się nudzić, tutaj nie ma na to czasu.

Z początku nie mogłam się wkręcić w przedstawioną historię, lecz z każdym kolejnym rozdziałem było coraz lepiej. Nie chciałam już opuszczać przygód Bruna.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora. Żałuję, że zabrałam się za jego książki tak późno, ale nic straconego dzięki temu mam co nadrabiać.

„Dżin” to drugi tom „Trylogii maltańskiej” autorstwa Marcina Mortki. Do tej pory oprócz „Miasteczka Nonstead”, Kociołka oraz Madsa i jego Straceńców a także „Obrońców Talidornu” nie czytałam niczego więcej chociaż ciągle próbuję sięgać po inne pozycje autora. Dlatego zaczynając przygodę z najnowszą serią spodziewałam się bardziej czegoś co przypominałoby Drużynę do zadań specjalnych. Czy czuję się rozczarowana? Absolutnie nie. „Dżin” to kontynuacja historii zapoczątkowanej w „Maleficjum”. Mija kilka lat od wydarzeń z tomu pierwszego. Dżin, którego Bruno Scozzi uwolnił nadal gdzieś sobie krąży a nasz bohater wraz ze swoimi przyjaciółmi przetrząsają maleficja i zasięgają języka w celu dowiedzenia się jak go zwabić do siebie i okiełznać.

Soave prowadzi sierociniec i to nadaje jej życiu sens. A Florese? I ona ma swoje tajemnice, których nie zamierza zdradzić siostrze ale jej powiernikiem zostaje Bruno. Słusznie czy nie? I dlaczego akurat on skoro joannici tyle lat po jego odejściu dybią na życie byłego zakonnika? Co lub kto ich do tego zmusza? I dlaczego wokół Brunona pojawiają się lokalne demony?

Nowe pytania, które w zasadzie mnożą się jak grzyby po deszczu, a nie na wszystkie czytelnik otrzymuje odpowiedzi.

Akcja powieści w zasadzie do połowy jest powolna i czekałam aż coś poważniejszego zacznie się dziać. I tak w końcu od rozdziału jedenastego przyspiesza aby pozostawić czytelnika w osłupieniu i przebierającego nerwowo palcami, gdyż chętnie od razu sięgnąłby po tom trzeci.

Zarówno Malta jak i Gozo po raz kolejny zostały barwnie odmalowane przez autora. Ma się wrażenie jakby się przebywało na wyspach wraz z bohaterami, którzy w swej wyrazistości i indywidualności niczego nie stracili w stosunku do tomu pierwszego. Fakty historyczne i autentyczni bohaterowie znowu kapitalnie wkomponowali się w fantastyczny świat wykreowany przez autora co po raz kolejny spowodowało, że nie mogłam się nadziwić jak to autorowi kapitalnie się udało. Tylko jak dla mnie nieco za mało Dżina w „Dżinie”. A tym co zastanawiają się czy czytać tom pierwszy mówię czytać, bo może odnajdziecie się po jakimś czasie w fabule ale będzie to niepowetowana strata w stosunku do „Maleficjum”.

„Recenzja powstała w ramach przedpremierowej akcji recenzenckiej wydawnictwa SQN”